ସୂତ ମୁନି କହିଲେ—ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ପରେ, ବଦରାୟଣଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ, ଯିଁଁଁଙ୍କ ହୃଦୟ ସଦା ବାସୁଦେବ ପ୍ରଭୁରେ ବିଲୀନ ଥିଲା, ବିଷ୍ଣୁରାତଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ଶୁକଦେବ କହିଲେ—କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବନ୍ଧୁ ଥିଲେ, ସେ ବେଦରେ ବିଶେଷ ନିପୁଣ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସୁଖରେ ଅସକ୍ତ, ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତ ଓ ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିବା ଜଣେ ମହାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ। ସେ ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନରେ, ଯାହା ମିଳେ ତାହାରେ ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଥିଲେ; ତାଙ୍କର ଜୀବନ ସଙ୍ଗୀନୀ ଭଲି ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଶରୀର ଭୋକରେ କ୍ଷୀଣ, ପୋଷାକ ଫଟା ଓ ଚିରିଗଲା। ଏହି ଭକ୍ତିଶୀଳା ଜୀବନ ସଙ୍ଗୀନୀ, ମୁଝି ମୁଝି ମୁଖ, ଦୁଃଖରେ ତିଆରି, ତାଙ୍କ ଦୁଃଖିତ ପତିଙ୍କୁ କମ୍ପିତ ହୋଇ ଆସି କହିଲେ—“ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ନୁହେଁ କି ଶ୍ରୀର ନାଥ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ, ସାତ୍ୱତମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଭୁ, ତୁମ ବନ୍ଧୁ? ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରତି ଭକ୍ତ, ଆପଣ ଦୁଃଖିତ ଗୃହସ୍ଥ, ତାଙ୍କଠାରେ ଯାଉ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ତୁମକୁ ଧନ ଦେବେ। ସେ ଏବେ ଦ୍ୱାରକାରେ ବୋଜ, ବୃଷ୍ଣି, ଅନ୍ଧକମାନଙ୍କର ନାଥ ଭାବରେ ବସିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମ ସ୍ମରଣ କରି, ଭକ୍ତମାନେ ପ୍ରତି ନିଜକୁ ଦେଇ ଦେଇଥିବା ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଜଗତଗୁରୁ ତାଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିଥିବାକୁ ଚାହିଁ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କିଏ ଚାହିଁଥିବା ଦେବେ ନାହିଁ?” ଏପରି ନିରନ୍ତର ନମ୍ରତାରେ ପତିଙ୍କୁ ଉପେକ୍ଷା କରିବା ପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଚିନ୍ତା କଲେ—“ଏ ଜୀବନର ସର୍ବାଧିକ ଲାଭ ହେଉଛି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରଶଂସିତ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିବା।” ଏହି ଭାବରେ ଚିନ୍ତା କରି, ତିନି ନିଶ୍ଚୟ କଲେ—“ଘରେ କିଛି ଦାନ ଅଛି କି, ଓ ସୁଭଦ୍ରେ? କିଛି ଦେଇବା ଯୋଗ୍ୟ କିଛି ଦେ।” ସ୍ତ୍ରୀ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କଠାରୁ ଚାରି ମୁଠି ଚିରା ମାଗି, ଏକ ଚିରି ପୋଷାକରେ ଏହି ଚିରା ବାନ୍ଧି ତାଙ୍କ ପତିକୁ ଦାନ ଦେଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି ଦାନ ନେଇ, ଦ୍ୱାରକା ପାଇଁ ଚାଲିଲେ, ଭାବିଲେ—“କିପରି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦର୍ଶନ ମିଳିପାରିବ?” ମହାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତିନି ଘେରା ଓ ତିନି ଦ୍ୱାର ଦେଖି, ଅନ୍ଧକ ବୃଷ୍ଣିମାନଙ୍କ ଘର ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତେ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ପଥ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ। ସେ ହରିଙ୍କ ଶୋଳେ ହଜାର ରାଣୀଙ୍କ ଏକ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଦିବ୍ୟ ଆନନ୍ଦର ଅନୁଭୂତି ହେଇ, ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ଦୂରରୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ଅଚ୍ୟୁତ ପ୍ରେମିକାଙ୍କ ଶୟନରେ ବସିଥିବା ସ୍ଥିତିରୁ ଉଠି, ଉତ୍ସାହରେ ଆଗକୁ ଆସି, ଦୁଇ ହାତରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ମିଳିଲେ।