ଶ୍ରୀ ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ— ଏହିପରି, ପବିତ୍ର ଜଳ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ଧନୁଷ ହାତରେ ଧରି, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଚାରିଅଟ୍ ଚାଳକଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି କହିଲେ, “ମୋତେ ଦ୍ୟୁମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ନେଇ ଚାଲ।” ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ପୁତ୍ର, ମୁସ୍କୁରାଇ ଦ୍ୟୁମାନଙ୍କୁ ଆଠଟି ଲୋହାର ତୀରରେ ଆଘାତ କରି ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ, ଯିଏ ତାଙ୍କର ନିଜ ସେନାରେ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ। ସେ ଚାରିଟି ଘୋଡ଼ାକୁ ଚାରିଟି ତୀରରେ, ଏକ ତୀରରେ ଚାରିଅଟ୍ ଚାଳକଙ୍କୁ, ଦୁଇଟି ତୀରରେ ଧନୁଷ ଓ ପତାକାକୁ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଏକ ତୀରରେ ମୁଣ୍ଡକୁ ଆଘାତ କଲେ। ଗଦ, ସାତ୍ୟକି, ସାମ୍ବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ୟାଦବବର୍ଗୀୟ ଯୋଧାମାନେ ସଉଭପତିଙ୍କ ସେନାକୁ ନିହତ କଲେ; ସଉଭର ସମସ୍ତ ଯୋଧାମାନେ, ତାଙ୍କର ଗଳା କଟାଯାଇ, ସମୁଦ୍ରରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଏପରି ଭାବେ ୟାଦବ ଓ ଶାଲ୍ୱଙ୍କ ସେନାମାନେ ପରସ୍ପରେ ହତ୍ୟା କରିବାରେ ଲାଗିଲେ; ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ସତେଇ ଦିନ ଓ ରାତି ଚାଲିଲା। ତା’ପରେ, କୃଷ୍ଣ ଧର୍ମପୁତ୍ରଙ୍କ ଆମନ୍ତ୍ରଣରେ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥକୁ ଗଲେ; ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ ଓ ଶିଶୁପାଳ ବିଧ୍ୱଂସ୍ତ ହେବା ପରେ, କୃଷ୍ଣ କୁରୁବଂଶୀୟ ବୃଦ୍ଧମାନେ, ଋଷିମାନେ, ପୃଥା ଓ ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ଭୟଙ୍କର ଅପଶକୁନ ଦେଖି, ଦ୍ୱାରକାକୁ ଫେରିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏଠାକୁ ମୋ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହ ଆସିଛି; ଚେଦିର ମିତ୍ର ରାଜାମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ମୋ ନଗରକୁ ଆକ୍ରମଣ କରିବେ।” ନିଜ ଜନମାନେ ହତ୍ୟା ହେଉଥିବା ଦେଖି, ନଗରର ରକ୍ଷା ଯୋଜନା କରି, କେଶବ ଦାରୁକଙ୍କୁ ସଉଭ ଓ ଶାଲ୍ୱ ବିଷୟରେ କହିଲେ— “ଚାରିଅଟ୍ ଚାଳକ, ତୁମେ ମୋ ରଥକୁ ଶୀଘ୍ର ଶାଲ୍ୱଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ନେଇ ଚାଲ; ଭୟ କରନି, ଏହି ସଉଭପତି ମାୟାବୀ ରାଜା।” ଏପରି କହିବା ପରେ, ଦାରୁକ ରଥ ଚଢ଼ି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଚାଲିଗଲେ; ସମସ୍ତେ, ବନ୍ଧୁ ଓ ଶତ୍ରୁ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଭାଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଦେଖିଲେ। ଶାଲ୍ୱଙ୍କ ସେନା ପ୍ରାୟ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯିବାରେ, ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି ବିକଟ ଧ୍ୱନିରେ ତାଙ୍କର ରଥଚାଳକଙ୍କ ଉପରେ ଏକ ବିଶାଳ ଶୂଳ ନିକ୍ଷେପ କଲେ। ସେଇ ଅସ୍ତ୍ର ଆକାଶରେ ମହାପ୍ରଧାନ ଧୂମକେତୁ ପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ହୋଇ ଚାରିଦିଗକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିଲା; କିନ୍ତୁ ଶୌରିଙ୍କ ତୀରେ ଏହା ଶତ ଖଣ୍ଡରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। କୃଷ୍ଣ ତା’ପରେ ଶାଲ୍ୱଙ୍କୁ ସୋଳଟି ତୀର ଦ୍ୱାରା ଏବଂ ଆକାଶରେ ଉଡୁଥିବା ସଉଭକୁ ତୀରବର୍ଷାରେ ଆଘାତ କଲେ; ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କ ରଶ୍ମିରେ ଆକାଶକୁ ଆଲୋକିତ କରନ୍ତି। ଶାଲ୍ୱ ଶୌରିଙ୍କ ବାମ ହାତକୁ ଆଘାତ କରି, ତାଙ୍କ ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁଷ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ; ଏହା ଦୃଶ୍ୟ ଅଦ୍ଭୁତ ଥିଲା। ଏହା ଦେଖି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଚିତ୍କାର କଲେ। ସଉଭର ରାଜା ଶାଲ୍ୱ ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନିରେ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୂର୍ଖ, ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଆମ ବନ୍ଧୁ, ମୋ ଶ୍ୟାଳା, ସଭାରେ ହତ୍ୟା ହୋଇଲେ, ତାଙ୍କ ଭାର୍ୟା ଅପହୃତ ହେଲେ, ତୁମେ ଅନ୍ୟାୟ କରିଛ। ଆଜି ତୁମେ ଯଦି ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଠିଆ ହେବା, ତେବେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରରେ ତୁମକୁ ଅବିନାଶୀ ଭାବି ଯେଉଁ ପଥରେ ଯିବାକୁ ହେବ, ସେଠାକୁ ପଠାଇଦେବି।” ଏହା ସୁନି, ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, “ଅବୁଦ୍ଧିମାନ, ଅପରାଧୀ, ମୃତ୍ୟୁ ତୁମ ନିକଟରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ; ନିର୍ଥକ ଗର୍ବ କରୁଛ। ସତ୍ୟ ବୀରମାନେ କଥାରେ ନୁହେଁ, କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରଭାବ ଦେଖାନ୍ତି।” ଏପରି କହି, ପ୍ରଭୁ କ୍ରୋଧରେ ତୀବ୍ର ଗଦାରେ ଶାଲ୍ୱଙ୍କ ଛାତିକୁ ଆଘାତ କଲେ; ଶାଲ୍ୱ କମ୍ପିତ ହେଲେ ଏବଂ ରକ୍ତ ଝାରିଲେ। ଗଦା ଆଘାତ ପ୍ରତିରୋଧ କରିବା ପରେ, ଶାଲ୍ୱ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ। କିଛି ସମୟ ପରେ, ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ଆସି ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କନ୍ଦୁଥିବା ଭାବେ କହିଲେ, “ମୁଁ ଦେବକୀଙ୍କ ଦୂତ; କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ବଳଶାଳୀ, ତୁମ ପ୍ରିୟ ପିତା ଶାଲ୍ୱ ଓ ତାଙ୍କ ସେନା ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧି ନେଇଯାଇଛନ୍ତି, ପଶୁ ପରି।” ଏହି ଦୁଃଖଦ ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣ ସ୍ନେହରେ ବିହ୍ୱଳ ହୋଇ, ମାନବ ଭାବ ଧାରଣ କଲେ, ଦୁଃଖିତ ଓ କୃପାଶୀଳ ହୋଇ, ସାଧାରଣ ମଣିଷ ପରି କହିଲେ, “ମୋ ପିତା, ବଳଶାଳୀ ଓ ନିର୍ଭୟ ବଳରାମ, ଯିଏ ଦେବତା ଓ ଦାନବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଜୟ, କିପରି ଶାଲ୍ୱ ପରି ନିମ୍ନ ମାନବ ତାଙ୍କୁ ନେଇଯିବେ? ଏହା ଭାଗ୍ୟର ଖେଳ।” ଏଭଳି ଗୋବିନ୍ଦ କଥା ହେଉଥିବା ବେଳେ, ସଉଭପତି ଆସି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ତାଙ୍କ ପିତାକୁ ଆଣି, କହିଲେ, “ଏହି ହେଉଛି ତୁମ ପିତା, ଯାହା ପାଇଁ ତୁମେ ଏଇ ଜଗତରେ ବଞ୍ଚୁଛ। ତୁମ ଦୃଷ୍ଟିସାମ୍ନାରେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେବି; ଯଦି ତୁମେ ପ୍ରଭୁ ହେଉ, ତେବେ ରକ୍ଷା କର, ମୂର୍ଖ।” ଏଭଳି ଉପାହାସ କରି, ମାୟାବୀ ତାଙ୍କ ତଳୱାର ତାଣି, ଅନକଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟି, ସଉଭ ଦୁର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ। ଏଥିରେ, କୃଷ୍ଣ ସ୍ନେହରେ ଆବେଗପ୍ରବଳ ହେଇ, ନିଜ ବନ୍ଧୁମାନେ ଘେରିଥିବା ବେଳେ, ଏହା ମାୟାର ଉତ୍ପାଦିତ ଦୈତ୍ୟୀୟ ମୋହ ଦେଖି ସଚେତନ ହେଲେ। ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ସଚେତନ ହୋଇ, ଅଚ୍ୟୁତ ଦେଖିଲେ ନା ଦୂତ ଅଛନ୍ତି, ନା ପିତାଙ୍କ ଦେହ; ସ୍ୱପ୍ନରୁ ଜାଗିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପରି, ଶତ୍ରୁକୁ ଆକାଶରେ ସଉଭ ଉପରେ ଦେଖିଲେ। ଏପରି ଅନେକ ଋଷିମାନେ କହନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ କଥା ବିରୋଧାଭାସୀ ହେଲେ, ତେବେ ସେମାନେ ଏକାଗ୍ର ସ୍ମୃତି ରଖନ୍ତିନାହିଁ। ଅବିଦ୍ୟା ଜନିତ ଶୋକ, ମୋହ, ସ୍ନେହ କିମ୍ବା ଭୟ—ଏବଂ ତୁମ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଜ୍ଞାନ, ଅକ୍ଷୟ ଶକ୍ତି ଓ ଆଇଶ୍ୱର୍ୟରେ କେଉଁଠି ମିଳିବ? ଯେଉଁ ଜଣେ ତାଙ୍କର ପାଦସେବା ଓ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଆଦି ଅବିଦ୍ୟା ମୋହକୁ ଧ୍ୱଂସ କରି ନିଜ ଅନନ୍ତ ଆଇଶ୍ୱର୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି—ଏହିପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଭୁକୁ ମୋହ କିପରି ଛୁଁଇପାରିବ? ଏହିପରି, ଶାଲ୍ୱ ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ନିକ୍ଷେପ କରି ଆକ୍ରମଣ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଅପରାଜିତ ବୀର କୃଷ୍ଣ ତୀରେ ତାଙ୍କର କବଚ, ଧନୁଷ ଓ ମୁକୁଟ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ସଉଭ ଦୁର୍ଗକୁ ଗଦାରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗଦା ଆଘାତରେ ସଉଭ ହଜାର ଖଣ୍ଡରେ ଭାଙ୍ଗି ପାଣିରେ ପଡ଼ିଗଲା। ଶାଲ୍ୱ ଏହା ଛାଡ଼ି ମହାଗଦା ନେଇ ଭୂମିରେ ଆସି, ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଦୃତଗତିରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।