ଶାଳ୍ଵଙ୍କ ଗଦାକୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ପ୍ରତିରୋଧ କରିବା ସହିତ, ଶାଳ୍ଵ ହଠାତ୍ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ। କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପରେ, ଏକ ମଣିଷ ଆସିଲେ ଏବଂ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଚରଣେ ପ୍ରଣାମ କରି, ଅଶ୍ରୁଭରା ଦୃଷ୍ଟିରେ କହିଲେ: “ମୁଁ ଦେବକୀଙ୍କ ପ୍ରେରିତ। କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ବଳଶାଳୀ! ତୁମର ପ୍ରିୟ ପିତାଙ୍କୁ ଶାଳ୍ଵ ଓ ତାଙ୍କ ସଂଗୀମାନେ ପଶୁବତ୍ ବାନ୍ଧି ନେଇଯାଇଛନ୍ତି।” ଏହି ଦୁଃଖଦ ବାର୍ତ୍ତା ଶୁଣି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ହୃଦୟ ସ୍ନେହରେ ଭାସିଯାଇଲା। ସେ ମାନବୀୟ ଭାବ ଧାରଣ କରି, ବିଷଣ୍ଣ ଓ ଦୟାମୟ ହୋଇ ଏଭଳି କହିଲେ: “ମୋ ପିତା, ଅପରାଜିତ ବଳର ସ୍ୱାମୀ ଓ ନିରାପଦ ରାମ, ଦେବତା ଓ ଦାନବଙ୍କୁ ଯିଏ ଅଜୟ କରିଥିଲେ, ସେ କିପରି ଏହି ମାନବ ଶାଳ୍ଵଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧରାପଡ଼ିଲେ? ଏହି ଭାଗ୍ୟର ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତି!” ଏହିପରି ଗୋବିନ୍ଦ କଥାବାର୍ତ୍ତା କହିବା ସମୟରେ, ସୌଭ ନାୟକ ଶାଳ୍ଵ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଭଲି ଭାବେ ଭାସିବା ପିତାଙ୍କୁ ଆଣି, କହିଲେ: “ଏହି ତୁମର ପିତା, ଯାହା ପାଇଁ ତୁମେ ଏଇ ଜଗତରେ ବଞ୍ଚିଛ। ତୁମେ ଯଦି ପ୍ରଭୁ ହେଉଛ, ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର, ମୂଢ଼!” ଏପରି କହି ସେ ଠକାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ତାଲୱାର ଉଠାଇ ଅନକଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟି, ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହୋଇ ସୌଭ ଦୁର୍ଗକୁ ଗଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସ୍ନେହ ଓ ଦୁଃଖରେ ଭାସିଯାଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଶୀଘ୍ର ଉପଲବ୍ଧି କଲେ ଏହା ମାୟା ଦ୍ୱାରା ନିର୍ମିତ ଦାନବୀ ମୋହ ଅଟୁଟ ଅଭିନୟ। ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ସଚେତନ ହୋଇ ଦେଖିଲେ, ନା ଦୂତ ଥିଲେ, ନା ପିତାଙ୍କ ଦେହ। ସ୍ଵପ୍ନରୁ ଜାଗିଥିବା ମନୁଷ୍ୟ ପରି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଦେଖିଲେ ଶତ୍ରୁ ଆକାଶରେ ସୌଭ ରଥରେ ଦାନ୍ଡାଧାରୀ ହୋଇ ଅଭିମୁଖୀ। ଏପରି ଘଟଣା ବିଷୟରେ କେତେକ ଋଷି କଥା କହନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ କଥା ଯଦି ବିରୋଧାଭାସ ଦେଖାଏ, ତେବେ ସେମାନେ ସଠିକ୍ ସ୍ମୃତି ରଖିନାହାନ୍ତି। ଅବିଦ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ଦୁଃଖ, ମୋହ, ସ୍ନେହ କିମ୍ବା ଭୟ କେଉଁଠି, ଏବଂ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଜ୍ଞାନ ଓ ଏଶ୍ୱର୍ୟ ଥିବା ତୁମେ କେଉଁଠି? ଯେଉଁ ଜଣେ ତାଙ୍କ ଚରଣସେବା ଓ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଅନାଦି ମୋହକୁ ଧ୍ୱଂସ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜ ଅନନ୍ତ ସ୍ଵାମିତ୍ୱକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି—ସେମାନେ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ପରମେଶ୍ୱରତ୍ୱ ଉପରେ ଅବିଚଳିତ ରହନ୍ତି, ମୋହ କେମିତି ଛୁଇଁପାରିବ? ଏହି ସମୟରେ ଶାଳ୍ଵ ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଶୂରବୀର୍ୟରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ତୀରରେ ଶାଳ୍ଵଙ୍କ କବଚ, ଧନୁଷ୍ୟ, ମୁକୁଟ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁଙ୍କ ସୌଭ ଦୁର୍ଗକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ବିଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗଦା ଘାତରେ ସୌଭ ଦୁର୍ଗ ହାଜାର ଖଣ୍ଡ ହୋଇ ପାଣିରେ ପଡ଼ିଗଲା। ଶାଳ୍ଵ ଦୁର୍ଗକୁ ଛାଡ଼ି ମାଟିରେ ଗଦା ନେଇ ଶୀଘ୍ର କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପରେ ଧାଉଥିଲେ। ଶାଳ୍ଵ ଗଦା ଉଠାଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିବା ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ହସ୍ତ କାଟିଦେଲେ, ପରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଚକ୍ର ନେଇ, ଶୂର୍ୟଙ୍କ ପ୍ରଭା ପରି, ଶାଳ୍ଵଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ବୃତ୍ରାସୁରଙ୍କୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ମାନବମାନେ “ହାୟ! ହାୟ!” ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲେ। ଯେତେବେଳେ ଶାଳ୍ଵ ପଡ଼ିଗଲେ ଓ ସୌଭ ଧ୍ୱଂସ ହେଲା, ଦେବମଣ୍ଡଳରେ ଦୁନିଆଁ ଭରି ଦେବଦୁନି ନାଦ ହେଲା, ଦେବତାମାନେ ଦୁନିଆଁ ମାଡ଼ିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଶାଳ୍ଵଙ୍କ ବନ୍ଧୁ ଦନ୍ତବକ୍ର ରୂଷ୍ଟ ହୋଇ ପ୍ରତିଶୋଧ ନେବାକୁ ଆସିଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ଦ୍ୱିତୀୟାର୍ଧର ସତ୍ତରିତମ ଅଧ୍ୟାୟ “ଶାଳ୍ଵବଧ” ଶେଷ ହେଲା। ପୁନି, ଅଷ୍ଟାସ୍ଵିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି—ଦନ୍ତବକ୍ର ଓ ତାଙ୍କ ଭାଇ ବିଦୂରଥଙ୍କ ବଧ, ଓ ବଳରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୂତଙ୍କ ଶିରଅଞ୍ଚଳ। ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଶିଶୁପାଳ, ଶାଳ୍ଵ, ପୌଣ୍ଡ୍ରକ ଓ ଅନ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ମଧ୍ୟ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିବ୍ୟ ସଉହାର୍ଦ୍ୟ ଲାଭ କରିଥିଲେ। ତାପରେ ଏକ ଅସିମ୍ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପଦାତି, ଗଦା ନେଇ, ପୃଥିବୀକୁ କମ୍ପାଇ ଦୃତ ଗତିରେ ଆସୁଥିଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଶୀଘ୍ର ଗଦା ଧରି, ରଥରୁ ଅବତରଣ କରି, ସମୁଦ୍ର କୂଳରେ ତରଙ୍ଗ ପରି ସାମ୍ନା କଲେ। କାରୂଷ ଗଦା ଉଠାଇ ଗର୍ବରେ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କୁ କହିଲେ: “ଭାଗ୍ୟରେ, ଅତି ଭାଗ୍ୟରେ, ଆଜି ତୁମେ ମୋ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପଡ଼ିଛ। ତୁମେ ମୋ ପିସା ହେଲେ, ତଥାପି ମୋ ସହାୟ ଓ ବନ୍ଧୁକୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ। ଏହିପାଇଁ, ମୂଢ଼, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ଗଦା ଦ୍ୱାରା ମାରିଦେବି। ତେବେ ମୋ ଋଣ ଶେଷ ହେବ, ଯେପରି ଦେହର ରୋଗକୁ ନିଷ୍କାସିତ କରାଯାଏ।” ଏପରି କଠୋର କଥା କହି, ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଶିର ଉପରେ ଗଦା ଘାତ କଲେ। ଯଦିଓ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଘାତ ହେଲା, ଯାଦବମୁକୁତା କୃଷ୍ଣ ଏକ ଚଳନ ମଧ୍ୟ କଲେନାହିଁ। ସେ ନିଜ କୌମୋଦକୀ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଦନ୍ତବକ୍ରଙ୍କ ଛାତି ଉପରେ ଘାତ କଲେ। ସେଠାରେ ଦନ୍ତବକ୍ରଙ୍କ ହୃଦୟ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ମୁଁହରୁ ରକ୍ତ ପ୍ରବାହିତ ହେଲା। କେଶ, ହସ୍ତ, ପାଦ ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରେ ପ୍ରସାରିତ ହୋଇ, ସେ ନିର୍ଜୀବ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ତାଙ୍କ ଦେହରୁ ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦୀପ୍ତି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶରୀରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା, ସମସ୍ତ ଜୀବ ଦେଖିଲେ—ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଶିଶୁପାଳ ବଧ ସମୟର ଦୃଶ୍ୟ ପରି। ତାଙ୍କ ଭାଇ ବିଦୂରଥ, ଭାଇଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁରେ ବିଷାଦରେ ଭରି, ତଳୱାର ଓ ଢାଳ ନେଇ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଦୃତ ଗତିରେ ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ, ମୁକୁଟ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ସହ ଛିନ୍ଦିଦେଲେ। ଏପରି ଭାବେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଶାଳ୍ଵ, ସୌଭ, ଦନ୍ତବକ୍ର ଓ ବିଦୂରଥ—ଏହି ଅପରାଜେୟ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ବଧ କରି, ଦେବତା ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ହେଲେ। ଋଷି, ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଵିଦ୍ୟାଧର, ମହାନାଗ, ଅପ୍ସରା, ପିତୃଗଣ, ଯକ୍ଷ, କିନ୍ନର ଓ ଚାରଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ଫୁଲ ବୃଷ୍ଟି କଲେ। ବୃଷ୍ଣିମୁକୁତାମାନେ ଘେରି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଶୋଭାମୟ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।