ଏକ ସମୟର କଥା, କୌଶଳ୍ୟ ଓ ଧର୍ମର ନିପୁଣ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣ ଉପଦେଶ ଦେଇ କହିଲେ, “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯେଉଁମାନେ ଭଳିଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମ ଧର୍ମକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋର ଉପଦେଶ ଅନୁସରେ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରକୁ ସହଜରେ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରନ୍ତି। ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ ହେଉଛି, ମୋତେ ପୂଜା, ପୁତ୍ର, ତପସ୍ୟା କିମ୍ବା ନିଗ୍ରହ ଦ୍ୱାରା ଏତେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ମିଳେ ନାହିଁ, ଯେତେକି ଗୁରୁ ସେବାରେ ମିଳେ। ତୁମେ ମନେ ପକାଇପାରୁଛ କି, ଗୁରୁଗୃହରେ ରହିବାବେଳେ ଆମେ କିପରି ଚରିତ୍ର ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିଲୁ? ଗୁରୁମାନେ ଆମକୁ ଜଳାନ୍ତ ଆଣିବାକୁ କହିଥିଲେ, ଆମେ ଦୁଇଁଜଣ ଏକଥିରେ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲୁ। ସେଠାରେ ଏକ ଭୟାନକ ଝଡ଼ ଆସିଗଲା, ତୀବ୍ର ପବନ ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବିଜୁଳି ଆକାଶକୁ ଗର୍ଜନ କରିଲା। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତମିତ ହେବା ପରେ ଅନ୍ଧକାର ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଢାକି ଦେଲା, ନଦୀପାର ଉଫାନି ଥିଲା, କିଛି ଦେଖିହେବା ନଥିଲା। ଆମେ ଦୁଇଁଜଣ ଏକାଠି ହାତ ଧରି ଏଠୁ ସେଠା ଭୂଲିଯାଇ ଘୂରୁଥିଲୁ, ବାୟୁ ଓ ବର୍ଷାରେ ଅତିକ୍ରୁର ଅବସ୍ଥାରେ ପଡ଼ିଥିଲୁ। ପରେ ସକାଳେ, ଆମର ଗୁରୁ ସାନ୍ଦୀପନି ଆମକୁ ଖୋଜିବାକୁ ଆସି, ଆମକୁ ଦୁଃଖରେ ଦେଖିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରିୟ ଶିଷ୍ୟମାନେ, ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ବହୁତ କଷ୍ଟ ସହିଛ, ତୁମେ ନିଜ ସୁଖକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ମୋ ପ୍ରତି ସମର୍ପିତ ହେଇଛ। ଏହି ହେଉଛି ଶିଷ୍ୟର ମୂଳ ଧର୍ମ—ଶୁଦ୍ଧ ମନେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଆତ୍ମା ସମର୍ପଣ। ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ, ତୁମର ସମସ୍ତ ଇଛା ପୂରଣ ହେଉ, ଏଠି ଓ ପରଲୋକରେ ତୁମେ ବେଦ ଓ ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ଅଧିଗମ କର। ଏଭଳି ଅନୁଭବ ଓ ଗୁରୁକୃପା ଦ୍ୱାରା ଗୁରୁଗୃହରେ ରହୁଥିବା ଜଣେ ଅଭ୍ୟାସୀ ଶିଷ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଓ ଶାନ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।” ତାପରେ, ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ, “ଏହିପରି ଅନୁଭୂତି ପରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ମହାବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସହ କଥା ହେଉଥିଲେ, ସେ ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତଙ୍କ ମନ ଜାଣନ୍ତି, ସେ ହସି ଦୟାଭାବରେ କଥା ହେବାକୁ ଲାଗିଲେ। କୃଷ୍ଣ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରତି ଅତି ଭକ୍ତିଶୀଳ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସ୍ନେହ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖି, ହସି କହିଲେ, “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ଘରୁ କ’ଣ ଉପହାର ଆଣିଛ? ଭକ୍ତିସହିତ ଯେଉଁଠି ଛୋଟ ଦାନ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ମହାନ ଲାଗେ, ଭକ୍ତି ବିନା ବଡ଼ ଦାନ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ କରେନାହିଁ। ଯେଉଁଠି ଭକ୍ତି ସହିତ ଏକ ଶାଖା, ଫୁଲ, ଫଳ କିମ୍ବା ଜଳ ମଧ୍ୟ ଦିଏ, ମୁଁ ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ ଭକ୍ତଙ୍କର ଏହି ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରେ।” ତେବେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଲଜ୍ଜାରେ ମନେ ମନେ ରହିଗଲେ, ଦେବୀ ଶ୍ରୀର ନାଥଙ୍କ ସମ୍ନାରେ ତାଙ୍କ ହାତରେ ଥିବା ଚିଡ଼ା ଦେଉନଥିଲେ। କୃଷ୍ଣ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ, ବୁଝିଲେ ଯେ, ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୂର୍ବରୁ ଧନ ଲୋଭରେ ମୋ ପୂଜା କରିନଥିଲେ, ବରଂ ଏବେ ତାଙ୍କ ଭକ୍ତିମୟା ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଓ ମିତ୍ରତା ପାଇଁ ଆସିଛନ୍ତି। ଏହି ଭାବରେ ଚିନ୍ତା କରି, କୃଷ୍ଣ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘର ଥିବା ଚିଡ଼ା ନେଇ, “ଏହି କ’ଣ?” ବୋଲି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ତାପରେ କହିଲେ, “ହେ ବନ୍ଧୁ, ଏହି ଭକ୍ତି ଭରା ଉପହାର ମୋ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ। ଏହି ମୁଠି ଚିଡ଼ା ମୋତେ ଓ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ତୃପ୍ତ କରେ।” ଏଭଳି କହି, ଏକ ମୁଠି ଚିଡ଼ା ଖାଇ, ଦ୍ୱିତୀୟ ମୁଠି ନେବାକୁ ଯାଉଥିଲେ, ଏହି ସମୟରେ ଶ୍ରୀଲକ୍ଷ୍ମୀ ତାଙ୍କର ହାତ ଧରିଲେ, “ହେ ବିଶ୍ୱାତ୍ମା, ଏତେ ହେଲେ ଏକ ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ପ୍ରୟାପ୍ତ। ଯିଏ ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଦାନ ଦୁଇ ଲୋକରେ ସର୍ବସ୍ୱ।" ସେ ରାତିଟି ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଗୃହରେ ଅତି ଆନନ୍ଦ, ଭୋଜନ ଓ ପାନ କରି ବିତାଇଲେ, ନିଜକୁ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅନୁଭବ କରିଲେ। ପ୍ରଭାତେ ସମସ୍ତଙ୍କ ସ୍ନେହ ଓ ଆଦର ପାଇଁ ସେ ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କିଛି ଧନ ଚାହିଲେ ନାହିଁ, କୃଷ୍ଣ ମଧ୍ୟ ଦେଲେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଦର୍ଶନରେ ତୃପ୍ତ ହେଲେ। ମନେ ଚିନ୍ତା କଲେ, “ମୁଁ ଦୁଃଖୀ ଓ ପାପୀ, ଏଠି କୃଷ୍ଣ ହେଉଛନ୍ତି ଶ୍ରୀର ନିବାସ, ତଥାପି ସେ ମୋତେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ମୁଁ କେବଳ ନାମକ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତଥାପି ତାଙ୍କ ହାତରେ ଆଲିଙ୍ଗିତ ହେଲି। ମୁଁ ରତ୍ନସିଂହାସନରେ ବସିଥିଲି, ରାନୀ ମୋତେ ପିଲା ଚାମର ଦେଇ ପଖା କରୁଥିଲେ। ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତା, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଗୁରୁ, ମୋ ପାଦ ଦବାଇ ଦେଇ ସେବା କରୁଥିଲେ। ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ୱର୍ଗ, ମୋକ୍ଷ, ଧନ ଓ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧିର ମୂଳ ତାଙ୍କର ପାଦ ପୂଜା। ଯଦି ମୁଁ ଧନ ପାଇଁଥାନ୍ତି, ମୁଁ ବହୁତ ଅଭିମାନ କରି ତାଙ୍କୁ ଭୁଲିଯାଏଁଥାନ୍ତି, ଏହିପାଇଁ ସେ କୃପାବଶତଃ ମୋତେ ଧନ ଦେଲେ ନାହିଁ।" ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ଘରକୁ ଯାଉଥିଲେ, ଦେଖିଲେ ତାଙ୍କ ନିମ୍ନ ଗୃହ ପାଖରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଅନେକ ବିମାନ ଚାରିପାଖରେ ଅଛି। ଅପୂର୍ବ ଉଦ୍ୟାନ, ଗଛଗୁଡ଼ିକ, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ଗୀତ, ଅନେକ ପାଦ୍ମ, କମଳ, ନୀଳପଦ୍ମ ତାଳା ଭିତରେ ଦେଖିଲେ। ନୟନମଣି ଦୃଷ୍ଟିର ଶୋଭାବାନ୍ ନର-ନାରୀ ତାଳ ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ତାଙ୍କ ଭକ୍ତିମୟା ସ୍ତ୍ରୀ ଖୁସିରେ, ଲଜ୍ଜା ଓ ଆନନ୍ଦରେ ବାହାରି, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପରି ମନୋହର ଅଭିନନ୍ଦନ କଲେ। ସେ ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଚାହିଁଥିବା ଦୃଷ୍ଟିରେ ଭରି, ଚକ୍ଷୁ ମୁଦି ଭକ୍ତି ଓ ସ୍ନେହରେ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।