ଏହି କଥାରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏ ଜ୍ଞାନୀ, ମୁଁ ଭଲଭାବରେ ଜାଣେ ଯେ ତୁମର ମନ ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନ କିମ୍ବା ଧନରେ ଆସକ୍ତ ନୁହେଁ; ତୁମେ ନିଷ୍କାମ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛ, ଏବଂ ଏହି ଦୃଷ୍ଟିରେ ଅନେକ ଆନନ୍ଦ ନେଉନାହିଁ। କିଛି ଲୋକ ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ସ୍ବଭାବକୁ ଛାଡି ଚାହିଦାରେ ମନ ଭରି କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ଯେପରି ମୁଁ ଜଗତର ରକ୍ଷା ପାଇଁ କରୁଛି।" "ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ମନେ ପକାଉଛ କି ଆମେ ଗୁରୁର ଘରେ ସହଯୋଗୀ ଭାବରେ ରହିଥିଲୁ? ଦ୍ୱିଜ ଲୋକ ଜ୍ଞାନ ଅर्जନ କରି ଅନ୍ଧକାରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଅନ୍ତି। ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ନିଷ୍ଠା ନିୟମରେ ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଥିବା ଲୋକ ଏଠାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ଦେଉଛି, ଶିକ୍ଷା ଦେଉଛି। ଏହି ଭାବେ, ଯେଉଁମାନେ ଗୁରୁର ଶିକ୍ଷା ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସହଜରେ ସଂସାର ରୂପୀ ସମୁଦ୍ରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି।" "ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜୀବର ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ଗୁରୁ ଉପାସନା, ସନ୍ତାନ, ତପସ୍ୟା କିମ୍ବା ନିଗ୍ରହରେ ଯେତେ ଆନନ୍ଦ ପାଏ, ତାହାଠାରୁ ଗୁରୁ ସେବାରେ ବେଶି ଆନନ୍ଦ ମିଳେ। ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ମନେ ପକାଉଛ କି ଆମେ ଗୁରୁର ଘରେ ରହିବା ସମୟରେ କେତେ ବିନୟ ଦେଖାଇଥିଲୁ, ଗୁରୁପତ୍ନୀମାନେ ଆମକୁ ଜଙ୍ଗଲରେ କାଠ ଆଣିବାକୁ ପଠାଇଥିଲେ?" "ଏକ ଦିନ ଆମେ ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲରେ ଗଲୁ, ଏବଂ ହଠାତ୍ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଝଡ଼ ଆସିଗଲା, ତୀବ୍ର ପବନ ଏବଂ ମାରା ତଡ଼ିତ୍। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ହୋଇଗଲା, ଅନ୍ଧାର ଛାଇଗଲା, ନଦୀପାର ଜଳରେ ବିଲିନ୍ ହୋଇଗଲା। ଆମେ ପବନ ଏବଂ ବର୍ଷାରେ ଆଘାତିତ ହେଲୁ, ଦିଗ୍ ଚିହ୍ନିପାରୁନାହିଁ, ଏକାଉଁଠି ହୋଇ ହାତ ଧରି ହାଲି ହାଲି ଚାଲିଲୁ, ଭୟ ଓ ଦୁଃଖରେ ଆକୁଳ।" "ପ୍ରଭାତେ ଗୁରୁ ସାଣ୍ଡୀପନି ଆମକୁ ଖୋଜିଲେ, ଦେଖିଲେ ଆମେ ଦୁଃଖରେ ଅବସ୍ଥିତ। ସେ କହିଲେ, 'ବାଲକମାନେ, ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ବଡ଼ ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରିଛ; ତୁମେ ନିଜ ଉପକାର ଛାଡି ମୋ ପାଇଁ ନିବେଦିତ ହୋଇଛ। ଏହି ଭାବରେ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଗୁରୁ ପାଇଁ ନିଜ ଶକ୍ତି ଓ ଆତ୍ମାକୁ ନିବେଦନ କରିବା ଉଚିତ। ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ, ତୁମର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଉ, ଏଠା ଓ ପରଲୋକରେ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେଉ।'" "ଏଭଳି ଗୁରୁର କୃପା ଦ୍ୱାରା, ଗୁରୁ ଘରେ ରହିଥିବା ଜନ ଅନେକ ଅନୁଭୂତି ମାଧ୍ୟମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଓ ଶାନ୍ତି ଲାଭ କରେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, 'ଏ ଦେବତାମନ୍ଦଳର ନାଥ, ଜଗତ ଶିକ୍ଷକ, ଆମେ ତୁମ ଘରେ ରହିଲୁ, ତୁମେ ସଦା ସତ୍ୟବାନ; ଆମ ପାଇଁ କିଛି ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିଲା?' ବେଦ ରୂପୀ ଶରୀର ଧାରଣ କରିଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଖରେ ଗୁରୁ ଘରେ ରହିବା ସମସ୍ତ ଉପକାର ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ।" ଏଠିରେ ଶ୍ରୀ ଶୁକଦେବ କହିଲେ, "ଏଠି ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ଦ୍ୱିତୀୟ ଅର୍ଧରେ 'ଶ୍ରୀଦାମା ଉପାଖ୍ୟାନ' ଅଠାଉଁ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।" ପରେ ହରି ଏହି ପ୍ରଧାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସହ କଥା ହେଉଥିବା ବେଳେ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ମନ ଜାଣିବା ଶକ୍ତି ଥିବା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ହସିଲେ ଓ କଥା କହିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦୟାର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖି, ପ୍ରେମର ହସରେ କହିଲେ—ଏହି ଦୃଷ୍ଟି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଲକ୍ଷ୍ୟ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ, "ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ଘରରୁ କଣ ଉପହାର ଆଣିଛ? ଭକ୍ତି ସହ ଆଣିଥିବା ଅତି ସାଧାରଣ ଦାନ ମଧ୍ୟ ମୋ ପାଖରେ ବଡ଼ ମୂଲ୍ୟବାନ ହୁଏ; ଭକ୍ତି ବିନା ଆଣିଥିବା ବଡ଼ ଦାନ ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ କରେନାହିଁ।" "ଯେଉଁ ଭକ୍ତ ମୋତେ ଏକ ପତ୍ର, ଫୁଲ, ଫଳ କିମ୍ବା ଜଳ ଭକ୍ତି ସହ ଦାନ କରେ, ମୁଁ ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟରୁ ଦେଇଥିବା ଏହି ଉପହାର ଗ୍ରହଣ କରେ।" ଏପରି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇ, ମୁଁଠି ଭରି ଚିଉର ଦେବାକୁ ଲାଜ କରି, ଚୁପ ହେଇ ରହିଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ଆତ୍ମାକୁ ଦେଖନ୍ତି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଆସିବାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବୁଝିଲେ—"ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଧନ ଲୋଭରେ ପୂଜା କରିନାହିଁ।" "କିନ୍ତୁ ଏବେ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଓ ମିତ୍ରତାରେ ଆସିଛି; ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦୁର୍ଲଭ ଧନ ଦେବି।" ଏଭଳି ଭାବି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘରରୁ ଚିଉର ନେଲେ, ଆଶ୍ଚର୍ୟ କରି, "ଏହି କଣ?" କହିଲେ। "ବନ୍ଧୁ, ଏହି ଭକ୍ତି ସହ ଆଣିଥିବା ଉପହାର ମୋ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ; ଏହି ଚିଉର ମୋତେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ତୃପ୍ତ କରେ।" ଏକ ମୁଁଠି ଚିଉର ଖାଇଲେ, ଦ୍ୱିତୀୟ ମୁଁଠି ଖାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ, ଏହି ସମୟରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ତାଙ୍କର ହାତକୁ ଧରିଲେ। "ଓ ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ଏହି ଏକ ମୁଁଠି ଚିଉର ଦେବା ସହିତ ଯେଉଁ ଲୋକ ତୁମେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉଛ, ସେ ଲୋକ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଶ୍ରୀ ସଫଳ।" ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏ ରାତି ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଘରେ ଖାଇ ଓ ପିଇ ଆନନ୍ଦରେ ରହିଲେ, ନିଜକୁ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅନୁଭବ କଲେ। ପ୍ରଭାତେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରେମ ଓ ମାନ ନେଇ, ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ଘରକୁ ପ୍ରତିଫେରିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଠାରୁ କୌଣସି ଧନ ମିଳିଲା ନାହିଁ, ନା ତାଙ୍କୁ ଧନ ଚାହିଲେ; ଏହି ଦିବ୍ୟ ଦର୍ଶନରେ ଲଜ୍ଜିତ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ଆତ୍ମସନ୍ତୋଷ ଲାଗିଲା। "ହାଁ, ମୁଁ ଦେଖିଲି ଭକ୍ତିର ମହିମା—ମୁଁ ଗରିବ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚେଷ୍ଟରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ମୁଁ ଗରିବ ଓ ପାପୀ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଶ୍ରୀର ନିବାସ; ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନାମରେ ଖାଲି, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ବାହୁ ଆଲିଙ୍ଗନ ମିଳିଲା।" "ମୁଁ ଶୟନରେ ବସିଲି, ବନ୍ଧୁ ଭାବରେ ସମ୍ମାନ ମିଳିଲା, ରାଣୀ ମୋ ପାଖରେ ଶିଶୁଙ୍କ ପଙ୍ଖା ଦେଇ ହାଲିଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ମୋ ପାଦ ମସାଇଲେ, ଦେବତାମନ୍ଦଳର ନାଥ ମୋତେ ଦେବତା ସମ୍ମାନ ଦେଲେ।" "ମନୁଷ୍ୟ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଫଳ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୁକ୍ତି, ଧନ, ସିଦ୍ଧିର ମୂଳ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଦ ଉପାସନା।" "ଏହି ଗରିବ ଲୋକ ଧନ ପାଇଲେ, ଶାୟଦ ମୁଁ ମତିଭ୍ରଷ୍ଟ ହେଇ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଭୁଲିଯିବି; ଏହି କାରଣରେ ଦୟା କରି ତାଙ୍କୁ ଅତିଧିକ ଧନ ଦେଲେନାହିଁ।" ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଜ ଦରିଦ୍ର ଘରକୁ ଆସିଲେ, ଦେଖିଲେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଦିବ୍ୟ ମହଳ ଥିଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଚମକୁଥିଲା। ଏହି ଘର ଅଦ୍ଭୁତ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ଉପବନରେ ଶୋଭିତ, ଅନେକ ପକ୍ଷୀର ଗୀତ ଗୁଞ୍ଜିଥିଲା, ତଳାବରେ ପଦ୍ମ, କମଳ ଓ ନୀଳପଦ୍ମ ଫୁଟିଥିଲା।