ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ମିତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣ ଘରକୁ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ଖୁସିରେ, ସୁଗନ୍ଧିତ ଧୂପ ଓ ପ୍ରଦୀପର ଶାରି ଲଗାଇ, ଅତି ଆଦରରେ ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ପାନ ଓ ଗାଁଠି ଦେଇ, ଏକ ଗାଈ ଦାନ କରି, ମିଷ୍ଟି କଥାରେ ସ୍ୱାଗତ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଦେବୀ ନିଜେ ଏହି ଦୁଇବାର୍ଣ୍ଣ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ, ଯିଏ ପୁରୁଣା ଓ ମଲିନ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଦୁଃଖରେ ଶରୀର ଚର୍ମ ଓ ଶିରା ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ସେଉଁଠି ଚାମର ଝାଲରେ ସେବା କରିଥିଲେ। ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଶ୍ରୀମତ୍ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏଭଳି ସମ୍ମାନ ପାଇଥିବା ଏହି ଅବଧୂତକୁ ଦେଖି, ଅନ୍ତଃପୁରର ନାରୀମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଭଲପାଇବାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ସେମାନେ ଚିନ୍ତା କଲେ, "ଏ ଅବଧୂତ, ଏହି କ୍ଷୁଦ୍ର ଓ ଅବହେଳିତ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କେଉଁ ଶୁଭ କର୍ମ କରିଥିଲେ ଯାହାରେ ଏଭଳି ସମ୍ମାନ ମିଳିଛି?" ଶ୍ରୀନିବାସ, ତିନି ଜଗତର ଗୁରୁ, ନିଜ ଭାଇ ପରି ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଦେବୀ ଶୟନାସନେ ବସିଥିଲେ। ତାଁମାନେ ଦୁଇଁଜଣେ ଗୁରୁଗୃହର ଦିନର ମଧୁର କଥା ଉଲ୍ଲେଖ କରି, ହାତ ଧରି ହସିଲେ। ତାପରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ଗୁରୁଙ୍କ ଘରେ ଶିକ୍ଷା ଶେଷ କରି, ଦକ୍ଷିଣା ଦେଇ, ଉପଯୁକ୍ତ ବିବାହ କରିଥିଲେ କି ନାହିଁ? ମୁଁ ଜାଣେ, ତୁମର ମନ ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନ କିମ୍ବା ଧନରେ ଆସକ୍ତ ନୁହେଁ; ତୁମେ ନିର୍ଲୋଭ ଓ ଅକାମୀ।" "କେହି କେହି ମନରେ କାମନା ନେଇ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ଦେବତ୍ୱ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏହି ସୃଷ୍ଟି ରକ୍ଷା ପାଇଁ କରେ। ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗୁରୁଙ୍କ ଘରେ ଆମେ ଯେଉଁଠାରେ ଏକାସାଥି ରହୁଥିଲୁ, ସେହି ସମୟ ମନେ ପକାଉଛ? ଦ୍ୱିଜତି ଜଣେ ଯଦି ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରେ, ସେ ଅନ୍ଧକାର ଚେରାଇଯାଏ। ଗୁରୁ ଏଠାରେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କର ମୂଳ, ଆଶ୍ରମୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବଂ ମୁଁ ଜ୍ଞାନ ଦେବା ଓ ଶିକ୍ଷା ଦେବାର ଦାତା।" "ଯେମାନେ ବାସ୍ତବ ଅର୍ଥ ବୁଝନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ଶିକ୍ଷା ଦେଇ, ସେମାନେ ସହଜରେ ସଂସାର ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଅନ୍ତି। ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ, ମୋତେ ଗୁରୁସେବା ଭଳି କୌଣସି ଉପାସନା, ସନ୍ତାନ, ତପସ୍ୟା, ନିୟମରେ ଆନନ୍ଦ ମିଳେ ନାହିଁ। ଗୁରୁଙ୍କ ଘରେ ରହିବା ସମୟରେ ଆମେ କେମିତି ଆଚରଣ କରୁଥିଲୁ, ମନେ ପକାଉଛ? କେବେ କେବେ ଗୁରୁମାତାମାନେ ଆମକୁ କଣ୍ଡା କଠ ଆଣିବାକୁ ପଠାଉଥିଲେ।" "ଏକଦିନ ଆମେ ଦୁଇଁଜଣେ ବନକୁ ଗଲୁ, ତେବେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଝଡ଼ ଆସିଗଲା, ତୀବ୍ର ପବନ ଓ ଭୟଙ୍କର ମେଘଗର୍ଜନ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତମିତ ହେଲା, ଅନ୍ଧକାର ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଢାକିଦେଲା, ତଳ ତଟ ବୁଝିପାରିଲୁ ନାହିଁ। ଆମେ ତିବ୍ର ବାତ୍ୟା ଓ ବର୍ଷାରେ ଆଘାତ ପାଇଲୁ, ବନ୍ୟାରେ ଭାସିଗଲୁ, ଏକାଅନ୍ୟକୁ ଦେଖିପାରୁନଥିଲୁ, ହାତ ଧରି ଭୟରେ ଘୁରୁଥିଲୁ।" "ପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲା, ଗୁରୁ ସାଣ୍ଡୀପନି ଆମକୁ ଖୋଜିଲେ, ଦେଖିଲେ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଅତି ଦୁଃଖରେ ଅବସ୍ଥିତ। ସେ କହିଲେ, 'ହେ ପୁଅମାନେ, ମୋ ପାଇଁ ତୁମେ ବହୁତ ଦୁଃଖ ସହିଛ; ନିଜ ସୁଖ ତ୍ୟାଗ କରି ମୋ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠା ଦେଖାଇଛ। ଏହି ଭଳି ଶିଷ୍ୟମାନେ ଗୁରୁଙ୍କ ପାଇଁ ନିଜ ଶରୀର, ଚେତନା ଓ କ୍ରିୟା ଦେଇ ଶୁଧ୍ଧ ଭାବେ ସେବା କରିବା ଉଚିତ। ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି, ତୁମର ଅଭିଲାଷା ସଫଳ ହେଉ, ଏଉଁ ଏବଂ ପରଲୋକରେ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କର।'" "ଗୁରୁଙ୍କ କୃପାରେ ଏପରି ଅନେକ ଅନୁଭବ ଦ୍ୱାରା ଗୁରୁଗୃହବାସୀ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଓ ଶାନ୍ତି ଲାଭ କରିଥାଏ।" ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, "ହେ ଦେବଦେବ, ଜଗତ୍ଗୁରୁ, ତୁମ ଘରେ ରହିଥିଲେ ଆମ ପାଇଁ କିଛି ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିଯାଏ କି? ଯାହାଙ୍କ ଦେହ ବେଦର ଶବ୍ଦରୁ ଗଠିତ, ତାଙ୍କ ସହ ଗୁରୁଘରେ ବାସ ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାନ୍ୟତା।" ଏଭଳି ଅଷ୍ଟାଶୀତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା, ଯାହାକୁ "ଶ୍ରୀଦାମା କଥା" କୁହାଯାଏ। ଶ୍ରୀଶୁକଦେବ କହିଲେ—ଏପରି ଭାବେ ହରି ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସହ କଥା ହେଉଥିଲେ, ସମସ୍ତର ମନ ଜାଣିପାରିବା କ୍ଷମତା ଥିବା କୃଷ୍ଣ ହସିଲେ ଓ କଥା କହିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରତି ଭକ୍ତ ଥିବା ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ, ସ୍ନେହ ଭରା ଦୃଷ୍ଟିରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ମଧୁର ହସି ଦେଲେ—ଏହି ଦୃଷ୍ଟି ପୁଣ୍ୟବାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରାପ୍ତ୍ୟ। ଭଗବାନ କହିଲେ, "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ଘରୁ କ’ଣ ଉପହାର ଆଣିଛ? ଭକ୍ତିସହିତ ଆଣିଥିବା ଅତି ସାଧାରଣ ବସ୍ତୁ ମଧ୍ୟ ମୋ ପାଇଁ ବଡ଼ ହୁଏ; ଯେଉଁଠାରେ ଭକ୍ତି ନାହିଁ, ସେଠି ବଡ଼ ଦାନ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ କରେନାହିଁ। ଯେଉଁଠି ଭକ୍ତି ଅଛି, ଏକ ପତ୍ର, ଫୁଲ, ଫଳ କିମ୍ବା ଜଳ ଦେଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ଏହା ଗ୍ରହଣ କରେ।" ଭଗବାନଙ୍କ ଏପରି କଥା ଶୁଣି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଲଜ୍ଜାରେ ନିଜ ହାତର ଚିଡ଼ା ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଇପାରିଲେ ନାହିଁ, ଶାନ୍ତ ଓ ଲଜ୍ଜିତ ହେଇ ରହିଲେ। କୃଷ୍ଣ, ସମସ୍ତରେ ଆତ୍ମାକୁ ଦେଖିପାରୁଥିବା, ଏହି ଆଗମନର କାରଣ ବୁଝିଲେ—"ଏ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଧନ ଲୋଭରେ କେବେ ମୋତେ ଭଜିନାହାନ୍ତି।" "କିନ୍ତୁ ଏବେ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀର ଆଗ୍ରହ ଓ ମିତ୍ରତାରେ ଆସିଛନ୍ତି; ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦୁର୍ଲଭ ଧନ ଦେବି।" ଏଭାବେ ଚିନ୍ତା କରି, କୃଷ୍ଣ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘରରୁ ଚିଡ଼ା ଝୋଲା ଖୋଲି "ଏହା କ’ଣ?" ବୋଲି ଦେଖିଲେ। "ହେ ବନ୍ଧୁ, ଏହି ଉପହାର ମୋ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ; ଏହି ମୁଠି ଚିଡ଼ା ମୋ ଓ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ତୃପ୍ତ କରେ।" ଏମିତି କୃଷ୍ଣ ଏକ ମୁଠି ଚିଡ଼ା ଖାଇଲେ, ଦ୍ୱିତୀୟ ମୁଠି ଉଠାଇବାକୁ ଯିବାବେଳେ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ତାଙ୍କ ହାତ ଧରିଲେ—"ହେ ବିଶ୍ୱାତ୍ମା, ଏହି ଏକ ମୁଠି ଚିଡ଼ା ହିଁ ଯେଉଁ ଲୋକ ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହେ, ସେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଧନ ଓ ଶ୍ରୀ ଦେବାକୁ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ।" ବ୍ରାହ୍ମଣ ସେଇ ରାତି ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଘରେ ଖାଇ, ପିଇ, ଅନନ୍ଦରେ ରହିଲେ, ନିଜକୁ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅନୁଭବ କଲେ। ପ୍ରଭାତ ହେଲା, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଦର ଓ ଆନନ୍ଦ ସହ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କଠାରୁ କୌଣସି ଧନ ପାଇଲେ ନାହିଁ, ନିଜେ ଚାହିଲେ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ମହାଦର୍ଶନରେ ସଂତୁଷ୍ଟ ଓ ଲଜ୍ଜା ଭରା ହୃଦୟରେ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। "ହେ, ମୁଁ ଦେଖିଲି କିପରି ଭକ୍ତିରେ ଭଗବାନ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ମୋତେ ଦରିଦ୍ର ଦେଖି ଲକ୍ଷ୍ମୀ ତାଙ୍କ ଛାତିରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ।