ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ଶ୍ରବଣ ଓ ପାଠ ପାଇଁ ଯେଉଁଠି ଭଲ ଭାବରେ ଶୁଣାଯିବ, ସେଠି ସଭିଏ ପବିତ୍ର ମନେ କରାଯାଏ—ସେଠି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ, ଅରଣ୍ୟ କିମ୍ବା ଘର ହୋଇପାରେ, ଯେଉଁଠି ମାଟି ଖୋଲା ଓ ବିସ୍ତୃତ, ସେଠି ଏହି କଥା କହିବା ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ସ୍ଥାନ ହୁଏ। ପ୍ରଥମେ, ସେଠି ସଫାସୁତରା, ମାଟି ପରିଶ୍ରୁତି, ମଣ୍ଡନ ଓ ମିନେରାଲ୍ ଦ୍ୱାରା ରଙ୍ଗାଇବା ଦରକାର; ଘରର ଦେଉଥିବା ସମସ୍ତ ସାମଗ୍ରୀ ଏକ କୋଣାରେ ରଖିବା ଉଚିତ। ପାଞ୍ଚ ଦିନ ପରେ, ପୂର୍ବରୁ ବିଛାଇଥିବା ଚାଦର ଏବଂ ଆବରଣକୁ ସଫା କରିବା ଦରକାର, ଏବଂ କଳା କଦଳୀ ଗଛ ଦ୍ୱାରା ସୁସଜ୍ଜିତ ଏକ ଉଚ୍ଚ ମଣ୍ଡପ ତିଆରି କରିବା ଚାହିଁଦିଏ। ସେ ମଣ୍ଡପ ଫଳ, ଫୁଲ, ପତ୍ର ଓ ଚାଉନି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଉ; ଚାରିଦିଗରେ ପତାକା ଉଠାଯିବା ଦ୍ୱାରା ଏହା ଧନ-ଧାନ୍ୟର ଚମକ ଦେଖାଏ। ମଣ୍ଡପ ଉପରେ ସପ୍ତ ଲୋକର ଚିତ୍ରଣ ହେଉ, ଏବଂ ସେଠି ବିରାଜିତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମାନେ ବସିବେ। ପ୍ରଥମେ, ସେମାନଙ୍କର ଆସନ ଶ୍ରେଣୀବଦ୍ଧ ଭାବେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ; ଓ ବ୍ୟାସାସନ ଅର୍ଥାତ୍ ବିଶେଷ ଦିବ୍ୟ ଆସନ କଥାବଚକ ପାଇଁ ତିଆରି କରିବା ଦରକାର। କଥାବଚକ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ବସିବେ, ଶ୍ରୋତା ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ; କିମ୍ବା, କଥାବଚକ ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କଲେ, ଶ୍ରୋତା ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରିବେ। ବିକଳ୍ପ ଭାବେ, ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ପୂଜାରୀ ଓ ପୂଜ୍ୟର ମଧ୍ୟବର୍ତ୍ତୀ ସ୍ଥାନ ଭାବେ ଧାରଣ କରାଯିବା ଉଚିତ; ଏହି ପ୍ରକାର ଶ୍ରୋତାଙ୍କର ଆଗମନ ପାଇଁ ସମୟ ଓ ସ୍ଥାନ ଜ୍ଞାନୀ ମାନେ ଏହି ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଥାନ୍ତି। କଥାବଚକ ହେଉଛନ୍ତି ବିରକ୍ତ, ବୈଷ୍ଣବ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବେଦ ଶାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର, ଉଦାହରଣ ଦେବାରେ ପ୍ରବୀଣ, ଦୃଢ଼, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତି ରହିତ। ଯେଉଁମାନେ ଅନେକ ମତରେ ଭ୍ରମିତ, ନାରୀ ଆସକ୍ତ, କିମ୍ବା ଅପସମ୍ପ୍ରଦାୟର ପ୍ରଚାରକ, ସେମାନେ ଯଦିଓ ପଣ୍ଡିତ ହେଉ, ଶୁକଦେବ ଗ୍ରନ୍ଥ ପାଠରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ। କଥାବଚକ ପାଖରେ ଏମିତି ଅନ୍ୟ ଜ୍ଞାନୀ ଏକ ଉପସ୍ଥିତ ରହିବେ, ଯିଏ ସନ୍ଦେହ ନିରାକରଣ କରିବେ ଏବଂ ଲୋକଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ଦେବାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିନ ଦିନାରମ୍ଭରୁ ପୂର୍ବେ କଥାବଚକ ମୁଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡାଇ ନିବେ, ଏହା ନିୟମ ଅନୁସାରେ; ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟରେ ପବିତ୍ରତା ଓ ସ୍ନାନ କରିବେ। ସେ ନିଜ ସନ୍ଧ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟ ନିଜ କର୍ମ କ୍ଷୁଦ୍ର ଭାବେ ଦୈନିକ କରି ନିବେ, ଏବଂ ବାଧା ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ବିଘ୍ନେଶ୍ୱରଙ୍କ ପୂଜା କରିବେ। ପିତୃପୂଜା ଓ ପାପମୋଚନ ପରେ ଏକ ମଣ୍ଡଳ ତିଆରି କରି, ତାହାରେ ହରିଙ୍କୁ ବିସ୍ଥାପିତ କରିବେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଧିରେ ପୂଜା କରିବେ, ପରିକ୍ରମା ଓ ସଷ୍ଟଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ ଶେଷେ ସ୍ତୁତି କରିବେ—“ହେ କୃପାସାଗର, ମୁଁ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରେ ଡୁବିଥିବା, କର୍ମ ମୂଡ଼ ଏବଂ ଦୁଃଖିତ ଜୀବକୁ ଉଦ୍ଧାର କର।" ତାପରେ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତର ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ଣ୍ଣ ପୂଜା କରିବେ, ନିୟମ ଅନୁସାରେ, ଧୂପ ଓ ଦୀପ ଦ୍ୱାରା। ପରେ ଏକ ନଡ଼ିଆ ଧରି ନମସ୍କାର କରିବେ, ଏବଂ ଖୁସି ମନେ ସ୍ତୁତି କରିବେ—“ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ଗ୍ରନ୍ଥ କୃଷ୍ଣ ନିଜେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସଂସାର ସମୁଦ୍ର ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଗ୍ରହଣ କରିଛି।" “ମୋର ଆଶା ପୂରଣ ହେବା ସହିତ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କୌଣସି ବାଧା ବିନା ସଫଳ ହେଉ; ମୁଁ ତୁମର ଦାସ, ହେ କେଶବ।" ଏଭଳି ନମ୍ର ଭାବରେ କହି, କଥାବଚକଙ୍କୁ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅଳଙ୍କାର ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରିବେ, ପୂଜା ପରେ ସ୍ତୁତି କରିବେ—“ହେ ବରାହ ରୂପୀ, ଜାଗୃତ ଏବଂ ଶାସ୍ତ୍ର ବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଏହି କଥା ଉଦ୍ଘାଟନ ଦ୍ୱାରା ମୋର ଅଜ୍ଞାନ ଦୂର କର।" ଏହା ପରେ ନିଜ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦରେ ଏକ ବ୍ରତ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ, ଏହି ବ୍ରତ ସପ୍ତରାତ୍ରି ଅନୁଷ୍ଠାନ ଅନୁସାରେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଦରକାର। ନାଟକର ବିଚ୍ଛିନ୍ନତା ରୋକିବା ପାଇଁ ପାଞ୍ଚ ଜଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିର୍ବାଚିତ ହେଉ, ସେମାନେ ହରିଙ୍କର ଦ୍ୱାଦଶାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବୈଷ୍ଣବ ଏବଂ କୀର୍ତ୍ତନ କରୁଥିବା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ଓ ସମ୍ମାନ କରି, ନିଜ ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରିବେ। ଧନ, ସମ୍ପତ୍ତି, ଘର, ସନ୍ତାନ ଆଦି ଚିନ୍ତା ଛାଡ଼ି, ଶୁଦ୍ଧ ମନେ କଥାରେ ଏକାଗ୍ର ହେଲେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଫଳ ମିଳେ। ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଦିନର ତିନି ଅଠା ଘଡ଼ି (ସାଢ଼େ ତିନି ପ୍ରହର) ଯାଏଁ ଜ୍ଞାନୀ ଜନ ଦ୍ୱାରା ଭଲ ଭାବେ ଏହି କଥା ପାଠ କରାଯିବା ଦରକାର। ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ ଦୁଇ ଘଟିକା ବିରତି ଦେଉ, ଏବଂ ଏହି ସମୟରେ ବୈଷ୍ଣବମାନେ କୀର୍ତ୍ତନ କରିବେ। ଶରୀର ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ପାଇଁ ହ୍ରଦୟକ ହ୍ରସ୍ୱ ଭୋଜନ କରିବେ; ଶ୍ରୋତାମାନେ ଦିନେ ଏକଥର ହବିଷ୍ୟାନ୍ନ ଖାଇବେ। ଯଦି ସମ୍ଭବ, ସପ୍ତରାତ୍ରି ଉପବାସ କରି ଶୁଣିବେ; କିମ୍ବା ଘିଅ କିମ୍ବା ଦୁଧ ପିଇ ଶୁଣିବେ। ଅଥବା, ଫଳ ଖାଇବେ କିମ୍ବା ଦିନେ ଏକଥର ଭୋଜନ କରିବେ; ଯାହା ସହଜରେ ସମ୍ଭବ, ଏହି କଥା ଶ୍ରବଣ ପାଇଁ ତାହିଁ କରିବେ। ମୁଁ ମନେ କରେ ଯେ, ଶ୍ରୋତାମାନେ ଯଦି ଭୋଜନ କରନ୍ତି ତେବେ ଭଲ, ଉପବାସ ଦ୍ୱାରା ଯଦି କଥାର ବିଚ୍ଛିନ୍ନତା ହୁଏ, ତେବେ ଏହା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ହେ ନାରଦ, ଏବେ ଏହି ସପ୍ତାହିକ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନର ନିୟମ ଶୁଣ; ଯେଉଁମାନେ ବିଷ୍ଣୁ ଦ୍ୱାରା ଦୀକ୍ଷିତ ନୁହନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି କଥା ଶୁଣିବାର ଅଧିକାରୀ ନୁହନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ, ଭୂମିରେ ଶୋଇବା, ପତ୍ରରେ ଭୋଜନ, ଏବଂ କଥା ଶେଷ ହେଲେ ମାତ୍ର ଭୋଜନ କରିବା—ଏହି ନିୟମ ଦିନେ ଦିନେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଦରକାର। ବ୍ରତୀ ମାନେ ଚଣା ଦାଲି, ମଧୁ, ତେଲ, ଭାରି ଖାଦ୍ୟ, ଅଶୁଦ୍ଧ ଓ ବାସି ଖାଦ୍ୟ ଏଡ଼ାଇବେ। ତାହା ସହିତ, କାମ, କ୍ରୋଧ, ମଦ, ଅଭିମାନ, ଇର୍ଷ୍ୟା, ଲୋଭ, ଢ଼ୋଙ୍ଗ, ମୋହ ଓ ଦ୍ୱେଷ ଦୂରେଇ ରଖିବେ। ବ୍ରତୀ କଥାବାଚକ ବେଦବିଦ୍, ବୈଷ୍ଣବ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗୁରୁ, ଗାଈ, ବ୍ରତୀ, ମହିଳା, ରାଜା, ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ନିନ୍ଦା କରିବେ ନାହିଁ। ମହିଳା ରଜସ୍ୱଳା, ଚଣ୍ଡାଳ, ବିଦେଶୀ, ତ୍ୟାଜ୍ୟ, ବେଦବାହ୍ୟ, ଦ୍ୱିଜଦ୍ୱେଷୀ, ବେଦବିରୋଧୀଙ୍କ ସହିତ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରିବେ ନାହିଁ। ବ୍ରତୀ ନିତ୍ୟ ସତ୍ୟ, ଶୁଚିତା, କରୁଣା, ମୌନ, ସରଳତା, ନମ୍ରତା ଓ ମନର ଉଦାରତା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବେ।