ସୂର୍ଯ୍ୟଉଦୟ ସମୟରେ, ଗୁରୁ ସାନ୍ଦୀପନି ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି ବୋଲି ଖୋଜିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ଷୀଣ ଓ କ୍ଲାନ୍ତ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି। ସେ ଦୟାଭାବରେ କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରିୟ ବାଳକମାନେ, ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ବହୁତ କଷ୍ଟ ସହିଛ। ନିଜ ଆତ୍ମସୁଖକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ମୋତେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନିବେଦିତ ହୋଇଛ। ଏହି ହେଉଛି ନିର୍ମଳ ଭାବରେ ଗୁରୁପାଇଁ ଶିଷ୍ୟଙ୍କର ସତ୍ୟ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ। ମୁଁ ତୁମମାନେ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ। ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, ତୁମର ସମସ୍ତ ସତ୍ୟ ଇଚ୍ଛା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉ, ଏବଂ ଏଠି ଓ ପରଲୋକରେ ତୁମେ ବେଦ ଓ ତାହାର ଅଂଗଗୁଡ଼ିକୁ ଆତ୍ମସାତ କର। ଏଭଳି ଗୁରୁଙ୍କର କୃପା ଦ୍ୱାରା, ଗୁରୁଗୃହରେ ବାସ କରୁଥିବା ଜଣେ ନିଜ ଜୀବନକୁ ସଫଳ କରି, ଶାନ୍ତି ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣତାକୁ ଅନୁଭବ କରେ।” ତାପରେ, ଶିଷ୍ୟମାନେ ନମ୍ରତା ସହ କହିଲେ, “ହେ ଦେବଦେବ, ଜଗତ୍ଗୁରୁ, ଆମେ ତୁମ ଗୃହରେ ବାସ କଲୁ, ଏଉଁପରି ଶପଥବଦ୍ଧ ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ନିକଟରେ ରହିଲୁ, ତେଣୁ ଆମ ପାଖରେ କ’ଣ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିଗଲା? ଯେଉଁ ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ଦେହ ବେଦମୟ, ତାଙ୍କ ସହ ବାସ କରିବା ସମସ୍ତ ଆଶୀର୍ବାଦ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।” ଏଭଳି, ‘ଶ୍ରୀଦାମା ଉପାଖ୍ୟାନ’ ନାମକ ଅଷ୍ଟାଶୀତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ, ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ଦଶମ୍ ସ୍କନ୍ଧର ଦ୍ୱିତୀୟ ଭାଗରେ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଏହିପରେ, ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ—ହରି ଏହିପରି ମହାବ୍ରାହ୍ମଣ ସହ କଥା ହେଉଥିଲେ, ସେ ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଜୀବର ମନ ଜାଣନ୍ତି, ସେ ହସି କହିଲେ। କୃଷ୍ଣ, ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ କରନ୍ତି, ସେ ଏକ ଶିତଳ ଦୃଷ୍ଟିରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଚାହିଲେ, ଯେଉଁ ଦୃଷ୍ଟି ଧର୍ମିକମାନେ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରନ୍ତି। ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ଘରୁ କ’ଣ ଉପହାର ଆଣିଛ? ଭକ୍ତି ସହିତ ଆଣିଥିବା ଛୋଟ ଦାନ ମଧ୍ୟ ମୋ ପାଇଁ ବଡ଼ ମୂଲ୍ୟବାନ, କିନ୍ତୁ ଭକ୍ତି ବିନା ଆଣିଥିବା ବଡ଼ ଦାନ ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ କରେନାହିଁ। ଯିଏ ଭକ୍ତି ସହିତ ମୋତେ ଏକ ପତ୍ର, ଫୁଲ, ଫଳ କିମ୍ବା ପାଣି ଦେଇଥାଏ, ମୁଁ ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ ଭକ୍ତଙ୍କର ଏହି ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରେ।” ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଲଜ୍ଜିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ହାତରେ ଥିବା ମୁଠି ଭର ଚିଡ଼ା ପ୍ରଦାନ କରିଲେ ନାହିଁ, ନିର୍ବାକ୍ ଓ ଲଜ୍ଜାବିତ ହେଇ ରହିଗଲେ। ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ଆତ୍ମାକୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେ ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ଜାଣିଲେ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଧନ ଲୋଭରେ ଆଗେ ମୋତେ ପୂଜା କରିନଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଏବେ, ତାଙ୍କ ଭକ୍ତ ଜନନୀଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଓ ସାଂଗତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା, ସେ ମୋ ନିକଟକୁ ଆସିଛନ୍ତି। ମୁଁ ଏହାକୁ ଅପୂର୍ବ ସମ୍ପତ୍ତି ଦେବି। ଏଭାବରେ ଚିନ୍ତା କରି, ପ୍ରଭୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘରରେ ଥିବା ଚିଡ଼ା ନେଇ, “ଏହା କ’ଣ?” ବୋଲି ଚମତ୍କୃତ ହେଲେ। “ହେ ବନ୍ଧୁ, ଏହି ଭକ୍ତି ସହ ଆଣିଥିବା ଦାନ ମୋ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ସନ୍ତୋଷ। ଏହି ଚିଡ଼ା ମୋତେ ଓ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରେ।” ଏଭଳି, ଏକ ମୁଠି ଚିଡ଼ା ଖାଇ, ପ୍ରଭୁ ଦ୍ୱିତୀୟ ମୁଠି ନେଉଥିଲେ, ଏହି ସମୟରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଦେବୀ ତାଙ୍କର ହାତ ଧରିଲେ। ଲକ୍ଷ୍ମୀ କହିଲେ, “ହେ ବିଶ୍ୱାତ୍ମନ୍, ଯିଏ ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହେ, ସେଠିପାଇଁ ଏତେ ହିଁ ପ୍ରଚୁର ସମୃଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଯଥେଷ୍ଟ।” ଏହିପରି ଭାବରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏହି ରାତି ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଗୃହରେ ଅତିବାହିତ କଲେ। ସେ ଖାଇଲେ, ପିଇଲେ, ଶୁଖ ଅନୁଭବ କଲେ, ଏବଂ ନିଜକୁ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅଛି ବୋଲି ଅନୁଭବ କଲେ। ପ୍ରଭାତେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସମ୍ମାନ ଓ ଆନନ୍ଦ ସହ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଫେରିଲେ, ମାର୍ଗରେ ସଙ୍ଗ ମିଳିଲା। ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କଠାରୁ ଧନ ମାଗିଲେ ନାହିଁ, କୃଷ୍ଣ ମଧ୍ୟ ଦେଲେ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ମହାଦର୍ଶନରେ ତୃପ୍ତି ଅନୁଭବ କରି, ଲଜ୍ଜା ଭାବରେ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। ସେ ଭାବିଲେ, “ମୁଁ ଦରିଦ୍ର ହୋଇଥିଲି ମଧ୍ୟ, ବ୍ରାହ୍ମଣପ୍ରିୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଭକ୍ତି ଦେଖିଲି, ଯେଉଁଠି ଲକ୍ଷ୍ମୀ ତାଙ୍କ ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ଅଳିଙ୍ଗନ କରୁଛନ୍ତି। ମୁଁ କେଉଁଠି, ଏହି ଦୁଃଖୀ ଓ ପାପୀ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣ କେଉଁଠି, ଯିଏ ସମସ୍ତ ସମ୍ପଦର ନିବାସ! ମୁଁ କେବଳ ନାମମାତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣ ହେଲି, ତଥାପି ତାଙ୍କ ହାତରେ ଅଳିଙ୍ଗିତ ହେଲି। ମୁଁ ଶୟନରେ ବସିଥିଲି, ପ୍ରଭୁ ମୋତେ ଭାଇପରି ସ୍ନେହ କଲେ, ରାନୀ ମୋତେ ଶିଶୁ ପଙ୍ଖା ଦ୍ୱାରା ପଖା କଲେ। ପ୍ରଭୁ ନିଜ ହାତରେ ପାଦ ମାସାଜ କରି, ମୋତେ ଦେବତାପରି ସମ୍ମାନ କଲେ। ପୃଥିବୀରେ ଧନ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷର ମୂଳ କେବଳ ତାଙ୍କ ଚରଣାରବିନ୍ଦର ପୂଜା। ଯଦି ଏହି ଦରିଦ୍ର ଲୋକ ଧନ ପାଇଥାନ୍ତା, ସେ ମୁଁ ମଦମସ୍ତ ହୋଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଭୁଲିଯାଏଥାନ୍ତି। ଏହି କାରଣରୁ, ଦୟାବଶତଃ ପ୍ରଭୁ ମୋତେ ପ୍ରଚୁର ଧନ ଦେଇନାହାନ୍ତି।” ଏପରି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ, ସେ ନିଜ ଛୋଟ ଘର ପାଖକୁ ଆସିଲେ, ଦେଖିଲେ ଚତୁର୍ଦିଗରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଅକାଶ ମହଲ ତିଆରି ହୋଇଅଛି। ଅଦ୍ଭୁତ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ବାଗିଚା, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ମଧୁର ଗାନ, ତାଳ, କମଳ, ଶତଦଳ ଓ ନୀଳୋତ୍ପଳ ଫୁଲ ତଳାପରେ ଫୁଟିଛି। ତାହା ମଧ୍ୟରେ ମୃଗନୟନା, ଭୂଷିତ ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ ଅଛନ୍ତି। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଚକିତ ହେଇ ଭାବିଲେ, “ଏହି ସବୁ କ’ଣ? ଏହି ସ୍ଥାନ କାହାର? ଏହି ସମ୍ପଦ କେମିତି ଆସିଲା?” ଏପରି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ବେଳେ, ଦେବତାପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ନର-ନାରୀମାନେ ଗୀତ-ବାଦ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ବାଗତ କଲେ। ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ଏହି ଖବର ଶୁଣି, ଆନନ୍ଦ ଓ ଉତ୍କଣ୍ଠାରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପରି ଘରୁ ବାହାରି ଆସିଲେ। ସେ ପ୍ରେମ ଓ ଲାଲସାରେ ନୟନ ଅନ୍ଧ କରି, ମନ ଓ ହୃଦୟରେ ପତିଙ୍କୁ ଅଂଗୀକାର କଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଚାରିପାଖରେ ଦାସୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦେବୀପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍। ସେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ନିଜ ପତ୍ନୀ ସହ ନିଜ ମହଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାହା ଶତାଧିକ ମଣିମୟ ଦମ୍ଭ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଇନ୍ଦ୍ରର ନିବାସ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏଠି ଦୁଧର ଝାଗ ପରି କମଳ ଓ ସୁନା ଦଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଶୟନ, ଯକ୍ତାଲ ପଖା, ସୁନା ଆସନ, ମୃଦୁ କୁଶନ, ମୁକ୍ତା ମାଳା ଝୁଲିଥିବା ଛତ୍ରାଦି ଏବଂ ଚମକୁଥିବା ପୋଶାକ ଥିଲା।