ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଭଦ୍ର ପତ୍ନୀ ତାଙ୍କୁ ନମ୍ରତାର ସହିତ ପୁନଃପୁନଃ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ଏହି ଭାବରେ, ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ—"ପରମ ଲାଭ ହେଉଛି ଯେ, ସେଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରିବା, ଯିଏ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ସ୍ତୁତିରେ ସମ୍ମାନିତ।" ଏହି ଭାବନାରେ ନିଶ୍ଚିତ ହେଇ, ସେ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, "ଘରେ କିଛି ଦାନ ଅଛି କି, ଭଦ୍ରେ? ଯାହା ଦିଆଯିବା ଯୋଗ୍ୟ?" ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ଅନ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କଠାରୁ ଚାରି ମୁଠି ଚିଡ଼ା ଭିକ୍ଷା ମାଗି, ଏକ ଚିରେ ପୋଟଳି କରି ତାଙ୍କ ପତିଙ୍କୁ ଦେଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ସେଇ ଦାନ ନିଅନ୍ତୁ, ଦ୍ୱାରକା ଯାତ୍ରା କଲେ, ମନେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ—"କେମିତି ମୁଁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇପାରିବି?" ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତିନିଟି ବାହ୍ୟ ପ୍ରାକାର, ତିନିଟି ଅଙ୍ଗନା ଅଟେଇ, ଅନ୍ଧକ ଓ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ଯେଉଁଠି ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ପଥ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେଠାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ଷୋଳ ହଜାର ରାନୀମାନଙ୍କ ଘର ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଆନନ୍ଦର ଅନୁଭୂତିରେ ଉଲ୍ଲାସିତ ହେଲେ। ଦୂରରୁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟାଙ୍କ ଶୟନାସନରୁ ଉଠି, ଦୃତଗତିରେ ଆସି, ଦୁଇ ହାତ ପ୍ରସାରି କରି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶରେ ଅତିଆନନ୍ଦିତ ହେଇ, କମଳନୟନ ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ ଆନନ୍ଦରେ ଅଶ୍ରୁ ଝରାଇଲେ। ତାଙ୍କୁ ଶୟନାସନ ଉପରେ ବସାଇ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନିଜେ ତାଙ୍କ ପାଦ ଧୋଇବା ପାଇଁ ଜଳ ଆଣି, ନିଜ ହାତରେ ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ କଲେ। ଏହି ପାବନ ଜଳ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରି, ଦେବଦ୍ରବ୍ୟ ଚନ୍ଦନ, ଅଗୁରୁ, କେଶର ରେ ତାଙ୍କୁ ଅଭ୍ୟଙ୍ଗ କଲେ। ସୁଗନ୍ଧିତ ଧୂପ ଓ ଦୀପମାଳିରେ ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, ପାନସୁପାରୀ ଦେଲେ, ଏକ ଗାଈ ଦାନ କଲେ ଓ ଅତିଥି ସ୍ବାଗତ କଥା କହିଲେ। ଦେବୀ ନିଜେ, ଅତି କ୍ଷୀଣ, ମେଳା, ମେଳାମାନ୍ୟ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଥିବା, ଶରୀରରେ ଶିରା ଚିହ୍ନିତ ଦ୍ୱିଜକୁ ଚାମର ଡାଲି ପଖା କରି ସେବା କଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ଅବଧୂତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରଶସ୍ତି ଦେଖି, ଅନ୍ତଃପୁରର ମହିଳାମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଭଲପାଇବାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ସେମାନେ ଚିନ୍ତା କଲେ, "ଏହି ଦରିଦ୍ର, ଉପେକ୍ଷିତ, ନିର୍ଦ୍ଧନ ଅବଧୂତ କଣ ଏପରି କୌଣସି ପୁଣ୍ୟ କରିଛନ୍ତି?" ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କ, ତିନିଜଗତ୍ର ଆଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ, ଏତେ ସମ୍ମାନ ପାଇ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଦେବୀ ଶୟନାସନରେ ବସିଥିଲେ, ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣ ବଡ଼ଭାଇ ପରି ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ତାପରେ, ଦୁଇଁଜଣ ବନ୍ଧୁ ପ୍ରେମରେ ହାତ ଧରି, ଗୁରୁଘରର ପୁରୁଣା ମଧୁର ସ୍ମୃତି ଆଲୋଚନା କରିଲେ। ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ପଚାରିଲେ, "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗୁରୁଘରରେ ପାଠ ଶେଷ କରି, ଦକ୍ଷିଣା ଦେଇ, ଉପଯୁକ୍ତ ବିବାହ କରିଛ କି? ମୁଁ ଜାଣେ, ତୁମେ ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନ କିମ୍ବା ଧନରେ ଆସକ୍ତ ନୁହଁ, କାରଣ ତୁମେ ନିର୍ଲିପ୍ତ ଓ ଅଲ୍ପସନ୍ତୋଷୀ।" "କିଛି ଲୋକ ମୋତେ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଦେଇ, ମୋ ପରି ଲୋକକୁ ଆସକ୍ତିରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ତାହା ନୁହଁ। ତୁମେ ମୋତେ ଗୁରୁଘରର ସେଇ ସମୟ ମନେ ପକାଅଛ କି? ଦ୍ୱିଜମାନେ ଯଦି ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅନ୍ଧକାର ଚିରନ୍ତନ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି।" "ଗୁରୁ ଏଠି ପୁଣ୍ୟ କର୍ମର ମୂଳ, ମୁଁ ଜ୍ଞାନ ଦାତା ଓ ଶିକ୍ଷକ। ଯେଉଁମାନେ ମୋ ଶିକ୍ଷାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସେମାନେ ସହଜରେ ସଂସାର ସାଗର ତରିଯାନ୍ତି। ମୋ ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ ଭାବେ ଦେବପୂଜା, ପୁତ୍ର, ତପସ୍ୟା, ନିୟମ ଆଦି ଠାରୁ ଗୁରୁସେବାରେ ଅଧିକ ତୃପ୍ତି ମିଳେ।" "ଗୁରୁଘରରେ ଆମେ କେମିତି ଆଚରଣ କରୁଥିଲୁ, ମନେ ପକାଅଛ କି? ଗୁରୁପତ୍ନୀମାନେ ଅନୁରୋଧ କଲେ, ଆମେ କେତେବେଳେ ଜାଳ କାଠ ଆଣିବାକୁ ଗଲୁ। ଏକଥର ଅତି ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯିବା ବେଳେ ଭୟଙ୍କର ଝଡ଼ ଆସିଲା, ବେଶି ପବନ ଓ ତୀବ୍ର ମେଘଗର୍ଜନ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ହୋଇଗଲା, ଅନ୍ଧାର ପୂରା ଦିଗକୁ ଢାକିଲା, ନଦୀ ଉଫାନରେ ତଟ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲା।" "ସେଠାରେ ଆମେ ଘନ ଝଡ଼, ପବନ ଓ ବର୍ଷାରେ ଅତି କ୍ଷୁଦ୍ର ହେଲୁ, ଦିଗ ବୁଝିପାରୁ ନଥିଲୁ, ହାତ ଧରି ଅନ୍ଧକାରରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିଲୁ। ପ୍ରଭାତେ ଗୁରୁ ସାନ୍ଦୀପନି ଆସି, ଆମକୁ ଦୁଃଖରେ ଦେଖିଲେ।" "‘ବଚ୍ଚାମାନେ, ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ଏତେ ଦୁଃଖ ସହିଲ, ନିଜ ସୁଖ ଚିନ୍ତା କରିନାହ, ଗୁରୁପ୍ରତି ନିବେଦିତ ହେଲ। ଏହି ହେଉଛି ଶିଷ୍ୟର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ—ଗୁରୁପାଇଁ ସବୁ ଦେଇ ଦେବା। ମୁଁ ଖୁସି, ତୁମର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଉ, ବେଦ ଓ ଅଙ୍ଗ ଉପରେ ପାରଙ୍ଗତି ଲଭ କର।’" "ଏଭଳି ଅନେକ ଅନୁଭବ ଦ୍ୱାରା, ଗୁରୁକୃପାରେ ଶିଷ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଓ ଶାନ୍ତି ଲାଭ କରେ।" ବ୍ରାହ୍ମଣ ନମ୍ର ଭାବେ କହିଲେ, "ହେ ଦେବ, ହେ ଜଗତ୍ ଗୁରୁ, ଆପଣଙ୍କ ଘରେ ବାସ କରି, ଆମ ପାଇଁ ଆଉ କ'ଣ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିଛି? ଏହି ଶରୀର ବେଦ ମୟ, ଗୁରୁଘରରେ ବାସ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶୀର୍ବାଦ।" ଏହିପରି ଅନୁଷ୍ଠାନରେ, ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ଦ୍ୱିତୀୟ ଭାଗର ଶ୍ରୀଦାମା ଉପାଖ୍ୟାନ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଶୁକଦେବ ଗୋସାଇଁ କହିଲେ, "ଏଭଳି, ହରି ବ୍ରାହ୍ମଣ ସହ କଥା ହେଉଥିବା ବେଳେ, ସବୁ ଜୀବର ମନ ଜାଣିଥିବା କୃଷ୍ଣ ହସି କଥା କହିଲେ।" କୃଷ୍ଣ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିଶୀଳ, ସ୍ନେହ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ହସି କହିଲେ, "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଘରରୁ କ'ଣ ଉପହାର ଆଣିଛ? ଭକ୍ତି ସହ ଦିଆଯିବା ଛୋଟ ଦାନ ମଧ୍ୟ ମୋ ପାଇଁ ବଡ଼ ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ଭକ୍ତି ବିନା ବଡ଼ ଉପହାର ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ କରେନାହିଁ।" "ଯେ କିଏ ଭକ୍ତି ସହ ଏକ ପତ୍ର, ଫୁଲ, ଫଳ କିମ୍ବା ଜଳ ଦେଇଥାଏ, ମୁଁ ସେଇ ଶୁଦ୍ଧ ଭକ୍ତଙ୍କ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରେ।" ଭଗବାନଙ୍କ ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶର୍ମିତ ହୋଇ ନିଜ ପୋଟଳିର ଚିଡ଼ା ଦେଉନଥିଲେ, ନିର୍ବାକ୍ ଓ ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇ ରହିଲେ।