ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏପରି କଥା କହିବା ପରେ, ସେ ଭୟଙ୍କର ଗଦା ନେଇ ଶାଲ୍ୱଙ୍କ ଛାତିରେ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରହାର କଲେ। ଏହି ଭୟାନକ ଆଘାତରେ ଶାଲ୍ୱ କମ୍ପିତ ହେଲେ ଏବଂ ମୁହଁରୁ ରକ୍ତ ବମିଲେ। କିନ୍ତୁ ଏହି ଗଦା ପ୍ରହାର ପଛରେ ଶାଲ୍ୱ ହଠାତ୍ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। କିଛି ସମୟ ପରେ ଏକ ପୁରୁଷ ଆସି ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ପାଖରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ଚୋଖରେ ଲୁହା ନେଇ କହିଲେ, "ମୁଁ ଦେବକୀଙ୍କ ଦୂତ, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇଛି।" ସେ କହିଲେ, "କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ବଳଶାଳୀ, ତୁମ ପ୍ରିୟ ପିତାଙ୍କୁ ଶାଲ୍ୱ ଓ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ଧରି ନେଇଛନ୍ତି, ପଶୁ ଭଳି ବାନ୍ଧି ନେଇଯାଇଛନ୍ତି।" ଏହି ଦୁଃଖଦ ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି କୃଷ୍ଣ ଅତି ସ୍ନେହରେ, ମାନବ ସ୍ୱଭାବ ଧାରଣ କରି, ଦୁଃଖିତ ଓ କରୁଣାଶୀଳ ହେଲେ, ଏବଂ ସାଧାରଣ ମଣିଷ ଭଳି କଥା କହିଲେ— "ମୋ ପିତା, ମହାବଳଶାଳୀ ଓ ନିର୍ଭୀକ ରାମ, ଯିଁକି ଦେବତା-ଦାନବଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅଜୟ, କିପରି ଏହି ନିମ୍ନ ମାନବ ଶାଲ୍ୱ ତାଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି ନେଇଯିବେ? ଏହି ତ ଭାଗ୍ୟର ଶକ୍ତି!" ଗୋବିନ୍ଦ ଏପରି କଥା କହୁଥିବା ବେଳେ, ସୌଭପତି ଶାଲ୍ୱ ଆସିଲେ ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ, ଯେପରି ଭାବେ ବସୁଦେବଙ୍କୁ ଧରି ନେଇଥିଲେ, ଦେଖାଇ କହିଲେ, "ଏଠି ତୁମ ପିତା, ଯାହା ପାଇଁ ତୁମେ ଏହି ଜଗତରେ ବଞ୍ଚୁଛ। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ତୁମ ଆଖିଁ ସାମ୍ନାରେ ମାରିଦେବି। ଯଦି ତୁମେ ପ୍ରଭୁ, ତେବେ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର, ମୂର୍ଖ!" ଏପରି କହି ଏହି ମାୟାବୀ ଜନ, ତଳୱାର ଉଠାଇ, ଅନକଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟି ନେଇ, ଆକାଶରେ ଥିବା ସୌଭ ଦୁର୍ଗରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହାଦେଖି କୃଷ୍ଣ ସ୍ନେହରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ସ୍ୱଜନମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଶୀଘ୍ରେ ତାଙ୍କୁ ବୁଝିପଡିଲା ଏହା ମାୟାର ନିର୍ମାଣ, ଶାଲ୍ୱଙ୍କ ମାୟାର ଯୋଗେ ଏହି ଭ୍ରମ ତିଆରି ହୋଇଛି। ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ସଚେତନ ହେଇ, ଅଚ୍ୟୁତ ଦେଖିଲେ ନା ଦୂତ ଅଛନ୍ତି, ନା ପିତାଙ୍କ ଶରୀର। ସ୍ୱପ୍ନରୁ ଜାଗିଥିବା ମଣିଷ ଭଳି, ସେ ଦେଖିଲେ ତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ଆକାଶରେ ସୌଭ ଦୁର୍ଗ ଉପରେ ରହିଛନ୍ତି, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ। ଏପରି ଘଟଣା ବିଷୟରେ କେତେକ ଋଷିମାନେ କଥା କହନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ କଥା ବିରୋଧାଭାସୀ ହେଲେ, ସେମାନେ ସଠିକ୍ ସ୍ମୃତି ରଖିନଥିବେ। ଏଠି ଅବିଧ୍ୟାରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଶୋକ, ମୋହ, ସ୍ନେହ କିମ୍ବା ଭୟ—ଏବଂ ତୁମ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଜ୍ଞାନ, ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ବୈଭବ ଓ ଆଧିପତ୍ୟ—ଏହାର କି ସମ୍ପର୍କ? ଯେଉଁ ଜଣେ ବୈଦ୍ୟ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଦସେବା ଓ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଆଦି ଅବିଧ୍ୟାର ବନ୍ଧନ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜ ଅନନ୍ତ ସ୍ୱାମିତ୍ୱ ଲାଭ କରନ୍ତି—ଏମିତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥିବା ଜଣେ କିପରି ଭ୍ରମ ଅନୁଭବିବେ? ଏହି ସମୟରେ ଶାଲ୍ୱ ବହୁ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଅପରାଜିତ ବୀର କୃଷ୍ଣ ତୀର ଦ୍ୱାରା ଶାଲ୍ୱଙ୍କର ବର୍ମ, ଧନୁଷ, ମୁକୁଟ ଭଙ୍ଗ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ସୌଭ ଦୁର୍ଗକୁ ଗଦାରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ବିଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗଦା ଆଘାତରେ ଶାଲ୍ୱଙ୍କ ସୌଭ ହାତରେ ଭଙ୍ଗି ହଜାର ଖଣ୍ଡରେ ପଡି ଜଳରେ ଡୁବିଗଲା। ଶାଲ୍ୱ ଏହି ଦୁର୍ଗ ଛାଡ଼ି ତାଙ୍କ ଗଦା ନେଇ ଭୂମିରେ ଆସି, ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଶାଲ୍ୱ ତାଙ୍କ ଗଦା ନେଇ ଆସୁଥିବା ବେଳେ, କୃଷ୍ଣ ଏକ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ହାତ କାଟିଦେଲେ। ପୁନି ସେ ତାଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ଚକ୍ର ଉଠାଇଲେ, ଯାହା ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳ ସଦୃଶ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଶାଲ୍ୱଙ୍କୁ ହତ୍ୟା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଏହି ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ହରି ମାୟାବୀ ଶାଲ୍ୱଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ବୃତ୍ରାସୁରଙ୍କୁ ବଧ କରିଥିଲେ। ମଣିଷମାନେ "ହାୟ!" କରି କ୍ରନ୍ଦନ କଲେ। ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଶାଲ୍ୱ ପତିତ ହେଲେ ଏବଂ ସୌଭ ଦୁର୍ଗ ଭସ୍ମୀଭୂତ ହେଲା, ଦେବତାମାନେ ଆକାଶରେ ଦୁନ୍ଦୁଭି ବଜାଇଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଶାଲ୍ୱଙ୍କ ମିତ୍ର ଦନ୍ତବକ୍ର ତାଙ୍କ ପ୍ରତିଶୋଧ ପାଇଁ କ୍ରୋଧରେ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ। ଏଠିରେ "ଶାଲ୍ୱ ବଧ" ନାମକ ସପ୍ତତି ସପ୍ତମ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ହେଉଛି। ପରବର୍ତ୍ତୀ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି—ଦନ୍ତବକ୍ର ଓ ତାଙ୍କ ଭାଇ ବିଦୂରଥଙ୍କ ବଧ ଏବଂ ବଳରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୂତଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟା। ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଶିଶୁପାଳ, ଶାଲ୍ୱ, ପୌଣ୍ଡ୍ରକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ମଧ୍ୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅତୀନ୍ଦ୍ରିୟ ମୈତ୍ରୀ ଲାଭ କଲେ। ତାପରେ ଏକ ମାତ୍ର ପଦାତି ସେନାନୀ, ଭୟଙ୍କର ଗଦା ନେଇ, ପୃଥିବୀ କମ୍ପିତ କରି, ମହାବଳଶାଳୀ ଭାବରେ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଏପରି ଆସୁଥିବା ଦେଖି କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଗଦା ଧରି, ରଥରୁ ଲାଫି ପଡ଼ି, ସମୁଦ୍ର ତଟକୁ ଯେପରି ଆଘାତ କରେ, ସେପରି ସାମ୍ନା କଲେ। ଗଦା ଉଠାଇ କାରୂଷ ଗର୍ବରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଭାଗ୍ୟବଶତ୍, ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟରେ, ତୁମେ ଆଜି ମୋ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପଡ଼ିଛ।" "ତୁମେ ଆମେ ମାମା-ଭାଉଜ, କୃଷ୍ଣ, ତଥାପି ତୁମେ ତୁମ ସ୍ନେହୀ ଓ ମିତ୍ରକୁ ମାରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ। ଏହିପରି ମୂର୍ଖତା ପାଇଁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ମାରିଦେବି।" "ଏହା ପରେ ମୋ ଋଣ ଶେଷ ହେବ, ମିତ୍ରଙ୍କୁ ଶତ୍ରୁ ଭାବେ ଦେଖି ହତ୍ୟା କରିବି, ଯେପରି ଦେହରେ ଥିବା ରୋଗକୁ ନଷ୍ଟ କରାଯାଏ।" ଏପରି ତୀବ୍ର ଶବ୍ଦରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରି, ସେ ଶିଂହ ସଦୃଶ ଗର୍ଜନ କରି, ତାଙ୍କ ମାଥାରେ ଗଦା ଆଘାତ କଲେ। ଯଦିଓ ମୁଣ୍ଡରେ ଗଦାର ଆଘାତ ଲାଗିଲା, ଯାଦବମୁକ୍ତାମଣି କୃଷ୍ଣ ଅଚଳ ରହିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ନିଜ କୌମୋଦକୀ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁର ଛାତିରେ ଆଘାତ କଲେ। ଏହି ଆଘାତରେ ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ମୁହଁରୁ ରକ୍ତ ବହିଲା, ଚୁଲି, ହାତ, ପାଉଁ ଛଡ଼ି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ। ତାପରେ ଏକ ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ତେଜ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶରୀରରେ ପ୍ରବେଶ କଲା, ସମସ୍ତେ ଦେଖିଲେ—ଯେପରି ଶିଶୁପାଳ ବଧ ସମୟରେ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ଦୁଃଖରେ ତାଙ୍କ ଭାଇ ବିଦୂରଥ ତାଳୱାର ଓ ଢାଳ ନେଇ, ଭୟଙ୍କର ଶ୍ୱାସ ନେଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ହତ୍ୟା ପାଇଁ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, କୃଷ୍ଣ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ, ମୁକୁଟ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ସହିତ କାଟିଦେଲେ।