ଏକଥା ଆମେ ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତର ଦଶମ ଶ୍କନ୍ଧରୁ ଶୁଣୁଛୁ। ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଭଗବାନ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ। ତୁମର ସମସ୍ତ ସତ୍ୟ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଉ, ଏବଂ ଏଠି ଓ ପରଲୋକରେ ତୁମେ ବେଦ ଓ ତାହାର ଉପାଙ୍ଗଗୁଡିକର ଉପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଧିକାର ଲଭ କର।" ଏଭଳି ଗୁରୁଙ୍କ ଦୟାରେ ଗୁରୁଗୃହରେ ରହୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଅନେକ ଅନୁଭୂତି ମାଧ୍ୟମରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଓ ଶାନ୍ତି ଲଭ କରେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, "ହେ ଦେବତାମନ୍ତ୍ରୀ, ଶ୍ରୀଜଗତ୍ ଗୁରୁ, ଆମେ ତୁମ ଘରେ ବାସ କରିଛୁ, ତୁମେ ଯେଉଁଠାରେ ସଦା ଶବ୍ଦରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଛ, ତେଣୁ ଆମେ କଣ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିଛୁ?" ବେଦ ଶବ୍ଦର ଶରୀର ଥିବା ପୁରୁଷ ପାଇଁ ଗୁରୁଙ୍କ ସହ ବାସ କରିବା ସମସ୍ତ ଆଶୀର୍ବାଦମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏଠିରେ ଶ୍ରୀଦାମା ର କଥା ଅଠାଠିଅ ଅଧ୍ୟାୟରେ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ପଛରେ ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ, "ଏଭଳି ହରି ବ୍ରାହ୍ମଣ ସହ ଆଲୋଚନା କରୁଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ମନ ଜାଣିଥିବା ତିନି, ହସି ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସହ କଥା କହିଲେ।" କୃଷ୍ଣ, ଯେଉଁଠି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପ୍ରତି ଅନୁରାଗ ଅଛି, ଏକ ସ্নେହ ହସରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଏହି ଦୃଷ୍ଟି ସଦ୍ଗୁଣୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଲକ୍ଷ୍ୟ। ଭଗବାନ କହିଲେ, "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ଘରୁ କଣ ଉପହାର ଆଣିଛ? ଭକ୍ତି ସହ ଆଣିଥିବା ଏକ ଛୋଟ ଦାନ ମଧ୍ୟ ମୋ ପାଇଁ ବଡ଼ ହୁଏ; ମୁଁ ଭକ୍ତି ନଥିବା ଏକ ବଡ଼ ଦାନକୁ ଗ୍ରହଣ କରେନି।" "ଯେଉଁଠି ମୋତେ ପତ୍ର, ଫୁଲ, ଫଳ, କିମ୍ବା ଜଳ ଭକ୍ତି ସହ ଦେଉଛି, ମୁଁ ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ତାହା ଗ୍ରହଣ କରେ।" ଭଗବାନଙ୍କ ଏହି କଥା ସ୍ରବଣ କରି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଲଜ୍ଜା ଅନୁଭବ କରିଲେ, ଶ୍ରୀର ଲୋକେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଗରେ ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇ ପରିବା ଚାଉଳ ଦେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେନି, ଶାନ୍ତ ଓ ଲଜ୍ଜିତ ହେଲେ। ଜଗତର ସ୍ବରୂପକୁ ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ଦେଖିପାରିଥିବା କୃଷ୍ଣ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଆସିବାର କାରଣ ବୁଝିଲେ—"ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ଆଗରୁ ଧନ ଲାଗି ମୋତେ ପୂଜା କରିନଥିଲେ।" "କିନ୍ତୁ ଏବେ ତାଙ୍କ ଭକ୍ତ ଜନନୀଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଓ ମିତ୍ରତାରେ ଆସିଛନ୍ତି; ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦୁର୍ଲଭ ଧନ ଦେବି।" ଏହିଭାବେ ଚିନ୍ତା କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘରରୁ ପରିବା ଚାଉଳ ନେଇ, "ଏହା କ'ଣ?" ଭାବିଲେ। "ହେ ମିତ୍ର, ଏହି ଉପହାର ମୋ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ସନ୍ତୋଷ। ଏହି ଚାଉଳ ମଣି ମୋ ଏବଂ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରେ।" ଏଭାବେ ଏକ ମୁଠି ଚାଉଳ ଖାଇ, ଦ୍ୱିତୀୟ ମୁଠି ନେଇ ଖାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ସମୟରେ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଭଗବାନଙ୍କ ହାତ ଧରିଲେ। "ହେ ବିଶ୍ୱ ଆତ୍ମା, ଏହି ଏକା ଉପହାର ଦେଇ ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକରେ ଅସୀମ ଧନ ମିଳିବ, ଯାହାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ତୁମେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବା।" ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏହି ରାତି ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଘରେ ଖାଇ, ପିଇ, ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିଲେ, ନିଜେ ମନେ କରିଲେ ଯେ ଏହା ସ୍ବର୍ଗର ଅନୁଭୂତି। ପ୍ରଭାତ ହେଲା, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆନୁରାଗ ଓ ନିଜ ପ୍ରସନ୍ନତାରେ ସମ୍ମାନ ପାଇ, ଶୁଭ ମନେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଲେ, ପଥରେ ସାଥି ମିଳିଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କଠୁ ଧନ ମିଳିଲା ନାହିଁ, ନିଜେ ମାଗିଲେ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ମହାଦର୍ଶନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। "ଆହା, ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହେଉଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ଭଗବାନଙ୍କ ଭକ୍ତି ଦେଖିଲି, ମୁଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦରିଦ୍ର ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ତାଙ୍କ ଛାତିରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।" "ମୁଁ କେଉଁଠି ଦରିଦ୍ର ଓ ପାପୀ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣ କେଉଁଠି ଶ୍ରୀର ନିବାସ? ବ୍ରାହ୍ମଣ ନାମ ମାତ୍ର ହେଲି ମୁଁ ତାଙ୍କ ହାତରେ ଆଲିଙ୍ଗିତ ହେଲି।" "ମୁଁ ଶୟନା ଉପରେ ବସିଥିଲି, ମିତ୍ର ଭାବରେ ମୋତେ ଭାଇ ପରି ମନେ କରି ସ୍ନେହ ଦେଲେ, ରାଣୀ ନିଜ ହାତରେ ଶିଶୁଙ୍କ ପଙ୍ଖା ଧରି ମୋତେ ଝାଲିଲେ।" "ପଦମାସାନ ଦେବତାଙ୍କ ପରି ମୋତେ ଗୋଡ଼ ଦବାଇ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଉତ୍ତମ ସେବା କରି ମହାଦେବ ଭକ୍ତ ଭାବରେ ସମ୍ମାନ କଲେ।" "ମନୁଷ୍ୟ ପାଇଁ ମୋତେ ପଦପୂଜା କରିବା ହେଉଛି ସ୍ବର୍ଗ, ମୋକ୍ଷ, ଧନ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧିର ମୂଳ।" "ଏହି ଦରିଦ୍ର ପୁରୁଷ ଧନ ଲଭ କରିଲେ, ସେ ମୁଁକୁ ଭୁଲି ଯିବାର ଶଙ୍କା ଅଛି; ଏହି ଦୟାରେ ଭଗବାନ ମୋତେ ବହୁତ ଧନ ଦେଲେନି।" ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଜ ଦରିଦ୍ର ଘର ପାଖକୁ ଗଲେ, ଦେଖିଲେ ଚାରିପାଖରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଚମକୁଥିବା ଅକାଶମଣ୍ଡଳ ମହଲ ରହିଛି। ସୁନ୍ଦର ଉଦ୍ୟାନ ଓ ବନ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା, ପଖାଳି ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ଗୀତ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା, ତାଳ ଓ ପଦ୍ମ ଫୁଲ ଦିଆ ପୋଖରୀ ଥିଲା। ପୁରୁଷ ଓ ମହିଳା ମନ୍ଦିରରେ ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ, ମୃଗନୟନୀ ମହିଳା ଦେଖି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବିଲେ—"ଏହା କିଏର ଘର? କିପରି ହେଲା?" ଏହି ଭାବରେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ, ଦେବତାପରି ଚମକୁଥିବା ପୁରୁଷ ଓ ମହିଳା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟରେ ସ୍ବାଗତ କଲେ। ତାଙ୍କ ପତି ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଭକ୍ତ ପତ୍ନୀ ଆନନ୍ଦ, ଉତ୍ସାହରେ ଘରରୁ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପରି ବାହାରି ଆସିଲେ। ପ୍ରେମ ଓ ଆଶାରେ ଅନ୍ତର ଭରି ଦୃଷ୍ଟିରେ ପତିକୁ ଦେଖି, ନୟନ ମୁଦି ଏବଂ ମନ, ହୃଦୟରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିଲେ, ନିଜ ପତ୍ନୀ ଦାସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବୀ ପରି ଚମକୁଥିଲେ, ଗଳାରେ ମାଳା ନଥିବା ମହିଳାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଲିଙ୍ଗିତ ଥିଲେ। ସ୍ନେହ ଓ ଏକତାରେ ଦୁଇଜଣେ ନିଜ ପ୍ରାସାଦକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠି ଶତ ରତ୍ନ ଦଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭା ପାଉଥିଲା, ଇନ୍ଦ୍ରର ମହଲ ପରି। ଫେନ ପରି ନରମ ଶୟନ, ସୁନ୍ଦର ସୁନା ତାଣ୍ଡ, ଯକ୍ତା ଚହାଲି ତାଳ ବିଶ୍ରାମ ଦେଉଥିଲା। ସୁନା ଆସନ, ନରମ ତାଣ୍ଡ, ମୁକ୍ତା ମାଳାର ଛତା ଓ ଚମକୁଥିବା ଆବରଣ ଦେଖିଲେ। ସ୍ଫଟିକ ଦ୍ୱାରା ଏବଂ ମହା ପନ୍ନା ତଳରେ ରତ୍ନ ଦୀପ ଜ୍ୱଳିଥିଲା, ରତ୍ନ ଭୂଷିତ ମହିଳା ଚାରିପାଖରେ ଥିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏଠି ଅସୀମ ଧନ ଦେଖି, ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ନିଜ ଧନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ବୁଝିଲେ—"ଏହା କିପରି ହେଲା?" "ନିଶ୍ଚୟ, ମୋତେ ଏହି ଧନ ଦେଇଛି ମୋ ଦୁଃଖୀ ଓ ଦରିଦ୍ର ଜୀବନରେ; ଦଶାର୍ହର ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃଷ୍ଣ ଛଡ଼ା ଏହି ଧନ କିପରି ମିଳିପାରେ?" "ଏଠି ମୁଁ ଚାଉଳ ରାସି ଦେଇଥିଲି, ତାଙ୍କୁ ମିତ୍ରତାରେ ଦିଲି; ସେ ବଡ଼ ଦାନୀ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମୋ ଭକ୍ତିରେ ଏହି ମୁଠି ଚାଉଳ ଗ୍ରହଣ କଲେ।