ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ସପ୍ତାହ ପାଠ ଆରମ୍ଭ କରିବା ପାଇଁ ନଭସ, ଆଶ୍ୱିନ, ଊର୍ଜା ଓ ମାର୍ଗଶୀର୍ଷ ମାସଗୁଡିକୁ ଶୁଭ୍ର ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ ବୋଲି ଗଣାଯାଏ; ଏହି ମାସଗୁଡିକ ଶ୍ରୋତାମାନେ ମୋକ୍ଷ ପାଇବାର ଚିହ୍ନ ଅଟୁଟ ରଖନ୍ତି। ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମାସ ସମସ୍ତେ ଏହି ପୂଜା କିମ୍ବା କଥା ଶ୍ରବଣ ପାଇଁ ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଏଡ଼ି ଦେବା ଉଚିତ୍। ଏହି ପବିତ୍ର କଥା କେଉଁଠି ହେବ, ତାହା ଏଲାକା ଅନୁଯାୟୀ ଚେଷ୍ଟାରେ ସମ୍ପ୍ରେଷଣ କରିବା ଦରକାର, ଓ ଗୃହସ୍ଥମାନେ ଆସିବା ଉଚିତ୍। କେତେକ ହରିକଥା ଓ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କର ସ୍ତୁତି ଦୂର ଅଞ୍ଚଳରେ ଅଛି; ସେଠାରେ ନାରୀ, ଶୂଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଅଛନ୍ତି—ସେମାନଙ୍କୁ ଏହି କଥା ଶିକ୍ଷା ଦେବା ନିଶ୍ଚିତ କରିବା ଦରକାର। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଞ୍ଚଳର ଅନାସକ୍ତ, କୀର୍ତ୍ତନରେ ଆଗ୍ରହୀ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଅଛନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କୁ ଚିଠି ଦେଇ ଏହି କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରାଯିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଏହି ପାବନ ସଭା ସପ୍ତ ରାତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିବ, ଯାହା ବହୁତ ଦୁର୍ଲଭ; ଏଠାରେ ଏକ ଅପୂର୍ବ ଏବଂ ନୂତନ ରସର କଥା ହେବ। ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତର ଅମୃତ ରସ ଆସ୍ବାଦନ କରିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ, ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ଏଠାକୁ ଆସି, ପ୍ରେମରେ ଭକ୍ତିଶୀଳ ହେବା ଉଚିତ୍। କେବେ ଯଦି ସ୍ଥାନ ନ ମିଳେ, ଏକ ଦିନ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଯଦି ସ୍ଥାନ ନ ଥାଏ, ତଥାପି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚେଷ୍ଟାରେ ଉପସ୍ଥିତି ନିଶ୍ଚିତ କରିବା ଦରକାର; କାରଣ ଏଠାରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ବହୁତ ଦୁର୍ଲଭ। ଏପରି ଭାବେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ବିନମ୍ରତାରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ୍, ଏବଂ ଆଗତିକୁ ଉପଯୁକ୍ତ ଅତିଥି ସମ୍ମାନ ଦେବା ଦରକାର। ତୀର୍ଥକ୍ଷେତ୍ର, ଅରଣ୍ୟ କିମ୍ବା ଗୃହ—ଯେଉଁଠାରେ ଦେଉଳ ମାଟି ଖାଲି ଅଛି, ସେଠା ଏହି କଥା ପାଠ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ। ପୂର୍ବରୁ ମାଟି ସ୍ଫଳ କରି, ପରିଷ୍କାର କରି, ମୂଳ ଓ ଖଣିଜ ଦ୍ୱାରା ମାଟି ପୋତି, ଘରର ଉପକରଣ ଏକ କୋଣାରେ ରଖିବା ଦରକାର। ପଞ୍ଚ ଦିନ ପରେ, ପୂର୍ବରୁ ବିଛାଇଥିବା ଚୋଇପଟ ଭଲ ଭାବେ ପରିଷ୍କାର କରିବା ଦରକାର; ଏବଂ କଦଳୀ ଗଛ ଦ୍ୱାରା ଏକ ଉଚ୍ଚ ମଣ୍ଡପ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହି ମଣ୍ଡପକୁ ଫଳ, ଫୁଲ, ପତ୍ର ଓ ଚାଁଦୂଆ ଦ୍ୱାରା ଅଲଙ୍କୃତ କରିବା ଦରକାର; ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଧ୍ୱଜା ତୋଳିବା ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଧନ୍ୟ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ କରିବା ଉଚିତ୍। ମଣ୍ଡପ ଉପରେ ସପ୍ତ ଲୋକକୁ ଚିତ୍ରିତ କରିବା ଦରକାର; ସେଠାରେ ତ୍ୟାଗୀ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବସିବେ ଓ ସଚେତନ ହେବେ। ପ୍ରଥମେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅନୁକ୍ରମରେ ଆସନ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଦରକାର; ପଠକ ପାଇଁ ଏକ ଦିବ୍ୟ ସ୍ଥାନ ବିଶେଷ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ୍। ପଠକ ଉତ୍ତର ଦିଗ ଦେଖି ବସିବେ, ଶ୍ରୋତା ପୂର୍ବ ଦିଗ ଦେଖି ବସିବେ; କିମ୍ବା ପଠକ ପୂର୍ବ ଦିଗ ଦେଖି ବସିଲେ, ଶ୍ରୋତା ଉତ୍ତର ଦିଗ ଦେଖି ବସିବେ। ବିକଳ୍ପ ଭାବେ, ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ଉପାସ୍ୟ ଓ ଉପାସକଙ୍କ ମଧ୍ୟସ୍ଥଳ ମନାଯାଏ; ସ୍ଥାନ ଓ ସମୟ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏହିପରି ଉପସ୍ଥିତିକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରନ୍ତି। ପଠକ ଏକ ନିର୍ମୋହ, ବୈଷ୍ଣବ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବେଦ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପରିଶୁଦ୍ଧ, ଉଦାହରଣରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଦୃଢ଼ ଓ ଅନେକ କାମନାରୁ ମୁକ୍ତ ହେବା ଦରକାର। ଏହି ଶୁକଦେବ ଶାସ୍ତ୍ର ପାଠରେ, ଯେଉଁମାନେ ଅନେକ ମତରେ ବିମୂଢ଼, ନାରୀ ସମ୍ପ୍ରେମରେ ଆସକ୍ତ କିମ୍ବା କୁସଂସ୍କାରର ପ୍ରଚାରକ, ସେମାନେ ଶିକ୍ଷିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଏହି ପାଠରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେବେ। ପଠକଙ୍କ ପାଖରେ ଏକ ଅନ୍ୟ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପଣ୍ଡିତ ଥିବା ଦରକାର, ଯିଏ ସନ୍ଦେହ ନିବାରଣ କରିବେ ଓ ଲୋକଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ଦେବାରେ ନିଷ୍ଠାଶୀଳ। ପଠକ ପ୍ରଭାତରେ ମୁଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡିବେ, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟରେ ସ୍ନାନ ଓ ଶୂଚିତା କରିବେ। ପ୍ରତିଦିନ, ସ୍ଵୟଂ ସନ୍ଧ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟ ନିୟମୀୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଭାବେ କରି, ବିଘ୍ନବିନାଶକ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବେ, ଯାହାଁରେ କଥା ପାଠରେ କୌଣସି ବିଘ୍ନ ନ ଆସୁ। ପିତୃପୂଜା କରି ଶୁଦ୍ଧି କରିବେ, ପଶ୍ଚାତ୍ତାପ କରିବେ; ଏକ ମଣ୍ଡଳ ତିଆରି କରି, ତାହାରେ ହରିଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନ କରିବେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବିଧିମତ ଭାବେ ପୂଜା କରିବେ; ପରିକ୍ରମା ଓ ପ୍ରଣାମ କରି, ପୂଜା ଶେଷରେ ସ୍ତୁତି କରିବେ—"ହେ କୃପାସାଗର, ମୁଁ ଏହି ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରେ ଡୁବିଛି, କର୍ମ ମାୟାରେ ବନ୍ଧିତ, ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କର।" ଏପରେ, ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତଙ୍କ ପୂଜା ନିୟମାନୁସାରେ, ସ୍ନେହପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ, ଧୂପ ଦୀପ ଦେଇ କରିବା ଦରକାର। ଏହା ପରେ ଏକ ନଡ଼ିଆ ଧରି, ପ୍ରଣାମ କରିବେ; ଏବେ ହସ୍ତେ ମନ ଖୁସିରେ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତର ସ୍ତୁତି କରିବେ—"ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ଶାସ୍ତ୍ର ନିଜେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦେହର ମୂର୍ତ୍ତି। ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଏହି ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଗ୍ରହଣ କରିଛି।" "ମୋର ଆଶା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି, କୌଣସି ବିଘ୍ନ ନ ହେଉ। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ଦାସ, ହେ କେଶବ।" ଏପରି ବିନମ୍ର ଭାବରେ କହି, ପଠକଙ୍କୁ ଗୁଣ୍ଡ, ଅଳଙ୍କାର ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରିବା ଦରକାର, ପୂଜା ପରେ ସ୍ତୁତି କରିବା ଉଚିତ୍। "ହେ ବରାହ ମୂର୍ତ୍ତିଧାରୀ, ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରର ଜ୍ଞାନୀ, ଏହି କଥା ପ୍ରକାଶ ଦ୍ୱାରା ମୋର ଅଜ୍ଞାନ ଦୂର କର।" ଏହା ପରେ, ନିଜ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦରେ ଏକ ବ୍ରତ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଦରକାର, ଏହି ବ୍ରତ ସପ୍ତ ରାତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଅନୁସାରେ ରଖିବା ଉଚିତ୍। ପଞ୍ଚ ଜଣ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଚୟନ କରି, ସେମାନେ ଦ୍ୱାଦଶାକ୍ଷରୀ ହରିମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବେ, ଯେଉଁଠାରେ କଥାର ଅବରୋଧ ନ ହୁଏ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବୈଷ୍ଣବ ଓ କୀର୍ତ୍ତନ କରୁଥିବା ଅନ୍ୟମାନେ ଉପରେ ଶିର ନମାଇ, ସମ୍ମାନ ଓ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, ଏବେ ନିଜ ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରିବେ। ଧନ, ଗୃହ, ପରିବାର, ସମ୍ପତି ଭୁଲି, ମନକୁ କଥାରେ ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ଭାବରେ ଲଗାଇଲେ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଫଳ ମିଳେ। ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଦିନର ତିନି ଅର୍ଦ୍ଧ ପାଳି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଏହି କଥା ଗମ୍ଭୀର ଶବ୍ଦରେ, ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ଦ୍ୱାରା ଉଚ୍ଚାରିତ ହେବା ଦରକାର। ଦିନ ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଦୁଇ ଘଟିକା ବିରାମ ଦେଇ, ପରେ ବୈଷ୍ଣବମାନେ କୀର୍ତ୍ତନ କରିବେ। ଦେହ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ପାଇଁ ହଳୁକା ଓ ପ୍ରସନ୍ନତା ଦେଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଦରକାର; ଶ୍ରୋତା ଏକଥର ହବିଷ୍ୟ ଭୋଜନ କରିବେ।