ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣ କଥା ଶୁଣିବା ଉପଲକ୍ଷେ ଉଚିତ ଭାବରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରଥମେ ଜ୍ୟୋତିଷୀଙ୍କୁ ଡାକି, ଶୁଭ ସମୟ ବିଷୟରେ ସାବଧାନ ଭାବରେ ଜାଣିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ବିବାହ ଦିବସ ପରି ଏହି କଥା ଶୁଣିବା ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଉପକରଣ ଯୋଗାଯୋଗ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ନଭସ, ଆଶ୍ୱିନ, ଉର୍ଜା ଓ ମାର୍ଗଶୀର୍ଷ ମାସଗୁଡିକ ଶୁଧ୍ଧ ଓ ଶୁଭ ମାସ ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ; ଏହି ମାସରେ କଥା ଆରମ୍ଭ କରିଲେ ଶ୍ରୋତାମାନେ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଅନ୍ୟ ମାସଗୁଡିକ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଉଚିତ ନୁହେଁ; ସେଗୁଡିକୁ ଛାଡି ଦେବା ଦରକାର। ଏଠାରେ ଅନ୍ୟ ସହଯୋଗୀ ଓ ଦକ୍ଷ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ନିଯୁକ୍ତ ହେବା ଦରକାର। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଞ୍ଚଳରେ ଏହି ନିମନ୍ତ୍ରଣ ସୁନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ପ୍ରସାରିତ କରିବା ଦରକାର; କଥା ଏଠାରେ ହେବ ଏବଂ ଗୃହସ୍ଥମାନେ ଆସିବା ଦରକାର। କିଛି ହରି କଥା ଓ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା ଦୂରରେ ଅଛି; ନାରୀ, ଶୂଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଶିକ୍ଷା ଦେବାକୁ ନିଶ୍ଚିତ କରିବା ଦରକାର। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଞ୍ଚଳରେ ଯେଉଁ ବିରକ୍ତ ବୈଷ୍ଣବମାନେ କୀର୍ତନ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ, ସେମାନେଠାରେ ଚିଠି ପଠାଇବା ଓ ତାଙ୍କ ଲେଖା ନିମିତ୍ତ ନିୟମ ରଖିବା ଉଚିତ। ସତ୍ପୁରୁଷମାନେ ସପ୍ତ ରାତି ପାଇଁ ଏଠାରେ ଏକ ଦୁର୍ଲଭ ସଭାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେବେ; ଏଠାରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ଅପୂର୍ବ ରସରେ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ କଥା ହେବ। ଯେଉଁମାନେ ଭାଗବତ ରସ ପାନ କରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ, ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ଆସିବା ଦରକାର, ଭକ୍ତିରେ ଲିନ ହୋଇ। କେବେ କି ସ୍ଥାନ ନଥିବା ଦିନ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ, ଏକ ଦିନ ମଧ୍ୟ ହେଲେ, ସମସ୍ତ ଉପାୟରେ ଉପସ୍ଥିତି ନିଶ୍ଚିତ କରିବା ଦରକାର; ଏଠାରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ। ଏଭଳି ଭାବରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଦରକାର, ନମ୍ରତା ସହିତ; ସମସ୍ତ ଆଗତିମାନେ ପାଇଁ ସୁଯୋଗ ଦେବା ଉଚିତ। ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ଜଙ୍ଗଲ କିମ୍ବା ଘରେ ମଧ୍ୟ ଏହି କଥା ଶୁଣିବା ଉତ୍ତମ; ପୃଥିବୀ ଯେଉଁଠି ବିସ୍ତୃତ, ସେଠି ଏହି କଥା ଶୁଣିବା ପାଇଁ ଉଚିତ ସ୍ଥାନ। ପରିଶୁଧି, ଭୂମି ଶୋଧନ, ଚୂନା ଓ ମିନେରାଲ ଦ୍ୱାରା ଭୂମି ଲିପିବା ଓ ଶୋଭା ଦେବା ଦରକାର; ଘରର ସାମଗ୍ରୀ ଅପସାରଣ କରି ଏକ କୋଣରେ ରଖିବା ଉଚିତ। ପାଞ୍ଚ ଦିନ ପରେ, ପୂର୍ବରୁ ଛାଡାଯାଇଥିବା ଚାଦର ଭଲ ଭାବରେ ପରିଷ୍କାର କରିବା ଦରକାର; ଏକ ଉଚ୍ଚ ମଣ୍ଡପ ତିଆରି କରିବା ଓ କଦଳୀ ଗଛର ତଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭା ଦେବା ଉଚିତ। ଫଳ, ଫୁଲ, ପତ୍ର ଓ ଚାଉଣି ଦ୍ୱାରା ମଣ୍ଡପକୁ ଭବ୍ୟ ଭାବରେ ଶୋଭା ଦେବା ଦରକାର; ଚାରି ଦିଗରେ ପତାକା ଉଠାଇ ଏହାକୁ ଧନ ଦ୍ୱାରା ଉଜ୍ୱଳ କରିବା ଉଚିତ। ଉପରେ ସପ୍ତ ଲୋକର ଚିତ୍ର ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ତିଆରି କରିବା ଦରକାର; ସେଠି ବିରକ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବସିବେ ଓ ଜାଗୃତ ହେବେ। ପ୍ରଥମେ ସେମାନଙ୍କର ଆସନ ଶ୍ରେଣୀବଦ୍ଧ ଭାବରେ ଯୋଜନା କରିବା ଦରକାର; ଓ କଥାବ୍ୟାସ ପାଇଁ ଏକ ବିଶେଷ ଦିବ୍ୟ ଆସନ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ। କଥାବ୍ୟାସ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରିବେ, ଶ୍ରୋତା ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରିବେ; କଥାବ୍ୟାସ ପୂର୍ବକୁ ମୁହଁ କଲେ, ଶ୍ରୋତା ଉତ୍ତରକୁ ମୁହଁ କରିବେ। ଅଲ୍ଟର୍ନେଟିଭ୍ ଭାବରେ, ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ସେବକ ଓ ସେବ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟର ସ୍ଥାନ ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ; ଶ୍ରୋତାମାନେ ଆସିବାକୁ ଏହି ନିୟମ ସ୍ଥାନ ଓ ସମୟ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଦେଇଛନ୍ତି। କଥାବ୍ୟାସ ବିରକ୍ତ, ବୈଷ୍ଣବ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବେଦ ଶୁଧ୍ଧ, ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତରେ ଦକ୍ଷ, ନିଶ୍ଚଳ ଓ ଅସଙ୍ଗୀ ହେବା ଦରକାର। ଅନେକ ଦର୍ଶନରେ ଭ୍ରାନ୍ତ, ନାରୀସଙ୍ଗୀ, ବିକ୍ରିୟାବାଦୀମାନେ ଶୁକଦେବ ଶାସ୍ତ୍ର ପାଠରେ ଦୂରେ ରଖିବା ଉଚିତ, ତେଣୁ ସେମାନେ ଶିକ୍ଷିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। କଥାବ୍ୟାସ ପାଖରେ ଏକ ଦକ୍ଷ ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞ ଅନ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତି ସହଯୋଗୀ ଭାବରେ ବସିବା ଉଚିତ; ଯେଉଁମାନେ ସନ୍ଦେହ ନିବାରଣ କରିବେ ଓ ଲୋକଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ଦେବାରେ ନିବଦ୍ଧ। କଥାବ୍ୟାସ ଦିନ ଆରମ୍ଭ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ମଣ୍ଡପ ନିମିତ୍ତ ମୁଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡାଇବା ଉଚିତ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେବା ପରେ ଶୁଧ୍ଧି ଓ ସ୍ନାନ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ପ୍ରତିଦିନ ସ୍ବ ସନ୍ଧ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟ କ୍ରିୟା ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଭାବରେ କରି, ବିଘ୍ନ ନିବାରଣ ପାଇଁ ବିଘ୍ନେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଦରକାର। ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ପୂର୍ବକାଳରେ ତୃପ୍ତି ଦେଇ, ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିବା ଉଚିତ; ଏକ ମଣ୍ଡଳ ତିଆରି କରି, ହରିଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଦରକାର। କୃଷ୍ଣ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ଭାବରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ; ପରିକ୍ରମା ଓ ନମସ୍କାର କରି, ପୂଜା ଶେଷରେ ସ୍ତୁତି କରିବା ଦରକାର। "ଓ କୃପାସାଗର, ମୁଁ ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁ ର ସମୁଦ୍ରରେ ଡୁବି ଯାଇଛି, କର୍ମ ମାୟାରେ ବନ୍ଧା, ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କର।" ଏହା ପରେ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ପୂଜା ପ୍ରକ୍ରିୟା ଅନୁସାରେ, ପ୍ରେମ ସହିତ, ଧୂପ ଓ ଦୀପ ଦେଇ କରିବା ଦରକାର। ଏହା ପରେ ଏକ ଡାବ ଧରି ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ; ସେ ସମୟରେ ହସିଥିବା ମନ ଦ୍ୱାରା ଷ୍ଟୁତି କରିବା ଦରକାର। "ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ଶାସ୍ତ୍ର କୃଷ୍ଣ ନିଜେ ଅଟା; ମୋତେ ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁ ର ସମୁଦ୍ରରୁ ଉଦ୍ଧାର ପାଇଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିଛି।" "ମୋ ଆଶା ଆପଣ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା; କୌଣସି ବିଘ୍ନ ନ ଆସୁ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହେଉ; ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ଦାସ, ହେ କେଶବ।" ଏଭଳି ନମ୍ର ଶବ୍ଦରେ କହି, କଥାବ୍ୟାସଙ୍କୁ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଆଭୂଷଣ ପିନ୍ଧାଇ ଏବଂ ପୂଜା ପରେ ଷ୍ଟୁତି କରିବା ଉଚିତ। "ଓ ବରା ରୂପୀ, ଜାଗୃତ, ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରର ଦକ୍ଷ, ଏହି କଥା ର ପ୍ରକାଶ ଦ୍ୱାରା ମୋ ଅଜ୍ଞାନ ନଶ୍ଟ କର।" ଏହା ପରେ ନିଜ କଳ୍ୟାଣ ପାଇଁ ଉଲ୍ଲାସ ସହିତ ଏକ ବ୍ରତ ନିବାହ କରିବା ଦରକାର; ସପ୍ତ ରାତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହା ଶକ୍ତି ଅନୁସାରେ ରଖିବା ଉଚିତ। କଥା ଅବିରତ ରହିବା ପାଇଁ ପାଞ୍ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବାଛିବା ଦରକାର, ଏବଂ ସେମାନେ ହରିଙ୍କ ଦ୍ୱାଦଶ ଅକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବୈଷ୍ଣବ ଓ କୀର୍ତନ କରୁଥିବା ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ନମସ୍କାର ଓ ସମ୍ମାନ କରି, ନିର୍ଦେଶ ଦେଇ ନିଜ ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ। ଧନ, ଦ୍ରବ୍ୟ, ଘର, ଶିଶୁ ଆଦିର ଚିନ୍ତା ଛାଡି, ମନକୁ କଥାରେ ଲିନ କରି, ଶୁଧ୍ଧ ଭାବରେ ଶ୍ରବଣ କଲେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ମିଳିଥାଏ।