ଦାରୁକାଙ୍କୁ ଏପରି ନିର୍ଦେଶ ଦେଇବା ପରେ, ସେ ରଥରେ ଚଢ଼ି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଯାଇଥିଲେ। ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିବାକୁ ମିତ୍ର ଓ ଶତ୍ରୁ — ସମସ୍ତେ — ଦେଖିଲେ। ଏପରି ସମୟରେ, ଶାଲ୍ୱଙ୍କ ସେନା ପ୍ରାୟ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯିବା ପରେ, ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ସହିତ ଏକ ଅସ୍ତ୍ର ରଥଚାଳକ ଦାରୁକାଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ସେ ଅସ୍ତ୍ର ଆକାଶରେ ଏକ ବଡ଼ ଧୁମକେତୁ ପରି ଜ୍ୱଳିବା ସହିତ ଚାରିପାଖ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଶୌରି — କୃଷ୍ଣ — ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଶତ ଖଣ୍ଡରେ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ତାପରେ, କୃଷ୍ଣ ଶାଲ୍ୱଙ୍କୁ ଷୋଳଠି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭିଦ୍ଧ କରି, ଆକାଶରେ ଚଳିଥିବା ସୌଭ ନଗରକୁ ଅସ୍ତ୍ରବୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାହାର କିରଣ ସହିତ ପୃଥିବୀକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିଥିବାପରି। ଶାଲ୍ୱ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶର୍ଙ୍ଗଧନୁ ଧାରୀ ବାମ ହାତକୁ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଘାତ କରି, ଏହି ଧନୁକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ — ଏହା ବିଲକୁଳ ଚମତ୍କାର ଦୃଶ୍ୟ ଥିଲା। ଏହା ଦେଖି ଦେବ ଓ ମାନବ ମଧ୍ୟ ଭୟ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର ଚିତ୍କାର କରିଥିଲେ। ସୌଭର ରାଜା ଶାଲ୍ୱ, ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କରି, ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ କହିଲେ — "ମୂର୍ଖ, ତୁମ ପାଇଁ ଆମର ମିତ୍ର — ମୋ ଶ୍ୱାଶୁର — ସଭାରେ ହତ ହୋଇଥିଲେ, ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ଅପହୃତ ହୋଇଥିଲେ, ତୁମର ଅସାବଧାନତା ଦ୍ୱାରା।" "ଆଜି ତୁମେ ଅଜୟ ଭାବିଥିବା ଦୁଃସାହସୀ, ଯଦି ମୋ ସାମ୍ନାରେ ରହିବାକୁ ଚାହୁଁ, ତେବେ ତୁମକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଫେରି ନ ଆସିବା ପଥରେ ପଠାଇଦେବି।" ଏହା ପରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ — "ନିର୍ଥକ ଅଭିମାନ କରୁଛ, ମୂଢ଼; ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ନଜିକରେ ଦେଖୁନାହିଁ। ସତ୍ୟ ବୀରମାନେ କଥାରେ ନୁହେଁ, କାର୍ଯ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରତାପ ଦେଖାନ୍ତି।" ଏପରି କହି, ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ଶାଲ୍ୱଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଛାତିରେ ଘାତ କରିଥିଲେ; ଶାଲ୍ୱ କମ୍ପିଗଲେ, ରକ୍ତ ବମି କଲେ। ଏହି ଗଦା ପ୍ରତିରୋଧିତ ହେବା ପରେ, ଶାଲ୍ୱ ହଠାତ୍ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। କିଛି ସମୟ ପରେ, ଏକ ମନୁଷ୍ୟ ଆଚ୍ୟୁତଙ୍କ ସମ୍ନାରେ ଆସି, ହାତ ଯୋଡି, କାନ୍ତି କାନ୍ତି କହିଲେ — "ମୁଁ ଦେବକୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇଛି।" "କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ବଳଶାଳୀ, ତୁମର ପ୍ରିୟ ପିତାକୁ ଶାଲ୍ୱ ଓ ତାଙ୍କ ସେନାମାନେ ଜନ୍ତୁ ପରି ବାନ୍ଧି ନେଇଯାଇଛନ୍ତି।" ଏହି ଦୁଃଖଦ ଖବର ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣ ସ୍ନେହରେ ବିଭାବିତ, ମାନବୀୟ ଭାବ ଅନୁଭବ କରି, ଦୁଃଖିତ ଓ ଦୟାର ଭାବରେ ସାଧାରଣ ମନୁଷ୍ୟ ପରି କହିଲେ — "ମୋ ପିତା, ଅପରାଜିତ ଦେବ ଓ ଦାନବଙ୍କୁ ମାନିନଥିବା ବଳଶାଳୀ ରାମ, କିପରି ଏ ଶାଲ୍ୱ ପରି ଅପରିପକ୍ୱ ମନୁଷ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧି ନେଇଯାଇପାରିବେ? ଏହା ବିଧିର ଶକ୍ତି।" ଗୋବିନ୍ଦ ଏପରି କହୁଥିବା ସମୟରେ, ସୌଭର ମହାରାଜ ଆସି, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବସୁଦେବଙ୍କୁ ନେଇଯିବା ପରି ନେଇ, କହିଲେ — "ଏହା ହେଉଛି ତୁମର ପିତା, ଯାହା ପାଇଁ ତୁମେ ଏହି ଜଗତରେ ବଞ୍ଚୁଛ। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ତୁମ ଆଖି ସମ୍ନାରେ ମାରିଦେବି। ଯଦି ତୁମେ ପ୍ରଭୁ ହେଉ, ତେବେ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର, ମୂର୍ଖ।" ଏପରି କହି, ମାୟାବୀ ଶାଲ୍ୱ ତାଙ୍କର ତଳୱାର ଉଠାଇ, ଅନକଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କ ମୁଣ୍ଡୁ କାଟି, ସୌଭ ଦୁର୍ଗକୁ ଆକାଶରେ ନେଯିବା ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଇଲେ। କିଛି ସମୟ ପାଇଁ, ମହାତ୍ମା କୃଷ୍ଣ ସ୍ନେହରେ ଭିନ୍ନ ହୋଇ, ନିଜ ଜନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ; କିନ୍ତୁ ଅତିଶୀଘ୍ର ଏହା ମାୟାର ଉପଦେଶରେ ଶାଲ୍ୱଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ଦେମନିକ ମାୟା ବୋଲି ବୁଝିପାରିଲେ। ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ପୁନଃ ସଚେତନ ହେଇ, ଆଚ୍ୟୁତ ଦେଖିଲେ — ନ ଦୂତ, ନ ପିତାଙ୍କ ଶବ ଅଛି; ଜଣେ ସ୍ୱପ୍ନରୁ ଜାଗିଥିବା ପରି, ଶତ୍ରୁକୁ ଆକାଶରେ ସୌଭ ଉପରେ ଦେଖିଲେ, ଆକ୍ରମଣ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ। କିଛି ଋଷିମାନେ ଏହିପରି ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି, ରାଜା, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର କଥା ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଥିଲେ, ସେମାନେ ସତ୍ୟ ସ୍ମୃତି ରଖିନାହିଁ। ଅଜ୍ଞାନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଦୁଃଖ, ମୋହ, ସ୍ନେହ, ଭୟ — ଏହା ସାଧାରଣ ବିକାର; କିନ୍ତୁ ତୁମର ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ବିଦ୍ୟା, ଅପରିମିତ ଜ୍ଞାନ ଓ ଏଶ୍ୱର୍ୟ ଥିଲାପରି, ଏହି ବିକାର କିପରି ଆସିପାରିବ? ତାଙ୍କର ପାଦସେବା ଓ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଜନେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଅନାଦି ମୋହକୁ ଦୂର କରି, ନିଜର ଅନନ୍ତ ଏଶ୍ୱର୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି; ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ, ତେଣୁ ଭ୍ରମ କିପରି ଆସିପାରିବ? ଏହିପରି ସମୟରେ, ଶାଲ୍ୱ ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ; କିନ୍ତୁ ଶୌରି — କୃଷ୍ଣ — ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିର ଅଭିମାନ କିପରି ନ ହୋଇ, ଶାଲ୍ୱଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର, କବଚ, ଧନୁ, ମୁକୁଟ ଭଙ୍ଗିଦେଲେ; ଏହି ମହାଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁଙ୍କ ସୌଭ ଦୁର୍ଗକୁ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଚୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗଦାର ଘାତରେ, ସୌଭ ଦୁର୍ଗ ହାତରେ ପିସି, ହଜାର ଖଣ୍ଡରେ ଜଳରେ ପଡ଼ିଗଲା। ଏହାକୁ ଛାଡ଼ି ଶାଲ୍ୱ ତାଙ୍କ ଗଦା ନେଇ, ଭୂମିରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ, ଆଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଦୃତଗତିରେ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ। ଶାଲ୍ୱ ଗଦା ନେଇ ଆସିଥିବା ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣ ଏକ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ହାତ କାଟିଦେଲେ; ତାପରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଚକ୍ର ଉଠାଇ, ଯାହା ସୂର୍ଯ୍ୟର ଅନ୍ତିମ ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱଳିଥିଲା, ଶାଲ୍ୱଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ; ଶାଲ୍ୱ ଉତ୍ତର ପାହାଡ଼ରୁ ଉଦୟ ହୋଇଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିଲେ। ହରି ଏହି ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ମାୟାବୀ ଶାଲ୍ୱଙ୍କ ମୁଣ୍ଡୁ କାଟିଦେଲେ, ଯାହା ମୁକୁଟ ଓ କୁଣ୍ଡଳରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା; ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ବୃତ୍ରକୁ ହତ କରିଥିବାପରି। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ମନୁଷ୍ୟମାନେ 'ହାୟ!' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲେ। ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଶାଲ୍ୱ ପଡ଼ି ଯିବା ଓ ସୌଭ ଦୁର୍ଗ ନଷ୍ଟ ହେବା ପରେ, ଦେବମାନେ ଆକାଶରେ ଡ଼ଙ୍ଗ ନାଦ କଲେ; ଦନ୍ତବକ୍ର ତାଙ୍କର ମିତ୍ରଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁର ଶୋକରେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ଏହିପରି ଶାଲ୍ୱଙ୍କ ବଧ ଓ ସୌଭ ନଷ୍ଟ ଅଧ୍ୟାୟରେ, ଦଶମ ଷଟ୍କର ଦ୍ୱିତୀୟାଧ୍ୟାୟର ଭାଗବତ ପୁରାଣର ସତ୍ତରି ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ପରବର୍ତ୍ତୀ ଅଧ୍ୟାୟରେ, ଦନ୍ତବକ୍ର ଓ ବିଦୁରଥଙ୍କ ବଧ, ବଳରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୂତଙ୍କ ମୁଣ୍ଡୁ କାଟିବା ବିବରଣା ଆରମ୍ଭ ହେଲା।