ଏଠି ଏକ ପବିତ୍ର ଗଳ୍ପ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି, ଯେଉଁଥିରେ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ବନ୍ଧୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସହ କଥାବାର୍ତା କରୁଛନ୍ତି। ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, “ଏଠି ନିଶ୍ଚୟ, ନ୍ୟାୟପଥରେ ଅନୁସୂତ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦ୍ୱିଜ ଜନ୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ଆଶ୍ରମୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ମୁଁ ଯେପରି ବିଦ୍ୟା ଦେଇ ଶିକ୍ଷା ଦେଉଛି, ସେପରି ସେ ନ୍ୟାୟର ମୂଳ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯେଉଁମାନେ ଭୂତିକ ଜଗତର ଅର୍ଥ ଜାଣିଛନ୍ତି, ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମ ଅନୁସରଣ କରିଥିବା ଲୋକମାନେ, ମୋ ଶିକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା ସହଜରେ ଏହି ସଂସାର ସମୁଦ୍ରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇପାରନ୍ତି। ମୁଁ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଅନ୍ତରାତ୍ମା, ସେଇ ଗୁରୁସେବାରେ ଯେତେ ତୃପ୍ତି ପାଉଛି, ତେତେ ପୂଜା, ସନ୍ତାନ, ତପସ୍ୟା କିମ୍ବା ନିଗ୍ରହରେ ନୁହେଁ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ମନେ କରୁଛ କି, ଗୁରୁଗୃହରେ ରହିବା ସମୟରେ ଆମେ କେମିତି ବ୍ୟବହାର କରିଥିଲୁ? ଗୁରୁପତ୍ନୀମାନେ ଆମକୁ ଜଳା କାଠ ଆଣିବାକୁ ପ୍ରେରିଥିଲେ, ଆମେ ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ବନକୁ ଗଲୁ। ଏକ ଦିନ ଆମେ ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲୁ, ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏକ ବିପୁଳ ବାତ୍ୟା ଆସିଗଲା, ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ପବନ ଓ ଭୟଙ୍କର ବଜ୍ରଧ୍ୱନି ହେଲା। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତମିତ ହେଲା, ଅନ୍ଧାର ଚାଉଁ ଦିଗକୁ ଢାକିଲା; ନଦୀପଟି ଜଳରେ ଉଉଁସି ଯାଇଥିଲା, କିଛି ଦେଖି ପାରିଲୁ ନାହିଁ। ଆମେ ଜଙ୍ଗଲରେ ହାତ ଧରି ଘୁଞ୍ଚୁଛୁ, ବାତ୍ୟା ଓ ବର୍ଷାରେ ଆଉ ଦିଗ ବିଭ୍ରାନ୍ତ, ଏକାପରେକି ଦେଖି ପାରିଲୁ ନାହିଁ, ଦୁଃଖିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଭୂମିକୁ ଚାଲୁଛୁ। ପ୍ରଭାତ ହେଲା, ଗୁରୁ ସାନ୍ଦୀପନି ଆମକୁ ଖୋଜିବାକୁ ଆସି, ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଦୁଃଖରେ ଦେଖିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଆହା, ପ୍ରିୟ ଶିଷ୍ୟମାନେ, ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ବହୁତ କଷ୍ଟ ଭୋଗ କରିଛ; ତୁମେ ତୁମ ଉପକାର ଛାଡି ମୋ ପାଇଁ ନିବେଶ କରିଛ। ଏହି ଭଳି ଶିଷ୍ୟମାନେ ଗୁରୁପାଇଁ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ଉଦ୍ୟମ ଓ ଆତ୍ମାକୁ ଶୁଦ୍ଧ ଭାବରେ ଉତ୍ସର୍ଗ କରିଥିବା ଦରକାର। ମୁଁ ତୃପ୍ତ, ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ତୁମର ସମସ୍ତ ଇଛା ପୂରଣ ହେଉ, ଏଠି ଓ ପରଲୋକରେ ତୁମେ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗର ଅଧିକାରୀ ହେଉ। ଗୁରୁଙ୍କ ଦୟାରେ ଏଭଳି ଅନୁଭୂତି ଦ୍ୱାରା ଗୁରୁଗୃହରେ ବସିଥିବା ଜନ ଶାନ୍ତି ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଲାଭ କରେ।” ଅଭିଷ୍ଟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉତ୍ତର କଲେ, “ହେ ଦେବାଦିଦେବ, ଶିକ୍ଷା ଦେବା ଲୋକ, ଆମେ ତୁମ ଗୁରୁଗୃହରେ ରହିଛୁ, ତୁମେ ଯେଉଁଥିରେ ସଦା ସତ୍ୟବାଦୀ, ତେଣୁ ଆମ ପାଇଁ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ କିଛି ଅଛି କି? ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯେଉଁ ଶରୀର ବେଦ ଶବ୍ଦରେ ଗଠିତ, ଗୁରୁଙ୍କ ସହ ବସିବା ସମସ୍ତ ଆଶୀର୍ବାଦ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।" ଏଠି ଏହି ଅଠାଉଁ ଅଧ୍ୟାୟର ଶ୍ରୀଦାମା ଉପାଖ୍ୟାନ ଶେଷ ହେଲା, ଯାହା ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧ ଦ୍ୱିତୀୟ ଅର୍ଧରେ ଅଛି। ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ, “ଏଭଳି ହରି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କ ସହ କଥା କରୁଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ମନ ଜାଣିଥିବା ସେ ହସି ଏକ ମୂଦ୍ରା ଦେଇ କଥା କହିଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପ୍ରତି ଅନୁରକ୍ତ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସ୍ନେହ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ହସି କହିଲେ—ଏହି ଦୃଷ୍ଟି ଧର୍ମିକଙ୍କ ପାଇଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ। ଭଗବାନ କହିଲେ, “ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ଘରୁ କଣ ଉପହାର ଆଣିଛ? ଭକ୍ତି ସହ ଆଣିଥିବା ସାଣ୍ଠି ଉପହାର ମୋ ପାଇଁ ବଡ଼ ମାନ୍ୟ, କିନ୍ତୁ ଭକ୍ତି ନଥିବା ମହା ଦାନ ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ କରେ ନାହିଁ। ଯେଉଁ କୌଣସି ଭକ୍ତ ମୋତେ ଏକ ପତ୍ର, ଫୁଲ, ଫଳ କିମ୍ବା ଜଳ ଦେଇଥିବେ, ମୁଁ ତାଙ୍କ ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟରୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଉପହାର ଗ୍ରହଣ କରେ।” ଭଗବାନଙ୍କ ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଲଜ୍ଜା ହେଇ, ଶ୍ରୀଙ୍କ ନାଥଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ତାଙ୍କ ସାଣ୍ଠି ଚାଉଳ ଦେଇପାରିଲେ ନାହିଁ, ଚୁପଚାପ ଲଜ୍ଜିତ ହେଇ ରହିଲେ। ସମସ୍ତ ଜୀବର ଅନ୍ତର୍ଯାମୀ ଭଗବାନ ତାଙ୍କ ଆଗମନର କାରଣ ବୁଝିଲେ, ଚିନ୍ତା କଲେ—“ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଧନ ଲାଗି ଆଗରୁ ମୋ ପୂଜା କରିନଥିଲେ। ଏବେ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀର ଇଛା ଓ ମିତ୍ରତାରେ ଆସିଛନ୍ତି; ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦୁର୍ଲଭ ଧନ ଦେଇବି।” ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ଭଗବାନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘରୁ ସାଣ୍ଠି ଚାଉଳ ନେଲେ, ଚିନ୍ତା କଲେ—“ଏହା କଣ?” ଦୟାପାଳ ଭଗବାନ କହିଲେ, “ମିତ୍ର, ଏହି ଉପହାର ମୋ ପାଇଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ତୃପ୍ତି; ଏହି ସାଣ୍ଠି ଚାଉଳ ମୋତେ ଓ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ତୃପ୍ତ କରେ।” ଏଭଳି ଏକ ମୁଠି ଚାଉଳ ଖାଇ, ଦ୍ୱିତୀୟ ମୁଠି ଖାଇବାକୁ ନେଲେ; ଏହି ସମୟ ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଭଗବାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଅନୁରକ୍ତ, ତାଙ୍କ ହାତକୁ ଧରିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ହେ ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ଏହି ଉପହାର ଏକାଟି ମାତ୍ର ଯେତେ ଦୂର୍ଲଭ ଧନପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ପ୍ରୟାପ୍ତ, ଏହି ଜନ ଯେତେବେଳେ ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହେ।” ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏହି ରାତି ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଗୃହରେ ଖାଇ, ପାଇ, ଆନନ୍ଦ ପାଇ, ନିଜକୁ ସ୍ଵର୍ଗରେ ଅନୁଭବ କଲେ। ପ୍ରଭାତ ହେଲା, ସମସ୍ତଙ୍କ ସ୍ନେହ ଓ ନିଜ ଆନନ୍ଦରେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ସେ ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଲେ, ଏକାପରେକି ଏହି ପଥରେ ଅନୁସରଣ କରାଯିଲା। ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଧନ ଚାହିଲେ ନାହିଁ, ତାଙ୍କୁ ଦେଇବା ପ୍ରସ୍ନ ମଧ୍ୟ ହେଲାନି; ଶ୍ରୀଙ୍କ ଦର୍ଶନର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦରେ ଲଜ୍ଜିତ ହେଇ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ, “ମୁଁ ଦରିଦ୍ର ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଭଗବାନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ମନେ ରଖିଛନ୍ତି, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ତାଙ୍କ ଚେଷ୍ଟାରେ ଆଲିଂଗନ କଲେ। ମୁଁ ଦରିଦ୍ର ଓ ପାପୀ, କୃଷ୍ଣ ଧନର ନିବାସ; ମୁଁ କେବଳ ନାମରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତାଙ୍କ ହାତରେ ଆଲିଂଗନ ହେଲି। ମୁଁ ଶୟନାସନରେ ବସିଥିଲି, ବନ୍ଧୁ କୃଷ୍ଣ ପ୍ରିୟ ଭାଇ ପରି ମୋତେ ଆଦର କଲେ, ରାଣୀ ଚିଲିକା ପଙ୍ଖା ଦେଇ ପ୍ରଶ୍ରମ ହରିଲେ। ଭଗବାନ ଦେବଙ୍କ ଦେବ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଦେବ, ମୋ ପାଦ ମସାଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସେବା କଲେ, ମୋତେ ଦେବ ପରି ଆଦର କଲେ। ମନୁଷ୍ୟ ପାଇଁ ସ୍ଵର୍ଗ, ମୋକ୍ଷ, ଧନ ଓ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧିର ମୂଳ ତାଙ୍କ ପାଦ ପୂଜା। ଏହି ଦରିଦ୍ର ଜନ ଧନ ପାଇଲେ, ମୁଁ ମଦ ହୋଇ ଭଗବାନକୁ ଭୁଲିପାରିଥାନ୍ତି; ତେଣୁ ଦୟାରେ ଭଗବାନ ମୋତେ ବହୁତ ଧନ ଦେଲେ ନାହିଁ।” ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଜ ଦରିଦ୍ର ଘରକୁ ଆସିଲେ, ଦେଖିଲେ ଚାରିପାଖରେ ଦିବ୍ୟ ରଥ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଚମକୁଥିବା ଦିବ୍ୟ ମହଳ ରହିଛି।