ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କ ସହିତ ନିଜ ହାତରେ ନିଆଯାଇଥିବା ଉପହାର ନେଇ ଦ୍ୱାରକା ପାଇଁ ରବାଣା ହେଲେ, ଏହି ଭାବନା କରୁଥିଲେ—“କିପରି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦର୍ଶନ ମିଳିପାରିବ?” ସେ ତିନୋଟି ଅବରୋଧ ଓ ତିନୋଟି ପ୍ରାଙ୍ଗଣ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ମାର୍ଗ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ଅନ୍ଧକ ଓ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ବସବାସ କରୁଥିଲେ, ସେଠାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ତାପରେ, ସେ ହରିଙ୍କ ଷୋଳ ହଜାର ରାନୀଙ୍କ ଘର ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରି, ମନରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟକୁ ଦୂରରୁ ଦେଖି, ଅଚ୍ୟୁତ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟାଙ୍କ ଶଯ୍ୟାରେ ବସିଥିବା ବେଳେ, ତୁରନ୍ତ ଉଠି ଆଗକୁ ଆସି, ଦୁଇ ହାତରେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ଏହି ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶରେ ଲୋଟସ୍-ନୟନ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁଁରୁ ଅଶ୍ରୁ ପ୍ରବାହିତ ହେଲା। ତାପରେ, ତାଙ୍କୁ ଶଯ୍ୟାରେ ବସାଇ, ନିଜେ ହିଁ ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାସହିତ ଆଦର କଲେ—ପାଣି ଆଣି, ନିଜ ହାତରେ ତାଙ୍କ ପାଦ ଧୁଇଦେଲେ। ଏହିପରେ, ଭଗବାନ୍, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି, ଶ୍ରଦ୍ଧାସହିତ ତାଙ୍କ ପାଦଧୂଳିକୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରିଲେ, ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଚନ୍ଦନ, ଅଗୁରୁ ଓ କେଶର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଅଙ୍ଗରାଗ କଲେ। ସୁଗନ୍ଧିତ ଧୂପ ଓ ଦୀପମାଳା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, ତାଙ୍କୁ ତାମ୍ବୁଲ ଦେଲେ, ଏବଂ ଗୋ-ଦାନ କରି, ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ବକ ସ୍ବାଗତ କଥା କହିଲେ। ଏହି ଦ୍ୱିଜ ଜନଙ୍କୁ, ଯିଏ ଛିନ୍ନ, ମେଳା ଓ ଶିଥିଲା ଚିର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଦେହ ଶୁଷ୍କ ଓ ଶିରା ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ନିଜେ ଚାମରା ଝାଳିରେ ତାଙ୍କୁ ବାତାଶ ଦେଉଥିଲେ। ଏପରି ଅବଧୂତଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣ ଏପରି ମାନ୍ୟତା ଦେଉଥିବା ଦେଖି, ଅନ୍ତଃପୁରର ମହିଳାମାନେ ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଗଭୀର ସ୍ନେହରେ ଭରିଗଲେ। ସେମାନେ ଚିନ୍ତା କଲେ—“ଏହି ଦରିଦ୍ର ଓ ନିର୍ବଳ ଅବଧୂତ କେଉଁ ଶୁଭ କର୍ମ କରିଛନ୍ତି ଯେ, ଏପରି ମାନ୍ୟତା ଲାଗିଛି?” ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏପରି ସମ୍ମାନ ମିଳିଥିଲା, ଯେଉଁଠି ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଶଯ୍ୟାରେ ବସିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ବଡ଼ ଭାଇ ପରି ଆଲିଙ୍ଗନ କରାଯାଇଥିଲା। ଏହି ଦୁଇ ବନ୍ଧୁ ଗୁରୁଘରର ଶୁଭ ସ୍ମୃତିକୁ ଆଲୋଚନା କରି, ହାତ ଧରି ମଧୁର କଥା କହିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ତେବେ, ଭଗବାନ କହିଲେ—“ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ଗୁରୁଘରରେ ଶିକ୍ଷା ଶେଷ କରି, ଦକ୍ଷିଣା ଦେଇ, ଉପଯୁକ୍ତ ଜୀବନୀ ସାଙ୍ଗିନୀ ଗ୍ରହଣ କରିଛ କି? ତୁମର ମନ ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନ କିମ୍ବା ଧନରେ ଆସକ୍ତ ନୁହେଁ, ଏହା ମୋତେ ଜଣା। କିଛି ଲୋକ ମୋ ପରି ଲୋକ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଦେବତାସ୍ୱଭାବ ଛାଡ଼ି କାମନାବଶତଃ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି। ତୁମେ ମୋତେ ମନେ ପକାଅଛ କି, ଗୁରୁଘରରେ ଆମେ ଏକସାଥି ରହୁଥିଲୁ? ଦ୍ୱିଜମାନେ ଯେଉଁଠି ଯଥାର୍ଥ ଜ୍ଞାନ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଅନ୍ଧକାର ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଅନ୍ତି। ଗୁରୁ ହେଉଛନ୍ତି ଏହି ଧର୍ମାନୁଷ୍ଠାନର ମୂଳ, ମୁଁ ହେଉଛି ଜ୍ଞାନ ଦାତା। ଯେଉଁମାନେ ମୋ ଶିକ୍ଷାକୁ ଗୁରୁ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସହଜରେ ସଂସାର ସାଗର ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଅନ୍ତି। ମୋ ପୂଜା, ପୁତ୍ର, ତପସ୍ୟା କିମ୍ବା ନିଗ୍ରହ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏତେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଏନି, ଯେତେକି ଗୁରୁସେବା ଦ୍ୱାରା ହୁଏ। ଗୁରୁଘରରେ ରହି, ଆମେ କେତେବେଳେ ଗୁରୁପତ୍ନୀଙ୍କ ଆଦେଶରେ କଣ୍ଡ ଆଣିବାକୁ ଯାଉଥିଲୁ, ମନେ ପକାଅଛ କି? ଏକଥିରେ ଆମେ ବଡ଼ ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲୁ, ସେଠାରେ ଭୟଙ୍କର ବାତ୍ୟା ଓ ଭୟଭୀତ ମେଘ ଗର୍ଜନ ଆସିଗଲା। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତମିତ ହେଲା, ଅନ୍ଧକାର ଚାରିପାଖ ଢାକି ଦେଲା, ଏବଂ ଉପତକ୍କା ଜଳରେ ଡୁବିଗଲା। ଆମେ ବଡ଼ ବିପଦରେ ପଡି, ଦିଗ୍ବିଦିଗ ଚିହ୍ନି ପାରିଲୁନି, ଏକାଏକି ହାତ ଧରି ହେଉଛୁ, କଷ୍ଟ ଭୋଗୁଛୁ। ପରେ ସକାଳେ, ଗୁରୁ ସାନ୍ଦୀପନି ଆମକୁ ଦୁଃଖିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖିଲେ। ସେ କହିଲେ—‘ହେ ପୁଅମାନେ, ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ବହୁତ କଷ୍ଟ ଭୋଗିଛ, ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ଛାଡ଼ି ମୋ ସେବା କରିଛ। ଏହି ଭଳି ଶିଷ୍ୟମାନେ ଗୁରୁଙ୍କ ପାଇଁ ସମସ୍ତ କିଛି ଦେଉଥିବା ଦରକାର। ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ, ତୁମର ସମସ୍ତ ଇଛା ପୂରଣ ହେଉ, ଏଉଁଠି ଓ ପରଲୋକରେ ଏବଂ ବେଦ ଓ ତାହାର ଅଙ୍ଗ ଉପରେ ଦକ୍ଷତା ଲଭ କର। ଏଭଳି ଅନୁଭୂତି ଦ୍ୱାରା, ଗୁରୁଙ୍କ କୃପାରେ, ଗୁରୁଘରରେ ରହୁଥିବା ଜଣେ ମାନବ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଓ ଶାନ୍ତି ଲଭ କରେ।’ ଏହିପରି ଶ୍ରୀବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ—‘ହେ ଦେବତାମାନ୍ୟ, ହେ ଜଗତ୍ଗୁରୁ, ଆମେ ତୁମର ଘରେ ରହିଛୁ, ତେବେ ଆମ ପାଇଁ ଆଉ କ’ଣ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଛି? ଯିଏ ବେଦ ଧ୍ୱନିର ମୂର୍ତ୍ତି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଗୁରୁଘରରେ ବାସ କରିବା ସମସ୍ତ ଶୁଭ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।’ ଏହିପରି ଅନ୍ତର୍ଗତ କଥା ଶେଷ ହେଲା—ଏହା ‘ଶ୍ରୀଦାମ ଉପାଖ୍ୟାନ’ ନାମକ ଅସୀତିତମ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ, ଯାହା ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ଦ୍ୱିତୀୟ ଅର୍ଧରେ ଅଛି। ପୁନି ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ—ଏପରି ଭାବରେ ହରି ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସହିତ କଥା ହେଉଥିଲେ, ସେ ସମସ୍ତ ଜୀବର ମନ ଜାଣିପାରନ୍ତି, ସେ ହସି ଏଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ। କୃଷ୍ଣ, ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ସ୍ନେହଭରା ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କୁ ଚାହିଲେ, ଏବଂ ମୃଦୁ ହାସ୍ୟ ସହିତ କହିଲେ—ଏପରି ଦୃଷ୍ଟି ଧର୍ମିକମାନେ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରନ୍ତି। ଭଗବାନ କହିଲେ—“ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ଘରୁ କ’ଣ ଉପହାର ଆଣିଛ? ଭକ୍ତିସହିତ ଯେଉଁଉପହାର ଦିଏ, ମୁଁ ତାହାକୁ ମହାନ ମନେ କରେ, ଦେଖିବାକୁ ଛୋଟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ। କିନ୍ତୁ ଭକ୍ତି ଛାଡ଼ି ଦିଆଯାଇଥିବା ବଡ଼ ଉପହାର ମୋତେ ଖୁସି କରେନାହିଁ। ଯିଏ ଭକ୍ତିସହିତ ମୋତେ ଏକ ତୁଳସୀ ପତ୍ର, ଫୁଲ, ଫଳ କିମ୍ବା ପାଣି ଦିଏ, ମୁଁ ଏହି ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ ଭକ୍ତଙ୍କ ଉପହାର ଗ୍ରହଣ କରେ।” ଭଗବାନଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଲଜ୍ଜିତ ହେଲେ, ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ନିଜ ହାତରେ ଥିବା ଚିଡ଼ା ଉପସ୍ଥାପନ କରିଲେନାହିଁ, ଚୁପ୍ଚାପ ଓ ଲଜ୍ଜା ଭାବରେ ରହିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଆତ୍ମାର ଦ୍ରଷ୍ଟା ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଆଗମନର କାରଣ ବୁଝିଲେ, ଭାବିଲେ—‘ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୂର୍ବରୁ ଧନ ଲୋଭରେ ମୋ ପୂଜା କରିନଥିଲେ।