ଏହି ଘଟଣାରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ସାରଥି ଦାରୁକଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ: "ଦାରୁକ, ମୋର ରଥକୁ ଶୀଘ୍ର ଶାଲ୍ବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନେଇ ଚାଲ। ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ, କାରଣ ଏହି ସୌଭପତି ମାୟାବୀ ଅଟୁଟ ଅଭିଜ୍ଞତା ରଖିଛି।" ଏହିପରି ଆଦେଶ ପାଇ ପରେ ଦାରୁକ ରଥ ଚଢ଼ି ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଯାଇଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ମିତ୍ର ଓ ଶତ୍ରୁ ସମସ୍ତେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ। ତା'ପରେ, ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଯାଇଥିବା ଶାଲ୍ବ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି ବିକଟ ହଙ୍କାର ଦେଇ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଶୂଳ ତାଙ୍କର ସାରଥି ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ। ସେଇ ଶସ୍ତ୍ର ଆକାଶରେ ଏକ ବଡ଼ ଉଲ୍କାପିଣ୍ଡ ଭଳି ଜ୍ୱଲି ଉଠିଲା, କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ତୀର ବନ୍ଧନରେ ଏହା ଶତ ଖଣ୍ଡରେ ଭାଙ୍ଗି ଗଲା। ତା'ପରେ କୃଷ୍ଣ ଶାଲ୍ବଙ୍କୁ ଷୋଳ ତୀର ଦ୍ୱାରା ବିଧ୍ୱସ୍ତ କଲେ ଓ ଆକାଶରେ ଉଡୁଥିବା ସୌଭ ନଗରୀକୁ ତୀର ବର୍ଷା କଲେ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର କିରଣ ଛଡ଼ନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ ଶାଲ୍ବ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବାମ ହାତକୁ ତୀର ମାଡ଼ିଲେ ଓ ତାଙ୍କର ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁଷ୍କୁ ଭାଙ୍ଗି ଦେଲେ; ଏହା ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଦେବତା ଓ ମାନବମାନ୍ୟେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଚିତ୍କାର କଲେ। ଶାଲ୍ବ ବଡ଼ ହଙ୍କାର ଦେଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ: "ମୂର୍ଖ, ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଆମ ବନ୍ଧୁ, ମୋ ଶ୍ଵଶୁର ରାଜା, ସଭା ମଧ୍ୟରେ ହତାହତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ଅପହରଣ କରାଗଲା, ଏବଂ ତୁମେ ଅବିଚାର କରିଲା। ଆଜି ମୁଁ ତୁମକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରରେ ଅବିନାଶୀ ଭାବିଥିବା ତୁମକୁ ଏହି ଶରୀରରୁ ବିଦାୟ ଦେବି, ଯଦି ତୁମେ ମୋ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଢ଼ ରୁହ।" ଏହିପରି ଶାଲ୍ବ ଦ୍ୱାରା ଉକ୍ତି ସୁନି କୃଷ୍ଣ କହିଲେ: "ମୂଢ଼, ତୁମର ଏହି ଅନାବଶ୍ୟକ ଦମ୍ଭ ଅର୍ଥହୀନ; ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ନିକଟରେ ଦେଖୁନାହାଁ। ସତ୍ୟ ବୀର କେବଳ କଥାରେ ନୁହେଁ, କାର୍ଯ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାବ ଦେଖାନ୍ତି।" ଏହିପରି କହି କୃଷ୍ଣ କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଶାଲ୍ବଙ୍କୁ ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ଆଘାତ କଲେ; ଶାଲ୍ବ କମ୍ପିତ ହେଲେ ଓ ରକ୍ତ ବମିଲେ। ଏହି ଆଘାତ ପରେ ଶାଲ୍ବ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପରେ, ଏକ ପୁରୁଷ ଆସି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କନ୍ଦୁଥିବା ଭାବରେ କହିଲେ: "ମୁଁ ଦେବକୀଙ୍କ ଦୂତ, କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ତୁମ ଜନକ, ଯିଏ ତୁମକୁ ଅତି ଭଲ ପାଆନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଶାଲ୍ବ ଓ ତାଙ୍କର ସେନା ବନ୍ଧି ନେଇଗଲେ, ଏକ ପଶୁ ଭଳି।" ଏହି ଦୁଃଖଦ ସମ୍ବାଦ ସୁନି କୃଷ୍ଣ ଅତି ସ୍ନେହରେ ମାନବୀୟ ଭାବ ଧାରଣ କରି ଦୁଃଖିତ ଓ କୃପାଶୀଳ ହେଲେ, ଏବଂ ସାଧାରଣ ମଣିଷ ଭଳି କହିଲେ: "ମୋ ପିତା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ନିର୍ଭୟ ବଳରାମ, ଯିଏ ଦେବତା ଓ ଦାନବଙ୍କୁ ଅଜୟ, ସେ କିପରି ଏହି ନିମ୍ନ ଶାଲ୍ବ ଦ୍ୱାରା ଧରି ନେଇଯିବେ? ଏହି ଅବଧାନ କରିବାକୁ ଭାଗ୍ୟର ଖେଳ।" ଏହିପରି କୃଷ୍ଣ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରୁଥିବା ବେଳେ, ଶାଲ୍ବ ପୁନି ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପିତା ବସୁଦେବଙ୍କୁ ଆଣି ଦେଖାଇ କହିଲେ: "ଏହି ହେଉଛନ୍ତି ତୁମ ପିତା, ଯାହା ପାଇଁ ତୁମେ ଏହି ଜଗତରେ ବଞ୍ଚୁଛ। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ତୁମର ସମ୍ମୁଖରେ ମାରିଦେବି। ଯଦି ତୁମେ ପ୍ରଭୁ ହେଉଛ, ତେବେ ରକ୍ଷା କର।" ଏହିପରି ଉପାଲୋଭନା କରି, ଶାଲ୍ବ ତାଲବାରି ଉଠାଇ ଅନକଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟି ନେଇ ସୌଭ ନଗରୀକୁ ଚଲିଗଲେ। ଏହା ଦେଖି କୃଷ୍ଣ କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରାକୃତିକ ସ୍ନେହରେ ବିମୁଢ଼ ହେଇଯାଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଶୀଘ୍ର ବୁଝିଲେ ଯେ ଏହି ସବୁ ମାୟାବୀ ଶାଲ୍ବଙ୍କ ମାୟା, ମାୟାସୁରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ। ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ସଚେତନ ହେଇ, କୃଷ୍ଣ ଦେଖିଲେ ନା ଦୂତ ଅଛନ୍ତି, ନା ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କ ଦେହ। ସ୍ୱପ୍ନରୁ ଜାଗିଥିବା ମଣିଷ ଭଳି, ସେ ଦେଖିଲେ ଶତ୍ରୁ ଶାଲ୍ବ ଆକାଶରେ ସୌଭ ରଥରେ ବସି ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟରେ କିଛି ଋଷି ଏପରି କହନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଯଦି ତାଙ୍କର କଥା ଆପସରେ ବିରୋଧାଭାସୀ, ତେବେ ସେମାନେ ସଠିକ୍ ସ୍ମୃତି ରଖିନାହାନ୍ତି। ଏହି ଅବିଦ୍ୟାଜନିତ ଶୋକ, ମୋହ, ସ୍ନେହ କିମ୍ବା ଭୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଜ୍ଞାନ ଓ ଆଧିପତ୍ୟରେ କେଉଁଠି? ଯେଉଁଜଣ ତାଙ୍କର ଚରଣସେବା ଓ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଅନାଦି ମୋହକୁ ନାଶ କରିଛନ୍ତି, ସେ ନିଜ ଅନନ୍ତ ସ୍ୱାମିତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି; ସେଉଁଠି ଭ୍ରାନ୍ତି କେମିତି ଆସିପାରିବ? ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ଶାଲ୍ବ ବହୁ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ତୀରବାଣୀରେ ତାଙ୍କର ବର୍ମ, ଧନୁଷ୍ୟ, ମୁକୁଟ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ ଓ ତାଙ୍କର ସୌଭ ଦୁର୍ଗକୁ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଚୁର୍ଣ୍ଣବିଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ। ଗଦା ଆଘାତରେ ସୌଭ ନଗରୀ ହଜାର ଖଣ୍ଡରେ ଭାଙ୍ଗି ପାଣିରେ ପଡ଼ିଗଲା। ଶାଲ୍ବ ଏହାକୁ ଛାଡ଼ି ତାଙ୍କର ଗଦା ନେଇ ଭୂମିରେ ଆସି ବେଗରେ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର ଦ୍ୱାରା ଶାଲ୍ବଙ୍କ ହାତ ଛେଦ କଲେ, ଏବଂ ତା'ପରେ ତାଙ୍କର ଦୀପ୍ତିମାନ ଚକ୍ର ଉଠାଇ ଶାଲ୍ବଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ବୃତ୍ରାସୁରଙ୍କୁ ହତ କରିଥିଲେ। ଏହା ଦେଖି ମାନବମାନ୍ୟେ "ହାୟ!" ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲେ। ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଶାଲ୍ବ ପତିତ ହେବା ସହ ବିନାଶ ପ୍ରାପ୍ତ ସୌଭ ଦୁର୍ଗ ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ଆକାଶରେ ଦୁନ୍ଦୁଭି ବଜାଇଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଶାଲ୍ବଙ୍କ ବନ୍ଧୁ ଦନ୍ତବକ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ଦ୍ୱିତୀୟ ଭାଗର ସତ୍ତରିତମ ଅଧ୍ୟାୟ, "ଶାଲ୍ବ ବଧ" ଏଠି ସମାପ୍ତ ହୁଏ। ପରବର୍ତ୍ତୀ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ: ଦନ୍ତବକ୍ର ଓ ତାଙ୍କର ଭାଇ ଵିଦୂରଥଙ୍କ ବଧ ଓ ବଳରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୂତଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟିବା ଉପରେ। ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଶିଶୁପାଳ, ଶାଲ୍ବ, ପାଉଣ୍ଡ୍ରକ ଓ ଅନ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ମଧ୍ୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମୌତ୍ରି ଲାଭ କରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ କ୍ରୋଧିତ ପଦାତି, ଗଦା ନେଇ ଭୂମିକୁ କମ୍ପିତ କରି ଆସୁଥିବା ଦେଖାଗଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି କୃଷ୍ଣ ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କର ଗଦା ଧରି ରଥରୁ ଲାଫି ତଳକୁ ଅସିଗଲେ ଓ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ, ଯେପରି ସମୁଦ୍ର କୂଳରେ ଆସିଥାଏ।