ଶ୍ରୀ ଶୁକଦେବ ମହାରାଜ କଥା କହିଲେ, "ହେ ରାଜା, ଏବେ ଆପଣ ଶୁଣନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ କୃତ୍ୟ, କିପରି ଲୀଳାମୟ, ଦେହରହିତ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ସୌଭ ପତି ଶାଳ୍ବକୁ ବଧ କରିଥିଲେ।" ଶାଳ୍ବ, ଶିଶୁପାଳଙ୍କର ମିତ୍ର, ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ବିବାହରେ ଯାଇଥିଲେ; ସେଠାରେ ଯଦୁବଂଶୀମାନେ, ଜରାସନ୍ଧ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟଙ୍କ ସହିତ, ଶାଳ୍ବକୁ ବି ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ କରିଥିଲେ। ଏହି ହାର ଦେଖି ଶାଳ୍ବ ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ—"ମୁଁ ଭୂମିକୁ ଯଦୁବଂଶୀମାନେରୁ ମୁକ୍ତ କରିବି, ମୋର ପ୍ରତାପ ଦେଖିବେ।" ଏପରି ଅବିବେକୀ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରି, ଶାଳ୍ବ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ନାଥ ଭଗବାନ ଶିବଙ୍କୁ ଏକ ମୁଠି ଧୂଳି ଗିଲି ଉପାସନା କଲେ। ଏକ ବର୍ଷ ପରେ, ଦୟାମୟ ଭଗବାନ, ଉମାଙ୍କର ପତି, ସହଜରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଶାଳ୍ବକୁ ବର ଦେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ହେଲେ। ଶାଳ୍ବ ଚାହିଲେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯାନ, ଯାହା ଯଦୁବଂଶୀମାନେ ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର ହେବ, ଯାହା ଚାହିଲେ ଯିଏଁଠି ଯିଏଁଠି ଯିବାକୁ ସମର୍ଥ ଓ ଦେବ, ଦାନବ, ମାନବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସର୍ପ କିମ୍ବା ରାକ୍ଷସ ଦ୍ୱାରା ଅଭେଦ୍ୟ। "ତଥାସ୍ତୁ," ଗିରିଶ କହିଲେ। ତାଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ମାୟା ନାମକ ଦେଉଳ ନିର୍ମାତା, ଏକ ଲୋହାର ସହର 'ସୌଭ' ତିଆରି କରି ଶାଳ୍ବକୁ ଦେଲେ। ଏହି ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ, ଭୟଙ୍କର ଓ ଅଭେଦ୍ୟ ଯାନ ପାଇଁ ଶାଳ୍ବ ଦ୍ୱାରକାପୁରୀ କୁ ଯାଇଲେ, ଯଦୁବଂଶୀମାନେଙ୍କ ସହ ବିରୋଧ ମନେ କରି। ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶାଳ୍ବ ଏକ ବିଶାଳ ସେନା ନେଇ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଶହର ଚାରିପାଖରେ ଥିବା ଉପନଗର ଓ ବଗିଚା ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ। ଦ୍ୱାରକାର ଦ୍ୱାର, ଦୁର୍ଗ, ରାଜପ୍ରାସାଦ, ନିକୁଞ୍ଜ, ଉଚ୍ଚ ମନ୍ଦିର ଉପରେ ଅସ୍ତ୍ରର ବର୍ଷା ହେଲା। ପଥର, ଗଛ, ବଜ୍ର, ସର୍ପ, ଏବଂ କଣ୍କା ଫୁଟିଲା, ଏକ ଭୟଙ୍କର ବାୟୁ ବହିଲା, ଦିଗ୍ବାସୀମାନେ ଧୂଳିରେ ଢାକିଗଲା। ଏପରି ଭାବରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନଗର ସୌଭ ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଉତ୍ପୀଡିତ ହେଇଲା, ଭୂମି ତ୍ରିପୁର ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମିତ ହେବାବେଳେ ଯେପରି ଶାନ୍ତି ନଥିଲା, ସେପରି ଦ୍ୱାରକାରେ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତି ନଥିଲା। ତାଙ୍କ ଜନମାନେ ଉତ୍ପୀଡିତ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ଶ୍ରୀମାନ୍ ଓ ବୀର ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ତାଙ୍କ ରଥରେ ଚଢ଼ି ଗର୍ଜନ କଲେ—"ଭୟ କରିବେ ନାହିଁ!" ସାତ୍ୟକି, ଚାରୁଦେଶ୍ନ, ସାମ୍ବ, ଅକୃର ଓ ତାଙ୍କ ଭାଉ, ହର୍ଦିକ୍ୟ, ଭାନୁବିନ୍ଦ, ଗଦା, ଶୁକ, ସରଣ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶୂରବୀର ରଥ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ପଦାତି ସହ ସଜିଜାନା ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ। ତାପରେ ଶାଳ୍ବ ଓ ଯଦୁବଂଶୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦେବ-ଦାନବ ଯୁଦ୍ଧ ପରି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ପୁତ୍ର ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ରରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସୌଭପତି ଶାଳ୍ବଙ୍କ ସମସ୍ତ ମାୟା ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ରାତିର ଅନ୍ଧାରକୁ ଦୂର କରେ। ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ସୌଭ ସେନାପତିକୁ ପଚ୍ଚିଶଟି ଶରରେ ବିଦ୍ଧ କଲେ, ଯାହାର ଶଳ ମଣି ଓ ମୁଣ୍ଡ ଲୋହାର। ଶାଳ୍ବକୁ ଏକ ଶତ ଶର, ସେନାକୁ ଏକ ଏକ ଶର, ନାୟକମାନେକୁ ଦଶ ଦଶ ଶର ଓ ଯାନମାନେକୁ ତିନି ଶର ପ୍ରହାର କଲେ। ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ପ୍ରତାପ ଦେଖି ସମସ୍ତ ସେନା—ମିତ୍ର ଓ ଶତ୍ରୁ—ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ମାୟାଙ୍କ ତିଆରି ସୌଭ ଏକା ଏକା ଅନେକ ରୂପରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, କେବେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, କେବେ ଦେଖାଯାଉନଥିଲା, ଶତ୍ରୁମାନେ ବୁଝିପାରୁନଥିଲେ। ସୌଭ କେବେ ଭୂମିରେ, କେବେ ଆକାଶରେ, କେବେ ପାହାଡ଼ ଶିଖରେ, କେବେ ଜଳରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଏହି ଦୁର୍ବଳ ଯାନ ଦୀପାଳି ଚକ୍ର ପରି ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଥିଲା। ଯେଉଁଠାରେ ଶାଳ୍ବ, ସୌଭ ଓ ସେନା ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ସେଠାରେ ସାତ୍ୱତ ନାୟକମାନେ ଶର ବର୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଅଗ୍ନି ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତ, ବିଷ ମାନ୍ଦ ଶରରେ ଶାଳ୍ବ ସେନା ଅସ୍ତିର ହେଉଥିଲା। ଶାଳ୍ବ ସେନା ତୀବ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା କରୁଥିଲେ, ତଥାପି ବୀର ଷ୍ରୀ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡ଼ି ନଥିଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦୁଇ ଜଗତ ବିଜୟର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। ଶାଳ୍ବଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀ ଦ୍ୟୁମାନ୍, ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନକୁ ପରାଜିତ କରିଥିଲେ, ଏବେ ଭାରି ଗଦା ନେଇ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ ପ୍ରହାର କରି ଭୟଙ୍କର ରବ କଲେ। ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ଛାତି ଭାଙ୍ଗି ଗଲା, ତାଙ୍କ ରଥଚାଳକ ଦାରୁକଙ୍କ ପୁତ୍ର ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରୁ ଦୂରକୁ ନେଇ ଗଲେ। କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପରେ ଚେତନା ଫେରିଲା, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ରଥଚାଳକକୁ କହିଲେ—"ହେ ରଥୀ, ତୁମେ ମୋତେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରୁ ଦୂର କରିଛ, ଏହା ଅନୁଚିତ। ଯଦୁବଂଶୀମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡ଼ି ଯାଇଥିବା ଉଦାହରଣ କେବେ ଶୁଣି ନାହିଁ—କେବଳ ଅପୁରୁଷ ମନ ଥିବା ରଥୀ ଏପରି କରେ।" "ମୁଁ ରାମ ଓ କେଶବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡ଼ି ଯାଇଥିବା କଥା କିପରି କହିବି? ସେଠାରେ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲେ, କିପରି ଉତ୍ତର ଦେବି? ନିଶ୍ଚୟ, ମୋ ଭାଉମାନେଙ୍କ ଜାଇଁ ବହୁ ହସିବେ—'ହେ ନାୟକ, ତୁମର ଭୟ କିପରି ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରକାଶ ପାଇଲା?'" ରଥୀ କହିଲେ—"ହେ ପ୍ରଭୁ, ଧର୍ମ ଜାଣି, ମୁଁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛି; ରଥୀ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଥିବା ଯୋଧାକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ, ଯୋଧା ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ରଥୀକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଜ୍ଞାନରେ, ଆପଣ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଆକ୍ରମଣରେ ଅଚେତ ହୋଇଥିବାବେଳେ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରୁ ଦୂର କରିଥିଲି।" ଏପରି ଏହି ଅଂଶରେ 'ଶାଳ୍ବ ସହ ଯୁଦ୍ଧ' ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ପରବର୍ତ୍ତୀ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଶୁକଦେବ ମହାରାଜ କହିଲେ—"ତାପରେ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଜଳ ଛୁଇଁ ଶୁଦ୍ଧି ନେଇ, ଧନୁ ହାତରେ ରଥୀକୁ କହିଲେ—'ମୋତେ ଦ୍ୟୁମାନ୍ଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନେଇ ଚାଲ।'" ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ପୁତ୍ର ହସି ଦ୍ୟୁମାନ୍, ତାଙ୍କ ସେନାକୁ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିବା, ଠାରେ ଏଠାରେ ଅଠ ଟି ଲୋହା ଶରରେ ବିଦ୍ଧ କଲେ। ଚାରି ଟି ଶରରେ ଚାରି ଘୋଡ଼ା, ଏକ ଶରରେ ରଥୀ, ଦୁଇ ଶରରେ ଧନୁ ଓ ପତାକା, ଏକ ଶରରେ ମୁଣ୍ଡ ବିଦ୍ଧ କଲେ। ଗଦା, ସାତ୍ୟକି, ସାମ୍ବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶୂରବୀର ଶାଳ୍ବଙ୍କ ସେନାକୁ ବଧ କଲେ; ସମସ୍ତ ସୌଭ ସେନା ମୁଣ୍ଡ କଟାଯାଇ ସମୁଦ୍ରରେ ପଡ଼ିଲେ। ଏଭଳି ଯଦୁବଂଶୀ ଓ ଶାଳ୍ବ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର, ଉତ୍ପାତ ଯୁଦ୍ଧ ଅଟୁଟ ଭାବେ ସତେଇ ଦିନ ଦିନ ଓ ରାତି ଚାଲିଥିଲା।