କୁରୁ ବଉଢ଼ାମାନେ, ଋଷିମାନେ, ପୃଥା ଓ ତାଙ୍କର ପୁଅମାନଙ୍କ ପାଖରୁ ବିଦାୟ ନେଇ, ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଅପଶକୁନ ଦେଖି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଳେ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ, ସେ ନିଜ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ସହ କହିଲେ, "ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି, ମୋ ସହ ଉତ୍ତମ ବନ୍ଧୁମାନେ ଅଛନ୍ତି; ଚେଦି ସହିତ ମିଶିଥିବା ରାଜାମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ମୋ ନଗର ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିବେ।" କୃଷ୍ଣ ନିଜ ଜନମାନେ ଘାତ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ଏବଂ ନଗରର ସୁରକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା କରି, ଦାରୁକଙ୍କୁ ସୌଭ ଓ ଶାଲ୍ୱ ରାଜା ବିଷୟରେ କହିଲେ। "ଚାରିଅଟିଅର, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ମୋ ରଥକୁ ଶାଲ୍ୱଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ନେଇଯାଅ; ଭୟ କରନାହାଁ, କାରଣ ଏହି ସୌଭ ରାଜା ମାୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ।" ଏପରି କହିବା ପରେ, ଦାରୁକ ରଥ ଚଢ଼ି ଚାଲିଗଲେ; ମିତ୍ର ଓ ଶତ୍ରୁ ସମସ୍ତେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ପ୍ରାୟ ସମସ୍ତ ସୌଭ ସେନା ନଶ୍ଟ ହୋଇଯିବା ପରେ, ଶାଲ୍ୱ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚରେ ଭୟଙ୍କର ରବ କରି ଏକ ବୃହତ୍ ବଣ୍ଡୁକ ଦାରୁକଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ। ସେ ବାଣ, ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଏକ ବଡ଼ ଉଲ୍କା ପରି ଜ୍ୱାଳାମୟ ହୋଇ ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରୁଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସଉରିଙ୍କ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଏହା ଶତଧା ଖଣ୍ଡିତ ହେଲା। ତା'ପରେ, କୃଷ୍ଣ ଶୋଳଟି ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଶାଲ୍ୱଙ୍କୁ ଘାତ କଲେ, ଏବଂ ଆକାଶରେ ଚଳିଥିବା ସୌଭକୁ ବାଣ ବୃଷ୍ଟି କରି ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କ କିରଣରେ ପୃଥିବୀକୁ ଆଲୋକିତ କରନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ, ଶାଲ୍ୱ ଶାରଙ୍ଗଧନ୍ଧାରୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବାମ ହସ୍ତକୁ ଘାତ କଲେ ଓ ତାଙ୍କର ଧନୁଷ୍ୟ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ—ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଥିଲା। ଏହା ଦେଖି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଚିତ୍କାର କଲେ, ଏବଂ ସୌଭ ରାଜା ଭୟଙ୍କର ରବ କରି ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୂଢ଼, ତୁମ ପାଇଁ ଆମ ବନ୍ଧୁ—ମୋ ଦାମାଦ—ସଭାରେ ହତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଜୀବନୀ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ତୁମେ ଅପହରଣ କଲେ, ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅନ୍ୟାୟ କାମ କଲେ।" "ଆଜି ମୁଁ ତୁମକୁ ତୀବ୍ର ବାଣରେ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ପଥରେ ପଠାଇଦେବି, ଯଦି ତୁମେ ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ ହେବାକୁ ସାହସ କର।" ଏହି ଦୁଃସ୍ଥିତିରେ, ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, "ନିରର୍ଥକ ଭାବେ ତୁମେ ଗର୍ବ କରୁଛ; ମୂଢ଼, ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ନିକଟରେ ଦେଖୁନାହାଁ। ସତ୍ୟ ବୀରମାନେ କଥାରେ ନୁହେଁ, କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଜ ପ୍ରତାପ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି।" ଏପରି କହି, ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ରୋଷରେ ତୀବ୍ର ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଶାଲ୍ୱଙ୍କ ଛାତିରେ ଘାତ କଲେ; ଶାଲ୍ୱ କାପି ରକ୍ତ ଝରିଲେ। ତା'ପରେ, ଗଦା ପ୍ରତିରୋଧ ହେଲା, ଶାଲ୍ୱ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ; କିଛିଖଣ୍ଡ ପରେ ଏକ ମନୁଷ୍ୟ ଆସି, ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ପାଖରେ ଶିର ନମାଇ, କାନ୍ଦିକାନ୍ଦି କହିଲେ, "ମୁଁ ଦେବକୀଙ୍କ ଦୂତ।" "କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ବଳଶାଳୀ, ତୁମ ପ୍ରିୟ ପିତାଙ୍କୁ ଶାଲ୍ୱ ଓ ତାଙ୍କ ମନ୍ୟେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ବାନ୍ଧି ନେଇଯାଇଛନ୍ତି, ପଶୁ ପରି।" ଏହି ଦୁଃଖଦ ଖବର ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣ ସ୍ନେହରେ ଅନୁଭୂତ ହୋଇ ମାନବୀୟ ଭାବ ଧାରଣ କଲେ, ଦୁଃଖିତ ଓ କରୁଣାଶୀଳ ହେଲେ, ଏବଂ ସାଧାରଣ ମନୁଷ୍ୟ ପରି କଥା କହିଲେ। "ମୋ ପିତା, ବଳଶାଳୀ ଓ ନିର୍ଭୟ ରାମ, ଯିଏ ଦେବତା ଓ ଦାନବ ଦ୍ୱାରା ଅଜୟ, ସେ କିପରି ଏ ନିମ୍ନ ମାନବ ଶାଲ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧି ନେଇଯିବେ? ଏହି ହେଉଛି ଦୈବର ଲୀଳା।" ଏପରି ଗୋବିନ୍ଦ କହୁଥିବା ସମୟରେ, ସୌଭପତି ଶାଲ୍ୱ ଆସି, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପିତା ଭାବରେ ଆଣି, କହିଲେ, "ଏହିଅଛନ୍ତି ତୁମ ପିତା, ଯାହା ପାଇଁ ତୁମେ ଏହି ଜଗତରେ ବଞ୍ଚୁଛ; ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ତୁମ ଆଖି ଆଗରେ ମାରିଦେବି। ଯଦି ତୁମେ ପ୍ରଭୁ, ତେବେ ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ବଞ୍ଚାଅ, ମୂଢ଼।" ଏପରି ଉପାଲୋଭନା କରି, ଠକାଇବାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଶାଲ୍ୱ ତଳୱାର ଉଠାଇ, ଅନକଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟି, ଏହାକୁ ନେଇ ଆକାଶ ଦୁର୍ଗ ସୌଭକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, କେତେକ୍ଷଣ ପାଇଁ କୃଷ୍ଣ ସ୍ବଭାବିକ ସ୍ନେହରେ ଅନ୍ତଃକରଣରେ ବିସ୍ମିତ ହେଲେ; କିନ୍ତୁ ଶୀଘ୍ର ଏହା ମାୟାଦ୍ୱାରା ଶାଲ୍ୱ ନିର୍ମିତ ଦାନବୀୟ ମାୟା ବୋଲି ବୁଝିଗଲେ। ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ପୁନଃ ସଚେତନ ହେବା ପରେ, ଅଚ୍ୟୁତ ଦେଖିଲେ, ସେଠାରେ ନ ଦୂତ ଥିଲେ, ନ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଶରୀର; ସ୍ବପ୍ନରୁ ଜାଗିଥିବା ମନୁଷ୍ୟ ପରି, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ସୌଭ ଉପରେ ଆକାଶରେ ଦେଖିଲେ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ। ଏପରି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି କିଛି ଋଷି କହିଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ କଥା ଯଦି ଏକାପରେ ଏକା ବିରୋଧାଭାସ ଥାଏ, ତେବେ ସେମାନେ ସଠିକ୍ ସ୍ମୃତି ରଖନ୍ତିନାହିଁ। ଅବିଦ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ଶୋକ, ମୋହ, ସ୍ନେହ କିମ୍ବା ଭୟ—ଏବଂ ତୁମର ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଜ୍ଞାନ, ଅଖଣ୍ଡ ଶକ୍ତି ଓ ଚେତନା କେଉଁଠି ଏକ ସାଥିରେ ରହିପାରିବ? ତାଙ୍କ ପାଦସେବା ଓ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଅନାଦି ଅଜ୍ଞାନ ଭ୍ରମକୁ ଦୂର କରନ୍ତି; ତେବେ ସେମାନେ ନିଜ ଅନନ୍ତ ସ୍ୱାମିତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି—ଏମିତି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରଭାବରେ ଭ୍ରମ କେମିତି ଆସିପାରିବ? ଏହି ସମୟରେ, ଶାଲ୍ୱ ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କରି, ଶୂରବୀର କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଘାତ କଲେ, ତାଙ୍କର କବଚ, ଧନୁଷ୍ୟ ଓ ମୁକୁଟ ଭଙ୍ଗ କଲେ, ଏବଂ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ସୌଭ ଦୁର୍ଗକୁ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗଦା ଘାତରେ, ସୌଭ ହଜାର ଖଣ୍ଡ ହୋଇ ଜଳରେ ପଡ଼ିଗଲା। ଶାଲ୍ୱ ଏହାକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ଗଦା ନେଇ ଭୂମିରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ। ଶାଲ୍ୱ ଗଦା ଉଠାଇ ଆସିବା ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ବାହୁ କାଟିଦେଲେ; ଏବଂ ତା'ପରେ ଚକ୍ର ତୁଳି, ଯେଉଁଥିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଳୟ ସମୟରେ ଜଳିଉଠିଥାଏ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ଶାଲ୍ୱଙ୍କୁ ସଂହାର କରିବାକୁ ଚାଲିଲେ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ପୂର୍ବ ପର୍ବତରୁ ଉଦିତ ହୁଏ। ଏହି ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା, ହରି ମାୟାଧିଶ ଶାଲ୍ୱଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ, ଯେଉଁଥିରେ କୁଣ୍ଡଳ ଓ ମୁକୁଟ ଅଲଙ୍କୃତ ଥିଲା, ସେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ବୃତ୍ରାସୁରଙ୍କୁ ବଧ କରିଥିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ମାନବମାନେ "ହାୟ!" ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲେ।