ଶାଲ୍ବ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ନେଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ। ଯେଉଁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରାକ୍ରମ କେବେ ହ୍ରାସ ପାଏ ନାହିଁ, ସେ ତାଙ୍କର ତୀରରେ ଶାଲ୍ବଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର, କବଚ, ଧନୁଷ, ମୁକୁଟ୍ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ତାପରେ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁଙ୍କ ସୌଭ ଦୁର୍ଗକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଆଘାତରେ ସୌଭ ଦୁର୍ଗ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ହାତରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ-ବିଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ପାଣିରେ ହଜିଗଲା। ଶାଲ୍ବ ଏହାକୁ ଛାଡ଼ି, ନିଜ ଗଦା ନେଇ ଜମିରେ ଦଉଡ଼ି ଆସି, ତ୍ୱରିତ ଭାବରେ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଶାଲ୍ବ ତାଙ୍କର ଗଦା ନେଇ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିବା ବେଳେ, କୃଷ୍ଣ ଏକ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ହାତ କାଟିଦେଲେ। ପରେ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ଚକ୍ର ଉଠାଇଲେ, ଯେଉଁଟି ସୃଷ୍ଟିର ସେଷ ରବି ପରି ଜ୍ୱଳିତ ହେଉଥିଲା, ଏବଂ ଏହି ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶାଲ୍ବଙ୍କୁ ବଧ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଏହି ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା, ହରି ମାୟାବୀ ଶାଲ୍ବଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ, ଯେଉଁଟି କୁଣ୍ଡଳ ଓ ମୁକୁଟ୍ରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା, ଏଭଳି ଭାବରେ ଯେପରିକି ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ବୃତ୍ରାସୁରଙ୍କୁ ବଧ କରିଥିଲେ। ଏହା ଦେଖି ମାନବମାନ୍ୟେ ଦୁଃଖର ଚିତ୍କାର କରିଲେ। ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଶାଲ୍ବ ଚୁତିଗଲା ଓ ସୌଭ ଧ୍ୱଂସ ହେଲାବେଳେ, ଦେବମଣ୍ଡଳରେ ଦୁନିଆ ଭରି ଦେବତାମାନେ ଦୁନୁନି ବଜାଇଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦନ୍ତବକ୍ର ତାଙ୍କ ସ୍ନେହିତ ଶାଲ୍ବଙ୍କ ପ୍ରତି ଅପାର କ୍ରୋଧ ନେଇ ପ୍ରତିଶୋଧ ନେବାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହିପରି ଭାବରେ ମହାପବିତ୍ର ଭାଗବତ ପୁରାଣର ଦଶମ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ଦ୍ୱିତୀୟାର୍ଧର ସତ୍ତରିତମ ଅଧ୍ୟାୟ "ଶାଲ୍ବ ବଧ" ଏଠି ସମାପ୍ତ ହୁଏ। ପରବର୍ତ୍ତୀ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି: ଦନ୍ତବକ୍ର ଓ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଵିଦୂରଥଙ୍କ ବଧ, ବଳରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୂତଙ୍କ ଶିର ଛେଦନ। ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ: ଶିଶୁପାଳ, ଶାଲ୍ବ, ପଉଣ୍ଡ୍ରକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ପ୍ରଥିବୀ ଛାଡ଼ି ଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ସ୍ନେହ ଦେଇଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୁଧିତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପଦାତି, ଗଦା ନେଇ ପୃଥିବୀ କମ୍ପାଇ ଆସୁଥିଲେ। ଏହା ଦେଖି କୃଷ୍ଣ ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କର ଗଦା ଧରି ରଥରୁ ଝାପ୍ଟି ନେମିଥିଲେ, ଏବଂ ସେପରି ଅଗ୍ରସର ହେଲେ, ଯେପରି ଶମୁଦ୍ର କୂଳକୁ ଧରିଥାଏ। ସେ ଗଦା ଉଠାଇ, କାରୂଷ ଗର୍ବରେ ମଦମାତ୍ତ ହୋଇ, ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କୁ କହିଲେ: "ଭାଗ୍ୟ, ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟ, ଆଜି ତୁମେ ମୋ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପଡ଼ିଛ।" "ତୁମେ ଆମେ ମାମା ହେଉଛ, କିନ୍ତୁ ମୋ ସ୍ନେହିତ ଓ ସାଥୀ ଅଟେ; ତଥାପି ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋ ଗଦାରେ ବିଧ୍ୱଂସ କରିଦେବି।" "ଏହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ମୋ ଋଣ ମୁକ୍ତ ହେବି, ଯେପରି ଶତ୍ରୁ ଦେହରେ ଥିବା ରୋଗକୁ ନଶ୍ୱ କରାଯାଏ।" ଏପରି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶବ୍ଦରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରି, ସେ ସିଂହ ପରି ଦହଁକି ତାଙ୍କର ଗଦା ଦ୍ୱାରା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଆଘାତ କଲେ। କିନ୍ତୁ ଯଦୁବଂଶୀ କୃଷ୍ଣ ଏହି ଆଘାତରେ କିଛି ହଲେନି; ସେ ତାଙ୍କ ଗଦା କୌମୋଦକୀ ଦ୍ୱାରା ଦନ୍ତବକ୍ରଙ୍କ ଛାତିରେ ଘାତ କଲେ। ଏହାରେ ଦନ୍ତବକ୍ରଙ୍କ ହୃଦୟ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ରକ୍ତ ମୁଁହରେ ଝରିଲା, ଚୁଲ, ହାତ ପା ଛିଡ଼ାଇ ଶବ ପରି ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ଗଲେ। ତାଙ୍କର ଦେହରୁ ଏକ ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦିବ୍ୟ ତଜ୍ଜ୍ଵଳ ଆଲୋକ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶରୀରରେ ବିଲୀନ ହେଲା, ଯେପରି ଶିଶୁପାଳ ବଧ ସମୟରେ ହୋଇଥିଲା। ଦନ୍ତବକ୍ରଙ୍କ ଭାଇ ଵିଦୂରଥ, ଭାଇଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖି ଶୋକରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ତଳୱାର ଓ ଢାଳ ନେଇ, ହୁଁହା କରି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ଦଉଡ଼ି ଆସିଲେ। କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ଶର୍ପ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ସହିତ କୁଣ୍ଡଳ ଓ ମୁକୁଟ୍ କାଟିଦେଲେ। ଏଭଳି କୃଷ୍ଣ ଶାଲ୍ବ, ସୌଭ, ଦନ୍ତବକ୍ର ଓ ତାଙ୍କ ଭାଇଙ୍କୁ, ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଅସହ୍ୟ ଶତ୍ରୁ, ସେମାନଙ୍କୁ ବଧ କରି, ଦେବମାନ୍ୟେ ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ଋଷି, ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ବିଦ୍ୟାଧର, ନାଗ, ଅପ୍ସରା, ପିତୃ, ଯକ୍ଷ, କିନ୍ନର ଓ ଚାରଣମାନେ ତାଙ୍କ ଜୟଗାନ କଲେ, ଫୁଲ ଝଡ଼ାଇଲେ। ବୃଷ୍ଣିମୁଖ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ନେଲେ, ଏବଂ ସେ ଶୋଭାମୟ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହିପରି ଯୋଗେଶ୍ୱର କୃଷ୍ଣ, ଭଗବାନ, ଜଗନ୍ନାଥ, ପଶୁଦୃଷ୍ଟି ଲୋକଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଜିତିବା କିମ୍ବା ହାରିବା ଭାବରେ ଦେଖାଯାନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ କୁରୁ-ପାଣ୍ଡବ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ପ୍ରସ୍ତୁତି ଶୁଣି, ବଳରାମ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ଉପଲକ୍ଷେ ନିର୍ପେକ୍ଷ ରହିବାକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ପ୍ରଭାସ ତୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ଦେବତା, ଋଷି, ପିତୃ ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ତୃପ୍ତ କରି, ସେ ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀ ଉପରେ ଉପରିକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ସହିତ ଯାଉଥିଲେ। ପ୍ରଥୁଦକ, ବିନ୍ଦୁସରସ୍, ତୃତକୂପ, ସୁଦର୍ଶନ, ବିଶାଳ, ବ୍ରହ୍ମତୀର୍ଥ, ଚକ୍ର ଓ ପୂର୍ବ ସରସ୍ୱତୀ ଦର୍ଶନ କଲେ। ଏହାଠୁ ଯମୁନା ଓ ଗଙ୍ଗା ଧାରା ଅନୁସରି, ନୈମିଷାରଣ୍ୟ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ମୁନିମାନେ ଦୀର୍ଘ ଯଜ୍ଞରେ ନିମଗ୍ନ ଥିଲେ। ବଳରାମଙ୍କ ଆଗମନ ଦେଖି ଋଷିମାନେ ଉଠି, ପ୍ରଣାମ କରି, ପ୍ରଥାନୁସାରେ ସମ୍ମାନ କଲେ। ବଳରାମ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ସହିତ ବସି, ଶ୍ରୀ ଲୋମହର୍ଷଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ମହାମୁନିଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ଉଠି ନ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ନ ହସ୍ତଯୋଗ କଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଥିଲେ। ଏହା ଦେଖି ବଳରାମଙ୍କ ମନେ କ୍ରୋଧ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ସେ କହିଲେ: "ଏହି ନିମ୍ନଜାତ ଲୋକ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଓ ଆମ ପରେ ବସିଛନ୍ତି, ଧର୍ମର ରକ୍ଷକମାନଙ୍କୁ ଅବମାନ କରିଛନ୍ତି, ଏହି ଦୁଷ୍ଟମନା ବଧଯୋଗ୍ୟ। ଦେବତା ଋଷିଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ହୋଇ, ଅନେକ ପୁରାଣ, ଇତିହାସ ଓ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ର ଶିଖିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯିଏ ନିୟମିତ ଓ ସଂଯମୀ ନୁହଁନ୍ତି, ତାଙ୍କ ପାଠାଶିକ୍ଷା ଅକାର୍ଥିକ, ଯେପରି ଅନୁଶାସିତ ନଥିବା ଅଭିନେତାର ଅଭିନୟ। ଏହିପରି ଧର୍ମର ଚଦ୍ମ ଧାରଣ କରିଥିବା ଦୁଷ୍ଟମାନେ ନଶ୍ୱ କରିବା ପାଇଁ ମୁଁ ଏ ଭୂମିରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି।" ଏପରି କହି ବଳରାମ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ବଧରୁ ନିବୃତ୍ତ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ଚିନ୍ତା କରି, ତାଙ୍କ ହାତରେ ଧରିଥିବା କୁଶ ତୀର୍ଥରେ ଲୋମହର୍ଷଣଙ୍କୁ ଘାତ କଲେ।