ଏହି କଥାରେ, ଶ୍ରୀଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ—ଏପରିଭାବରେ, ଭଗବାନ୍ ହରି ସେଇ ବିଶିଷ୍ଟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସହ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରୁଥିଲେ । ସେ ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କର ମନ ଜାଣନ୍ତି, ସେ ଏକ ସ୍ନିଗ୍ଧ ହସି ସହିତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭକ୍ତ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସ୍ନେହ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଚାହିଲେ, ଏବଂ ହସି ହସି କହିଲେ—ଏପରି ଦୃଷ୍ଟି ପ୍ରାପ୍ତି ଧର୍ମାନୁଷ୍ଠାନୀ ଲୋକମାନେ ଚାହାନ୍ତି । ଭଗବାନ୍ କହିଲେ, "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ଘରୁ କ’ଣ ଉପହାର ନେଇଆସିଛ? ଭକ୍ତି ସହିତ ଯେଉଁଠି କିଛି ଦିଆଯାଏ, ତାହା ଛୋଟ ହେଉ କି ବଡ଼, ମୋ ପାଖରେ ବହୁତ ମହତ୍ତ୍ୱ ଥାଏ । କିନ୍ତୁ ଯେଉଁଠି ଭକ୍ତି ନାହିଁ, ତାହା ଯେତେ ବଡ଼ ଉପହାର ହେଉ, ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ କରେନାହିଁ । ଯିଏ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏକ ଶାଖା, ଫୁଲ, ଫଳ କିମ୍ବା ଜଳ ଦିଏ, ମୁଁ ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ ଭକ୍ତଙ୍କର ଏହି ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରେ ।" ଭଗବାନ୍ ଏପରି କହିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଲଜ୍ଜାରେ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଥିବା ମୁଠି ଭରି ଚିଡ଼ା ଦେଇପାରିଲେ ନାହିଁ, ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଶର୍ମିତ ହୋଇ ଚୁପ୍ଚାପ୍ ରହିଗଲେ । ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେ ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ ସବୁ ବୁଝିଗଲେ—"ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆଗରୁ ଧନ ଲାଗି ମୋତେ ପୂଜା କରିନଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ତାଙ୍କ ଭକ୍ତପତ୍ନୀଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଓ ମିତ୍ରତାରେ ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି । ଏହି ମୃତ୍ୟୁଲୋକରେ ଦୁର୍ଲଭ ଧନ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେବି ।" ଏପରି ଭାବି, ଭଗବାନ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଗୃହରୁ ଚିଡ଼ା ଯାହା କପଡ଼ାରେ ବାନ୍ଧିଥିଲେ, ତାହା ନେଇ, "ଏହି କ’ଣ?" ବୋଲି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କଲେ । ତାପରେ କହିଲେ, "ହେ ସୁହୃଦ୍, ଏହି ଉପହାର ମୋ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ସନ୍ତୋଷ ଦେଇଛି । ଏହି ମୁଠି ଚିଡ଼ା ମୋତେ ଓ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ତୃପ୍ତ କରିଛି ।" ଏପରି କହି, ଭଗବାନ୍ ଏକ ମୁଠି ଚିଡ଼ା ଖାଇଲେ, ଦ୍ୱିତୀୟ ମୁଠି ଖାଇବାକୁ ଯିବା ସମୟରେ, ଶ୍ରୀଲକ୍ଷ୍ମୀ ତାଙ୍କ ହାତ ଧରିଲେ । ଲକ୍ଷ୍ମୀଦେବୀ କହିଲେ, "ହେ ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ଏତେ ହିଁ ଯଥେଷ୍ଟ, ଯେଉଁ ଲୋକ ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଦାନ ଏହି ଲୋକରେ କିମ୍ବା ପରଲୋକରେ ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି ଦେବାକୁ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ।" ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏହି ରାତି ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଗୃହରେ ରହି, ଖାଇ, ପିଇ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁଖ ଅନୁଭବ କଲେ, ଏମିତି ଲାଗିଲା ଯେ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅଛନ୍ତି । ପ୍ରଭାତ ହେଲାପରେ, ସମସ୍ତଙ୍କର ସ୍ନେହ ଓ ଆନନ୍ଦ ମାଧ୍ୟମରେ ସେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଲେ । କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନିକଟରୁ ଧନ ନ ମିଳିଲେ, ସେ ନିଜେ ମାଗିଲେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଏହି ମହାଦର୍ଶନର ଉପରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ଓ ଲଜ୍ଜାନ୍ବିତ ହେଲେ । ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ—"ହା, ମୁଁ ଦେଖିଲି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରତି ଭଗବାନ୍ ଯେତେ ଭକ୍ତି ଦେଖାନ୍ତି । ମୁଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦରିଦ୍ର ଥିଲି, ତଥାପି ଲକ୍ଷ୍ମୀ ତାଙ୍କ ଛାତିରେ ଅଙ୍କ ଦେଲେ । ମୁଁ କେଉଁଠି, ଏତେ ଦୁଃଖୀ ଓ ପାପୀ, ଏବଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କେଉଁଠି, ସମସ୍ତ ଧନର ନିବାସ ! ମୁଁ ନାମମାତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣ ହେଲି, ତଥାପି ସେ ମୋତେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ ।" "ମୁଁ ଏକ ସଉଖ୍ୟ ଶଯ୍ୟାରେ ବସିଥିଲି, ମୋ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ ମୋତେ ଭାଇ ପରି ଦୟା କରୁଥିଲେ, ରାନୀ ନିଜ ହାତରେ ପିଲାଙ୍କ ଚାମର ନେଇ ମୋତେ ଝାଲି ଦେଉଥିଲେ । ଚରଣ ସେବା ଭଳି ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ସେବା ଦେଇ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଭଗବାନ୍ ମୋତେ ଦେବତା ପରି ସମ୍ମାନ କଲେ ।" "ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ୱର୍ଗ, ମୋକ୍ଷ, ଧନ ଓ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧିର ମୂଳ ହେଉଛି ତାଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମର ଉପାସନା । ଯଦି ମୁଁ ଏହି ଦରିଦ୍ର ବ୍ୟକ୍ତି ଅଧିକ ଧନ ପାଇଥାନ୍ତି, ତେବେ ହେତେ ମୁଁ ମଦମସ୍ତ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଭୁଲିଯାଏ । ଏହି କାରଣରୁ ସେ ଦୟାବଶତଃ ମୋତେ ବହୁତ ଧନ ଦେଇନାହାନ୍ତି ।" ଏଭଳି ଭାବି, ସେ ନିଜ ଗୃହ ପାଖକୁ ଗଲେ । ଦେଖିଲେ, ସେଠି ଚାରିପଟେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଅକାଶ ମହଲ ରହିଛି । ଅଦ୍ଭୁତ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ବାଗିଚା, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ଗୀତ, ପୁଷ୍ପିତ ପଦ୍ମ, ଶତଦଳ ଓ ନୀଳୋତ୍ପଳରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଝିଅଘଟ ଦେଖିଲେ । ଶୋଭାମୟ ନାରୀ-ପୁରୁଷ, ମୃଗନୟନୀମାନେ ତାହାକୁ ମଣିଷ ଭାବେ ଅଲଙ୍କୃତ କରିଥିଲେ । ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡି, "ଏହା କ’ଣ? କାହାର ଘର? କେମିତି ହେଲା?" ବୋଲି ଭାବିଲେ । ଏହିପରି ଭାବିବା ସମୟରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ନାରୀ-ପୁରୁଷମାନେ ସଙ୍ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟ ଧ୍ୱନି ସହିତ ତାଙ୍କୁ ସ୍ବାଗତ କଲେ । ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ମଧ୍ୟ, ସ୍ନେହ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଇ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପରି ନିଜ ଘରୁ ଦୌଡ଼ି ଆସିଲେ । ସେ ଭକ୍ତପତ୍ନୀ ଭଲପାଇବା ଓ ଆସାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଅଞ୍ଜଳି ଚେତନାରେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ । ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ଦାସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତାମାନେ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ । ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଦୁହେଁ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ନିଜ ପ୍ରସାଦରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠି ଶତଧା ମଣିମୟ ସ୍ତମ୍ଭ ରହିଥିଲା, ଇନ୍ଦ୍ରର ମହଲ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା । ଦୁଧ ଝାଗ ଭଳି କୋମଳ ଓ ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ବିଚାନା, ସୁନା ରେଲିଂ ଥିବା ସୋଫା, ଚାମର ଓଠାଇ ଥିଲା । ସୁନା ଆସନ, କୋମଳ ଗଦି, ମୁକ୍ତା ମାଳା ଲଗା ଛତା ଓ ଦ୍ୱୀପ୍ତିମାନ୍ ଚଦର ଥିଲା । ସ୍ପଟିକ ଦିଵାଲ ଓ ମହାପନ୍ନ ତଳ ଉପରେ ମଣିମୟ ଦୀପ ଜଳୁଥିଲା, ରତ୍ନ ନାରୀମାନେ ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ । ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏହି ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଖି ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତରେ ଚିନ୍ତା କଲେ—"ମୋ ପରି ଅଭାଗା ଓ ଦରିଦ୍ର ପାଇଁ ଏହି ସମୃଦ୍ଧିର କାରଣ ଅବଶ୍ୟ ଏହି ମୋ ବନ୍ଧୁ ଯଦୁଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦୟା । ସେ ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ ।" "ସେ ରାଜା ଅନୁରୋଧ କଲେ ଅଧିକ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଏବଂ ମେଘ ପରି ଅନ୍ୟମାନେ ଚାହିଲେ ଦିଅନ୍ତି । ମୋ ବନ୍ଧୁ ଦଶାର୍ହଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃଷ୍ଣ ଯେତେ ଦିଅନ୍ତି, ତାହା ସ୍ନେହରେ ଦିଅନ୍ତି, ଏବଂ ମୋ ଭଳି ଦରିଦ୍ରଙ୍କୁ ମୁଠି ଭରି ଚିଡ଼ା ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।" "ମୁଁ ଜନ୍ମେ ଜନ୍ମେ ତାଙ୍କ ସହ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ, ସଙ୍ଗତି ଓ ସେବା ପାଇଁ ଚାହେଁ । ଏହି ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ମୋର ଭକ୍ତି ଅଟୁଟ ରହିଛି ।