ଗୁରୁଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରେ ଗୁରୁଗୃହରେ ବସିଥିବା ଜଣେ ଶିଷ୍ୟ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଅନୁଭୂତି ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଓ ଶାନ୍ତି ଲାଭ କରେ । ଏପରି ଦୟାମୟ ଗୁରୁଙ୍କ ଘରେ ରହିବା ପରେ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, “ହେ ଦେବଦେବ, ହେ ଜଗତ୍ଗୁରୁ, ଆମ ପାଇଁ ଆଉ କଣ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିଗଲା? ଆମେ ତ ଆପଣଙ୍କ ଘରେ ରହିଛୁ, ଆପଣ ସଦା ଶବ୍ଦରେ ଅଟୁଟ ଓ ସତ୍ୟବାନ୍।” ବେଦଧ୍ୱନିର ଦେହ ଯାହାର, ସେ ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ପାଇଁ ଗୁରୁଗୃହବାସ ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶୀର୍ବାଦ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ। ଏହିପରି ଉପାଖ୍ୟାନରେ ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ଦ୍ୱିତୀୟାର୍ଧରେ “ଶ୍ରୀଦାମ ଉପାଖ୍ୟାନ” ନାମକ ଅଷ୍ଟାଶୀତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହୁଏ। ତାପରେ ଶ୍ରୀ ଶୁକଦେବ କହିଲେ— ଏପରି ଭାବରେ ହରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସହ କଥା ହେଉଥିଲେ, ସେ ସମସ୍ତ ଜୀବର ମନ ଜାଣିଥିବା ଭଗବାନ୍ ହସିଲେ ଓ ମଧୁର କଥା କହିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭକ୍ତିଶୀଳ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭଲପାଇ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଚାଲିଲେ ଓ ହସିଲେ— ଏହିପରି ଦୃଷ୍ଟି ପ୍ରାପ୍ତି ଧର୍ମାନୁଷ୍ଠାନୀ ଲୋକଙ୍କର ଲକ୍ଷ୍ୟ। ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ଘରୁ କ’ଣ ଉପହାର ଆଣିଛ? ଭକ୍ତିସହିତ ଦିଆଯାଇଥିବା ଛୋଟ ଉପହାର ମଧ୍ୟ ମୋ ପାଇଁ ବଡ଼ ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ଭକ୍ତି ନଥିଲେ ବଡ଼ ଦାନ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ କରେ ନାହିଁ। ଯେଉଁଠି ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟରେ ଭକ୍ତି ଥାଏ, ଏକ ପତ୍ର, ଫୁଲ, ଫଳ କିମ୍ବା ପାଣି ମଧ୍ୟ ଦିଆଯାଇଲେ, ମୁଁ ତାହା ଗ୍ରହଣ କରେ।” ଏପରି କହିଲେ ମଧ୍ୟ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଲଜ୍ଜାରେ ଶ୍ରୀଙ୍କ ନିକଟରେ ତାଙ୍କର ମୁଠିଭର ଚାଉଳ ଦେଇପାରିଲେ ନାହିଁ, ଶାନ୍ତ ଓ ଲଜ୍ଜିତ ରହିଲେ। ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ଆତ୍ମାକୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେ ଭଗବାନ୍ ଏହାର କାରଣ ବୁଝିଲେ— “ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆଗରେ ମୋ ପୂଜା କରିନଥିଲେ କାରଣ ଧନ ଲାଗି ଆସିନଥିଲେ। ଏବେ ତାଙ୍କର ଭକ୍ତିମୟା ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଓ ମିତ୍ରତାରେ ଆସିଛନ୍ତି, ଏହି ବିରଳ ଧନ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେବି।” ଏଭାବେ ଚିନ୍ତା କରି, ଭଗବାନ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘରରୁ ଚାଉଳ ନେଇଲେ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ— “ଏହା କ’ଣ?” ଏହି ମୁଠିଭର ଚାଉଳ ମୋ ପାଇଁ ଏକାଗ୍ର ସନ୍ତୋଷ ଆଣିଲା; ଏହି ଅନ୍ନମାତ୍ର ମୋତେ ଓ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରେ। ଏହିପରି ଏକ ମୁଠି ଖାଇ, ଦ୍ୱିତୀୟ ମୁଠି ନେବାକୁ ଯାଉଥିଲେ, ତକ୍ଷଣାତ୍ ଶ୍ରୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ତାଙ୍କର ହାତ ଧରିଲେ— “ହେ ବିଶ୍ୱାତ୍ମା, ଏହିଠି ଯେପରିମାଣେ ଦିଆଗଲା, ଏହା ଏହି ଲୋକ କିମ୍ବା ପରଲୋକର ସମସ୍ତ ଶ୍ରୀସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ପ୍ରୟାପ୍ତ, ଯେଉଁଠି ଲୋକ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ରଖିଛନ୍ତି।” ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏହିପରି ଖୁସିରେ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଘରେ ସେଇ ରାତି ଖାଇ, ପିଇ, ଅନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ, ନିଜକୁ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅଛି ବୋଲି ଭାବିଲେ। ପ୍ରଭାତ ହେଲା, ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରେମ ଓ ସମ୍ମାନରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉଲ୍ଲାସରେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କିଛି ଧନ ମିଳିଲା ନାହିଁ, ନାହିଁ ତାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ, ତଥାପି ବଡ଼ ଦର୍ଶନ ପାଇ ମନେ ଉତ୍ସବ ଅନୁଭବ କଲେ। “ହାଁ, ମୁଁ ଦେଖିଲି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଭକ୍ତି; ମୁଁ ଏତେ ଦରିଦ୍ର ହେଉଛି, ତଥାପି ଲକ୍ଷ୍ମୀ ତାଙ୍କ ଛାତିକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ମୁଁ ଏତେ ଦୁର୍ବଳ, ଏତେ ଅପରାଧୀ, ଏବଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତ ନିଜେ ଶ୍ରୀର ନିବାସ। ମୁଁ କେବଳ ନାମମାତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତଥାପି ସେ ମୋତେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ମୁଁ ଶୟନାସନରେ ବସିଥିଲି, ବନ୍ଧୁଭାବରେ ପ୍ରଭୁ ମୋତେ ମାନ୍ୟ କଲେ, ରାଣୀ ମୋ ପାଖରେ ଶିଶୁଙ୍କ ପଙ୍ଖା ଧରି ଶିତଳ କଲେ। ପ୍ରଭୁ ସ୍ୱୟଂ ପାଦସେବା ଦେଇ, ଦେବମାନେ ଯେପରି ସମ୍ମାନ ପାଆନ୍ତି, ସେପରି ମୋତେ ମାନ୍ୟ କଲେ। ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ୱର୍ଗ, ମୋକ୍ଷ, ଧନ, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧିର ମୂଳ ହେଉଛି ତାଙ୍କର ଚରଣାର୍ବିନ୍ଦ ଉପାସନା। ଯଦି ଏହି ଦରିଦ୍ର ମୁଁ ଧନ ପାଇଁଥାନ୍ତି, ତେବେ ସମ୍ଭବତଃ ମୁଁ ଅହଂକାରୀ ହେଇ ଭଗବାନ୍କୁ ଭୁଲିଯାଏ। ଏହି କାରଣରୁ ଦୟାବଶତଃ ସେ ମୋତେ ବହୁତ ଧନ ଦେଲେ ନାହିଁ।” ଏଭାବରେ ଭାବି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଜ ଗରିବ ଘରକୁ ଯାଉଥିଲେ, ଦେଖିଲେ ତାଙ୍କ ଘର ଚାରିପାଖରେ ଶୂନ୍ୟ ମଣ୍ଡପ ଭଳି ରୂପାଳି ମହଲ ଉଠିଯାଇଛି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି ଓ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ। ଅଦ୍ଭୁତ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ଉପବନରେ ଚିଡ଼ିଏ ମାନଙ୍କର ଗୀତ, ପଦ୍ମ, ଶତଦଳ, ନୀଳପଦ୍ମ ଦ୍ୱାରା ସୁଶୋଭିତ ପୋଖରୀ ରହିଛି। ମୃଗନୟନୀ ଶୋଭାପ୍ରଦା ନାରୀ-ପୁରୁଷମାନେ ଅଛନ୍ତି; ବ୍ରାହ୍ମଣ ଚିନ୍ତା କଲେ, “ଏହି ଘର କାହାର? ଏତେ ଶୋଭା କିପରି ହେଲା?” ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ବେଳେ, ଦେବତାମାନେ ପରି ଦ୍ୟୁତିମାନ ପୁରୁଷ-ନାରୀ ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟରେ ମଧୁର ସ୍ୱାଗତ କଲେ। ସ୍ତ୍ରୀ ଶୁଣିଲେ, ପତି ଘରେ ଫେରିଲେ, ଅତି ଆନନ୍ଦ ଓ ଉତ୍ସାହରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପରି ଘରୁ ବାହାରିଲେ। ଭକ୍ତିମୟା ସ୍ତ୍ରୀ ପତିଙ୍କୁ ଦେଖି ଚକ୍ଷୁ ଜଳରେ ଭରିଗଲେ, ମନ ଓ ହୃଦୟରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ, ଦେଖିଲେ ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ ଦାସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବୀ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ। ସେ ଖୁସିରେ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ନିଜ ମହଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ଏହା ଶତଧା ମଣିମୟ ମଣ୍ଡପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ପୁରୀ ପରି ଶୋଭିତ। ଦୁଧର ଝାଗ ପରି କୋମଳ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଲତା ଓ ଯକ୍ତୂଳି ଚାମର ସହିତ ଶୟନାସନ ଅଛି। ସୁନାର ଆସନ, ମୃଦୁ ପାଡ଼ା, ମୁକ୍ତା ମାଳା ଝୁଲା ଛତା ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ଚାଦର ଅଛି। ସ୍୫ତିକ ଦେଓଳି ଓ ମହା ପନ୍ନା ତଳେ ମଣିମୟ ଦୀପ ଜଳୁଛି, ରତ୍ନମୟ ଭୂଷିତ ନାରୀମାନେ ଅଛନ୍ତି। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏହି ସମସ୍ତ ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି ଦେଖି ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତରେ ଭାବିଲେ, “ମୋ ପାଇଁ ଏତେ ଅନୁଗ୍ରହ କେବଳ ମୋ ବନ୍ଧୁ ଯାଦବଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କ ଦୟା। ରାଜା ଅନୁରୋଧ କରିଲେ ବିନା ମଧ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି, ମେଘ ପରି ସମୟ ଦେଖି ଦେଇଥାନ୍ତି। ମୋ ପ୍ରେମରେ ଦିଆ ଏହି ଛୋଟ ଉପହାର ମଧ୍ୟ ସେ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ମୋ ଜନ୍ମେ ଜନ୍ମେ ତାଙ୍କ ସହ ମିତ୍ରତା, ସାଙ୍ଗତ୍ୟ ଓ ସେବା ମିଳୁ, ଏହି ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ସଂଗରେ ମୋର ଭକ୍ତି ଅଟୁଟ ରହୁ।