ଏକ ସମୟର କଥା, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବନ୍ଧୁ ସହ ଆଲାପ କରୁଥିଲେ । ସେ ମଧୁର ସ୍ମୃତିରେ ବିଲୀନ ହୋଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ମନେ ପକାଅଛ କି, ଆମେ ଗୁରୁଙ୍କ ଘରେ ବସିବା ସମୟର ଆମ ଆଚରଣ? ଗୁରୁମାନେ ଆମକୁ କେତେବେଳେ ଜଳାଣି କଠ ଆଣିବାକୁ ପଠାଉଥିଲେ, ଆମେ ଏକାଠି ଅତି ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯାଉଥିଲୁ ।” ସେହି ଦିନ ଆକାଶରେ ଭୟଙ୍କର ବାତ୍ୟା ଆସିଲା, ପ୍ରଚଣ୍ଡ ପବନ ଓ ମୃଦଙ୍ଗ ଧ୍ୱନି ଚାରିପଟେ ଗୁଞ୍ଜି ଉଠିଲା । ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତମିତ ହେବା ପରେ ଅନ୍ଧାର ଶେଷ ଦିଗକୁ ଆଛାଦିତ କଲା, ନଦୀ ପାଡ଼ି ବଢ଼ିଗଲା, କିଛି ଦେଖିହେବା ଯୋଗ୍ୟ ରହିଲା ନାହିଁ । ଆମେ ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ ହାତ ଧରି ଧରି, ଭୟ ଓ ଦୁଃଖରେ ଭିଜି ଯାଉଥିଲୁ । ପ୍ରବଳ ବାତ୍ୟା ଓ ବର୍ଷାରେ ଆମର ଦିଗବୁଦ୍ଧି ହରାଇଗଲା, ଆମେ ଏକାଠି ଭ୍ରମଣ କରୁଥିଲୁ । ପ୍ରଭାତ ହେଲା, ଗୁରୁ ସାନ୍ଦୀପନି ଆମକୁ ଖୋଜିବାକୁ ଆସି, ଦେଖିଲେ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଅତି ଦୁଃଖରେ ଅବସ୍ଥିତ । ସେ ଦୟାଭାବରେ କହିଲେ, “ବାଲକମାନେ, ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ବହୁତ କଷ୍ଟ ସହିଛ । ତୁମେ ନିଜ ସୁଖକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ମୋ ପାଇଁ ନିବେଦିତ ହେଇଛ । ଏହା ଏକ ଶିଷ୍ୟଙ୍କର ଉଚିତ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ, ଯେଉଁମାନେ ନିଷ୍କଳଙ୍କ ଭାବେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ନିବେଦନ କରନ୍ତି । ମୁଁ ତୁମେ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ । ତୁମର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଉ, ତୁମେ ବେଦ ଓ ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ଏଠି ଓ ପରଲୋକରେ ଅଧିଗ୍ରହଣ କର ।” ଗୁରୁଙ୍କ ଦୟା ଦ୍ୱାରା ଏପରି ଅନେକ ଅନୁଭବ ମାଧ୍ୟମରେ ଗୃହସ୍ଥାଶ୍ରମରେ ଅବସ୍ଥିତ ବ୍ୟକ୍ତି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଓ ଶାନ୍ତି ଲାଭ କରିଥାଏ । ତା’ପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, “ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ହେ ବିଶ୍ୱଗୁରୁ, ଆମ ପାଖରେ ଅଧିକ କ’ଣ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିଗଲା? ଆମେ ତୁମ ଘରେ ରହିଛୁ, ତୁମେ ଏବେଳେ ନିଜ ଶବ୍ଦରେ ଅବିଚଳିତ । ବେଦ ଧ୍ୱନିରୁ ଗଠିତ ଯେଉଁ ଦେହ, ସେଠି ଅଧ୍ୟୟନ ହେଉଛି ସମସ୍ତ ଆଶୀର୍ବାଦ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ।” ଏପରି ଗୁରୁ-ଶିଷ୍ୟ ସମ୍ବାଦ ଶେଷ ହେଲା । ଏହି ଭାବରେ ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ଦ୍ୱିତୀୟ ଅର୍ଧର “ଶ୍ରୀଦାମା ଉପାଖ୍ୟାନ” ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା । ଏହା ପରେ ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ—ଏପରି ଭାବେ ହରି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସହ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରୁଥିଲେ । ସେ ସମସ୍ତ ଜୀବର ମନ ଜାଣିଥିବା, ମିଶ୍ର ହସରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦୟାଭାବରେ ଦେଖି କହିଲେ, “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ଘରୁ କ’ଣ ଉପହାର ଆଣିଛ? ଭକ୍ତିରେ ଆଣିଥିବା ଛୋଟ ଦାନ ମଧ୍ୟ ମୋ ପାଇଁ ବଡ଼ ମୂଲ୍ୟବାନ, କିନ୍ତୁ ଭକ୍ତି ବିନା ଆଣିଥିବା ବଡ଼ ଦାନ ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ କରେନାହିଁ । ଯେଉଁ ଭକ୍ତ ମୋତେ ଗୋଟିଏ ପତ୍ର, ଫୁଲ, ଫଳ କିମ୍ବା ଜଳ ଭକ୍ତିରେ ଦେଇଥାଏ, ମୁଁ ନିର୍ମଳ ହୃଦୟର ତାହା ଗ୍ରହଣ କରେ ।” ଏପରି କହିଲେ ମଧ୍ୟ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଲଜ୍ଜାରେ ନିଜ ହାତର ଚିଡ଼ା ଦେଇପାରିଲେ ନାହିଁ, ଚୁପ୍ଚାପ ଓ ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇ ରହିଲେ । କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ମନର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବୁଝିଲେ—ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଧନ ଲାଗି ଆସିନଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଭକ୍ତ ଭାର୍ୟାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ଏବଂ ମିତ୍ରତାରେ ଆସିଛନ୍ତି । ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ମୁଁ ଦୁର୍ଲଭ ସମୃଦ୍ଧି ଦେବି । ଏହି ଭାବରେ ଚିନ୍ତା କରି, କୃଷ୍ଣ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଚିଡ଼ା ବନ୍ଧା ଥିବା ବସ୍ତ୍ର ନେଇ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ କହିଲେ, “ଏହି ଉପହାର ମୋତେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ଦେଲା । ଏହି ଚିଡ଼ା ମୁଁ ଓ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ତୃପ୍ତ କରିଦେଇଛି ।” ଏପରେ, ଏକ ମୁଠି ଚିଡ଼ା ଖାଇଲେ, ଦ୍ୱିତୀୟ ମୁଠି ଖାଇବାକୁ ଯିବାବେଳେ, ଶ୍ରୀମତୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ତାଙ୍କର ହାତ ଧରିଦେଲେ । ସେ କହିଲେ, “ହେ ବିଶ୍ୱାତ୍ମା, ଏଠି ଯେତେ ଦିଆଯାଇଛି, ତାହା ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକର ସମସ୍ତ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ପାଇଁ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ।” ସେ ରାତି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଗୃହରେ ଖାଇ, ପିଇ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ କାଟିଲେ, ନିଜକୁ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅନୁଭବ କଲେ । ପ୍ରଭାତରେ ସମ୍ମାନ, ପ୍ରେମ ଓ ସ୍ଵସ୍ଥତା ନେଇ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଲେ । କୃଷ୍ଣଙ୍କଠାରୁ ଧନ ମାଗିଲେ ନାହିଁ, ତାଙ୍କୁ ମିଳିଲା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଏହି ଦୈବି ଦର୍ଶନରେ ତୃପ୍ତ ହେଲେ । ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ, “ମୁଁ ଦେଖିଲି, ମୁଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦରିଦ୍ର ହେଉଛି, ତଥାପି ଲକ୍ଷ୍ମୀ ତାଙ୍କର ଛାତିରେ ଅଳିଙ୍ଗନ କରିଥିଲେ । କୃଷ୍ଣ ଧନର ନିବାସ, ମୁଁ ଦରିଦ୍ର, ତଥାପି ତାଙ୍କ ହାତରେ ଅଳିଙ୍ଗିତ ହେଲି । ମୁଁ ରାଜସିଂହାସନରେ ବସିଥିଲି, ସ୍ନେହରେ ମୋ ବନ୍ଧୁ ମୋତେ ଭାଇ ପରି ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଥିଲେ, ରାନୀ ତାଙ୍କ ହାତରେ ପଙ୍ଖା ନେଇ ମୋତେ ବିଶ୍ରାମ ଦେଉଥିଲେ । ଦେବତାଙ୍କ ଭଳି ମୋ ପାଦ ଦବାଇ ଦେଉଥିଲେ । ଏହି ଭଗବାନଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମର ସେବା ହେଉଛି ସମସ୍ତ ସଉଭାଗ୍ୟ, ମୁକ୍ତି ଓ ଧନର ମୂଳ । ଯଦି ମୁଁ ଧନୀ ହେଉଥିଲି, ହୋଇପାରେ ଅହଂକାର ଅଟୁଟି ତାଙ୍କୁ ଭୁଲିଯାଏ । ଏହିପାଇଁ ତାଙ୍କ ଦୟାୟ, ମୋତେ ବହୁତ ଧନ ଦେଇନାହାନ୍ତି ।” ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି ଘରକୁ ଯିବାବେଳେ, ଦେଖିଲେ ତାଙ୍କ ନିର୍ମଳ ଘରର ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଚମକୁଥିବା ଦେବସଦୃଶ ବିମାନ ରହିଛି । ସୁନ୍ଦର ବନ ଓ ଉଦ୍ୟାନ, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ମଧୁର ଗୀତ, ପଦ୍ମ, କମଳା ଓ ନୀଳୋତ୍ପଳରେ ଭରିଛି ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗନା । ସୁନ୍ଦର ଶ୍ରୀମତୀ ନୟନ ହରା, ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀ ଏଠାରେ ସଜି ରହିଛନ୍ତି । ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଚିନ୍ତା କଲେ—ଏହି ସ୍ଥାନ କାହାର? ଏହି ଭଳି ହେଲା କିପରି? ଏହି ସମୟରେ ଦେବଦୂତ ସଦୃଶ ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟସହିତ ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କଲେ । ତାଙ୍କ ଭକ୍ତିନୀ ଭାର୍ୟା ସ୍ୱାମୀ ଫେରିବାର ଖବର ଶୁଣି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଓ ଉତ୍ସାହରେ ଘରୁ ବାହାରିଲେ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଭଳି ଅଭିରୂପ । ସେ ଭାର୍ୟା ଭଲପାଇବା ଭରା ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଚକ୍ଷୁ ମୁଦି, ଭକ୍ତି ଓ ପ୍ରେମରେ ଅଳିଙ୍ଗନ କଲେ । ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କ ଭାର୍ୟା ଦାସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବୀ ସଦୃଶ ଚମକୁଛନ୍ତି । ସେ ଖୁସିରେ ଏକାଠି ନିଜ ନୈକ ଶତରତ୍ନସ୍ତମ୍ଭିତ ମହାଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାହା ଇନ୍ଦ୍ରର ମହାଲକୁ ମନେ ପକାଏ ।