ଗିରିଶଙ୍ଚିତ୍ର ଶିବଙ୍କୁ ଶାଲ୍ଵ କହିଲେ, "ଏହିପରି ହେଉ," ଏବଂ ଶିବଙ୍କ ଆଦେଶାନୁସାରେ ମାୟା, ଯିଏ ଶତ୍ରୁ ନଗର ଜୟ କରିଥିଲେ, ଏକ ଆୟସ ନିର୍ମିତ ଅଦ୍ଭୁତ ନଗର 'ସୌଭ' ତିଆରି କଲେ ଏବଂ ଏହାକୁ ଶାଲ୍ଵଙ୍କୁ ଦେଲେ। ଏହି ଅପୂର୍ବ, ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଅଦୃଶ୍ୟ ରଥ ପାଇ ଶାଲ୍ଵ, ଯିଏ ଭୃଷ୍ଣିମାନେ କରାଇଥିବା ଶତ୍ରୁତାକୁ ମନେ କରୁଥିଲେ, ଦ୍ୱାରକାପୁରୀ ଅଭିମୁଖେ ଯାତ୍ରା କଲେ। ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶାଲ୍ଵ ତାଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଅନେକ ସେନା ସହିତ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଏବଂ ସେଠାର ଉପନଗର ଓ ବଗିଚାଗୁଡ଼ିକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ। ଦ୍ୱାରକାର ଦ୍ୱାର, ତୀର, ରାଜମହଳ, ବାଲକନି, ଆନନ୍ଦ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ଉଚ୍ଚ ଅଟାଳିକାଗୁଡ଼ିକୁ ଅସଂଖ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରବର୍ଷା କରାଯାଇଥିଲା। ପାଥର, ଗଛ, ବଜ୍ର, ସର୍ପ ଏବଂ କଣ୍କଡ଼ ପଥରର ବର୍ଷା ସହିତ ଏକ ଭୟଙ୍କର ପବନ ଉଠିଗଲା, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଧୂଳିରେ ଢାକିଦେଲା। ଏଭଳି ଭାବେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନଗର ସୌଭ ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ପୀଡ଼ିତ ହେଉଥିବାବେଳେ, ମହାରାଜ, ତାହାର କୌଣସି ଶାନ୍ତି ରହିଲା ନାହିଁ, ଯେପରି ତ୍ରିପୁର ଆକ୍ରମଣ କାଳରେ ଭୂମି ଅଶାନ୍ତ ହୋଇଥିଲା। ତାଙ୍କ ନିଜ ଜନମାନେ ଏପରି ଦୁଃଖ ପାଉଥିବା ଦେଖି, ଶୂରବୀର ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ତାଙ୍କ ରଥରେ ଚଢ଼ି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, "ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ!" ସାତ୍ୟକି, ଚାରୁଦେଶ୍ନ, ସାମ୍ବ, ଅକୃର ଓ ତାଙ୍କ ଭାଇ, ହାର୍ଦିକ୍ୟ, ଭାନୁବିନ୍ଦ, ଗଦା, ଶୁକ ଓ ସରଣ—ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମହାଧନୁର୍ଧର ଓ ରଥୀବର୍ଗ, ସେମାନେ ଚଢ଼ା ରଥ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ପଦାତି ସହ, ସଜ୍ଜ ହୋଇ ବାହାରିଲେ। ଏହିପରି ରୂପେ ଶାଲ୍ଵ ଓ ଯାଦବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଓ କମ୍ପାଦାୟକ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯେପରି ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ। ରୁକ୍ମିଣୀନନ୍ଦନ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ସୌଭପତିଙ୍କ ସମସ୍ତ ମାୟାକୁ ନିଶ୍ଚିହ୍ନ୍ନ କରିଦେଲେ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ରାତିର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରେ। ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ସୌଭ ସେନାପତିକୁ ପଚିଶଟି ସୁନା ତୀର ଓ ଲୋହା ଫଳା ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଶାଲ୍ଵକୁ ସେ ଶତ ତୀର, ସେନାମାନେକୁ ଏକ ଏକ ତୀର, ସେନାନାୟକମାନେକୁ ପ୍ରତିଜନଙ୍କୁ ଦଶଟି ଏବଂ ରଥାଦି ଯାନକୁ ପ୍ରତିଟିକୁ ତିନି ତୀର ମାରିଲେ। ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଶୂରତା ଦେଖି, ମିତ୍ର ଶତ୍ରୁ ସମସ୍ତ ଯୋଧ୍ୟା ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ମାୟା ତିଆରି କରିଥିବା ସୌଭ ନଗର ଏକ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିଲା, କେବେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, କେବେ ଦେଖାଯାଉନଥିଲା, ଏବଂ ଶତ୍ରୁମାନେ ତାହାକୁ ବୁଝିପାରୁନଥିଲେ। କେବେ ଭୂମିରେ, କେବେ ଆକାଶରେ, କେବେ ପର୍ବତ ଶିଖରରେ, କେବେ ଜଳରେ—ଏହିପରି ଦୁର୍ବଳ ସୌଭ ଆଗ୍ନି ଚକ୍ର ପରି ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଥିଲା। ଯେଉଁଠି ଶାଲ୍ଵ, ତାଙ୍କ ସୌଭ ଓ ସେନା ସହିତ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ସେଉଁଠି ସାତ୍ୱତ ସେନାପତିମାନେ ତୀର ବର୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଅଗ୍ନି ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦାହକ ଏହି ତୀର ଏବଂ ବିଷାକ୍ତ ସର୍ପ ସମ ଘାତକ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଶାଲ୍ଵଙ୍କ ସେନା ଭ୍ରମିତ ଓ ଅସ୍ଥିର ହେଉଥିଲା। ଶାଲ୍ଵଙ୍କ ସେନା ତୀର ବର୍ଷା ଦ୍ୱାରା ଅତ୍ୟନ୍ତ ପୀଡ଼ିତ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଶୂରବୀର ବୃଷ୍ଣିମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡ଼ିଲେ ନାହିଁ, ସେମାନେ ଦୁଇ ଲୋକ ଜୟ କରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ଅଟୁଟ ରହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶାଲ୍ଵଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀ ଦ୍ୟୁମାନ୍ ପୂର୍ବେ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ ଜୟ କରିଥିଲେ; ସେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ମୁଷଳ ନେଇ ଆସି, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ ଘାତ କରି ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କଲେ। ଶତ୍ରୁ ଦଳନ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ଛାତି ମୁଷଳ ଘାତରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ଏବଂ ତାଙ୍କ ରଥୀ, ଧର୍ମପୁତ୍ର ଦାରୁକନନ୍ଦନ, ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରୁ ଦୂରକୁ ନେଇଗଲେ। କିଛି କ୍ଷଣ ପରେ ସ୍ଥିର ହେଇ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ (କାର୍ଷ୍ଣି) ତାଙ୍କ ରଥୀକୁ କହିଲେ, "ହା, ରଥୀ, ତୁମେ ମୋତେ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରୁ ହଟାଇଛ—ଏହା ଅନୁଚିତ। ଯଦୁବଂଶର କେହି ଯୁଦ୍ଧ ତ୍ୟାଗ କରିଥିବାକୁ କେବେ ଶୁଣାଯାଇନାହିଁ, ଏହା କେବଳ ଅନୀତିଶୀଳ ଏବଂ କ୍ଳିବ ମନସ୍କ ରଥୀ ପାଇଁ ଲାଗୁହୁଏ।" "ମୁଁ ଯଦି ବାଳ୍ୟ, କେଶବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଯିବି, ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡ଼ି ଯାଇଥିବା ନେଇ କ'ଣ ଉତ୍ତର ଦେବି? ମୋ ଭାଇମାନଙ୍କ ଜଣାଣୀମାନେ ହସିହସି କହିବେ, 'ନାୟକ, ତୁମର ଭୟପରାୟଣତା କିପରି ସମସ୍ତଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା?'" ତାହାପରେ ରଥୀ କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ଧର୍ମ ଜାଣି, ମୁଁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛି; ଏକ ରଥୀ ଅପଦ୍ବୀପ୍ତ ଯୋଧ୍ୟାକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ, ଯେପରି ଯୋଧ୍ୟା ତାଙ୍କ ରଥୀକୁ। ଏହି ଜ୍ଞାନ ଅନୁସାରେ, ଶତ୍ରୁ ଆକ୍ରମଣ ଓ ମୁଷଳ ଘାତରେ ଅଚେତନ ହୋଇଥିବା ଦେଖି, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରୁ ହଟାଇଥିଲି।" ଏହିପରି ଦ୍ୱାରକା ଓ ସୌଭ ମଧ୍ୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ଯୁଦ୍ଧ ଚାଳିଥିଲା, ଏହା ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର 'ଶାଲ୍ଵ ସହ ଯୁଦ୍ଧ' ଅଧ୍ୟାୟର ସମାପ୍ତି। ପରେ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଶୁଧ୍ଧି ପାଇଁ ଜଳ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ଧନୁଷ୍ ହାତରେ ନେଇ, ତାଙ୍କ ରଥୀକୁ କହିଲେ, "ମୋତେ ଦ୍ୟୁମାନ୍ଙ୍କ ନିକଟକୁ ନେଉ।" ରୁକ୍ମିଣୀନନ୍ଦନ ସ୍ମିତ ହୋଇ, ଆଠଟି ଲୋହା ତୀର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ସେନାକୁ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିବା ଦ୍ୟୁମାନ୍କୁ ବିଧ୍ୱଂସ କଲେ। ଚାରି ତୀର ଦ୍ୱାରା ଚାରି ଘୋଡ଼ା, ଏକ ତୀରରେ ରଥୀ, ଦୁଇ ତୀରରେ ଧନୁଷ ଓ ପତାକା, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଏକ ତୀରରେ ମୁଣ୍ଡକୁ ଘାତ କଲେ। ଗଦା, ସାତ୍ୟକି, ସାମ୍ବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସୌଭପତିଙ୍କ ସେନାକୁ ବିଧ୍ୱଂସ କଲେ; ସମସ୍ତ ସୌଭ ଯୋଧ୍ୟା ମୁଣ୍ଡ ଛିଁଡ଼ି ସମୁଦ୍ରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ ଯାଦବ ଓ ଶାଲ୍ଵମାନେ ୨୭ ଦିନ ଓ ରାତି ଧରି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣ ଧର୍ମପୁତ୍ରଙ୍କ ନିମନ୍ତ୍ରଣରେ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥକୁ ଗଲେ; ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ ଓ ଶିଶୁପାଳ ବିଧ୍ୱଂସ ପରେ, କୃଷ୍ଣ କୁରୁବୃଦ୍ଧ, ଋଷିମାନେ, ପୃଥା ଓ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଭୟଙ୍କର ଅପଶକୁନ ଦେଖି, ପୁନର୍ବାର ଦ୍ୱାରକାକୁ ଫେରିଲେ। ସେ କହିଲେ, "ମୁଁ ଏଠାକୁ ମୋ ସୁହୃଦ୍ମାନେ ସହ ଆସିଛି; ଚେଦି ସମ୍ବନ୍ଧୀତ ରାଜାମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ମୋ ନଗରକୁ ଆକ୍ରମଣ କରିବେ।