ସୌଭା ନଗରର ରାଜା ଶାଲ୍ୱ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଥିଲେ, ଯାହା ଆକାଶରେ ବଡ଼ ଉଲ୍କା ଭଳି ଜ୍ୱଳି ଉଠିଥିଲା ଏବଂ ଚାରିପାଖ ଆଲୋକିତ କରିଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଶୌରୀ—କୃଷ୍ଣ—ତାଙ୍କର ତୀରରେ ସେଠିଏ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଏକ ଶତ ଖଣ୍ଡରେ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ପରେ, କୃଷ୍ଣ ଶାଲ୍ୱକୁ ଶୋଳ ତୀର ଦ୍ୱାରା ଆହତ କରି, ଆକାଶରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ସୌଭା ନଗରକୁ ତୀରର ବର୍ଷା ଦେଇ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାହାର କିରଣରେ ଚାରିପାଖ ଆଲୋକିତ କରେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶାଲ୍ୱ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ବାମ ହାତକୁ ଆହତ କରି, ତାଙ୍କର ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁଷକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦେଲେ—ଏହା ଦେଖି ସବୁ ଜୀବ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର ଚିତ୍କାର କରିଉଠିଲେ। ସୌଭାର ରାଜା ଶାଲ୍ୱ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ କହିଲେ: “ମୂର୍ଖ, ତୁମ ପାଇଁ ଆମ ବନ୍ଧୁ—ମୋ ଜାମାତା—ସଭାରେ ହତ୍ୟା ହୋଇଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଜନାନୀ ଅପହୃତ ହୋଇଥିଲେ, ତୁମେ ଅସାବଧାନ ଥିଲା। ଆଜି ତୁମେ ଯଦି ସାହସ କରି ମୋ ପାଖରେ ଆସ, ତେବେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରରେ ତୁମକୁ ଅପରିବାର୍ତ୍ତନୀୟ ମୃତ୍ୟୁପଥରେ ପଠାଇଦେବି।” ଏପରି ଶାଲ୍ୱ କଥା କହିବା ପରେ, ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: “ନିର୍ଥକ ଗର୍ବ କରୁଛ, ମୂଢ଼; ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ନଜିକରେ ଦେଖୁନାହାଁ। ସତ୍ୟ ନାୟକ ଦେଖାନ୍ତି କାର୍ଯ୍ୟରେ, କଥାରେ ନୁହେଁ।” ଏହିପରେ, କୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ଗଦା ଦେଇ ଶାଲ୍ୱଙ୍କର ଛାତିକୁ ଆକ୍ରମଣ କରାଯାଇଲା; ଶାଲ୍ୱ ଭୟରେ କାପିଲେ ଏବଂ ରକ୍ତ ବମି କରିଲେ। ଏହି ଗଦା ପ୍ରହାରକୁ ପ୍ରତିହତ କରିବା ପରେ, ଶାଲ୍ୱ ହଠାତ୍ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। କିଛି ଖଣ୍ଡ ପରେ, ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସି, ଶିର ନମାଇ, କାନ୍ଦିକାନ୍ଦି କହିଲେ: “ମୁଁ ଦେବକୀଙ୍କ ଦୂତ, ମୁଁ ଆସିଛି। କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ବଳଶାଳୀ, ତୁମେ ଯାହାକୁ ବହୁତ ଭଲ ପାଉଛ, ସେ ତୁମର ପିତା, ଶାଲ୍ୱ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଅନୁଚରମାନେ ତାଙ୍କୁ ପଶୁ ଭଳି ବାନ୍ଧି ନେଇଯାଇଛନ୍ତି।” ଏହି ଦୁଃଖଦ ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣ ସ୍ନେହରେ ବିଭୋର ହେଇ, ମାନବୀୟ ଭାବ ଅନୁଭବ କରି, ବିଷଣ୍ଣ ଏବଂ କ୍ଷମାଶୀଳ ହେଇ, ସାଧାରଣ ଲୋକ ଭଳି କହିଲେ: “ମୋ ପିତା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଅଲ୍ପଚିନ୍ତିତ ରାମ, ଯିଏ ଦେବ ଦାନବଙ୍କୁ ଅଜୟ, ଶାଲ୍ୱ ଭଳି ଅପୂର୍ବ ଲୋକ ତାଙ୍କୁ କିପରି ବାନ୍ଧି ନେଇଯାଇପାରିଲେ? ଏହି ଭାଗ୍ୟର ନିୟମ।” ଗୋବିନ୍ଦ ଏପରି କଥା କହୁଥିବା ବେଳେ, ସୌଭାର ରାଜା ଶାଲ୍ୱ ଆପ୍ୟାର୍ ହେଲେ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପିତା ଭଳି ନେଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ: “ଏହି ହେଉଛି ତୁମର ପିତା, ଯାହା ପାଇଁ ତୁମେ ଏହି ଜଗତରେ ବଞ୍ଚୁଛ। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ତୁମ ଆଖି ସାମ୍ନାରେ ହତ୍ୟା କରିଦେବି। ଯଦି ତୁମେ ପ୍ରଭୁ, ତେବେ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର, ମୂଢ଼।” ଏପରି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଉପାଳମ୍ବ କରି, ଶାଲ୍ୱ ତାଙ୍କର ତଳୱାର ଉଠାଇ, ଅନକଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟି ନେଇ, ସୌଭା ନଗରର ଆକାଶୀୟ କିଲ୍ଲାରେ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣ ସ୍ନେହରେ ବିଭୋର ହେଇ, ନିଜ ଜନମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ହେଲେ; କିନ୍ତୁ ଶୀଘ୍ର ଏହା ମାୟାର ଦୂଷ୍ଟ ମୋହ ବୋଲି ଅନୁଭବ କରିଲେ। ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ସଚେତନ ହେଇ, ଅଚ୍ୟୁତ କୃଷ୍ଣ ଦେଖିଲେ ନା ଦୂତ ଅଛନ୍ତି, ନା ପିତାଙ୍କ ଶବ ଅଛି; ସ୍ୱପ୍ନରୁ ଜାଗିଉଥିବା ମନୁଷ୍ୟ ଭଳି, ତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁକୁ ଆକାଶରେ, ସୌଭାରେ ଶସ୍ତ୍ର ଉପରେ ଦେଖିଲେ। ଏପରି କିଛି ଋଷିମାନେ କହନ୍ତି, ରାଜର୍ଷି, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଅନ୍ତର୍ବିରୋଧୀ କଥା ଥିଲେ, ତେବେ ସେମାନେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟକୁ ସଠିକ୍ ଭାବେ ମନେ ରଖିନାହାନ୍ତି। ଅବିଦ୍ୟାରୁ ଜନିଥିବା ଶୋକ, ମୋହ, ସ୍ନେହ କିମ୍ବା ଭୟ—ଏବଂ ତୁମର ଅଭିନ୍ନ ଜ୍ଞାନ ଓ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଆଧିପତ୍ୟରେ—ଏହାର ସ୍ଥାନ କେଉଁଠି? ତାଙ୍କ ପାଦସେବା ଓ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ପ୍ରାପ୍ତି କରି, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଜନେ ଆତ୍ମମୋହର ଆଦି ଅନ୍ତ ନଥିବା ବନ୍ଧନକୁ ନଶ୍ଟ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ନିଜର ଅନନ୍ତ ଆଧିପତ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି—ଏହିପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଉଥିବା ଜନଙ୍କୁ କିପରି ମୋହ ଛୁଇଁପାରିବ? ଏହା ପରେ, ଶାଲ୍ୱ ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ; କିନ୍ତୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୃଷ୍ଣ ତୀର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର କବଚ, ଧନୁଷ, ମୁକୁଟ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ସୌଭା ଦୁର୍ଗକୁ ଗଦା ଦେଇ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗଦାରେ ପ୍ରହାରିତ ହୋଇ, ସୌଭା ନଗର ହଜାର ଖଣ୍ଡରେ ଭାଙ୍ଗି ପାଣିରେ ପଡ଼ିଗଲା। ଏହି ଦୁର୍ଗକୁ ଛାଡ଼ି, ଶାଲ୍ୱ ଗଦା ନେଇ ଭୂମିରେ ଦଢ଼ି, ଶୀଘ୍ର ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ। ଶାଲ୍ୱ ଗଦା ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିବା ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରରେ ତାଙ୍କର ହାତକୁ କାଟିଦେଲେ; ତାପରେ ଚମତ୍କାର ଚକ୍ର ଉଠାଇ, ଯାହା ସୂର୍ଯ୍ୟର ଅନ୍ତରେ ଜ୍ୱଳିଉଥିବା ଭଳି, ଶାଲ୍ୱକୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ଚାଲିଲେ, ଯାହା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପୂର୍ବ ପାହାଡ଼ରୁ ଉଦୟ ହେଉଥିବା ଭଳି ଚମକୁଥିଲା। ହରି ଏହି ଚକ୍ରରେ ମାୟାବୀ ଶାଲ୍ୱଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ, ଯାହା କଣ, ମୁକୁଟ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲା; ଏପରି ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ରରେ ବୃତ୍ରାସୁରକୁ ବଧ କରିଥିଲେ। ଲୋକମାନେ ‘ହାୟ!’ ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରିଉଠିଲେ।