ଭୀମା ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ହସି ପଡ଼ିଲେ, ସେଉଁଥିରେ ମହିଳାମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟ ହସିଲେ। ରାଜା ସେମାନଙ୍କୁ ରୋକିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣ ଏହି ହସର ସମ୍ମତି ଦେଲେ। ଦୁର୍ୟୋଧନ ଲଜ୍ଜାରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ରୋଷରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ହୋଇ, ନିରବରେ ଗଜାହାକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକମାନେ 'ହାୟ!' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲେ, ଅଜାତଶତ୍ରୁ ମନେ ଦୁଃଖ ପାଇଲେ। ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ ଚୁପ୍ଚାପ ରହିଲେ, କାରଣ ସେ ଭୂମିର ଭାର ହ୍ରାସ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, ଏବଂ ଚଞ୍ଚଳ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସବୁ ଦେଖୁଥିଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ, ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞରେ ସୁୟୋଧନଙ୍କ ଅଧର୍ମ ଆଚରଣ ବିଷୟରେ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ କହିଦେଲି। ଏହିପରି ଭାବେ 'ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ଅହଂକାର ଦଳନ' ନାମକ ପୂଣ୍ୟ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଏବେ ଶୃଣୁ, ରାଜା, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅନ୍ୟ ଏକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ କାହାଣୀ—କିପରି ଲୀଳାମୟ, ଦେହହୀନ ପ୍ରଭୁ, ଶାଲ୍ୱଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କଲେ। ଶାଲ୍ୱ, ଶିଶୁପାଳଙ୍କ ମିତ୍ର, ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ବିବାହରେ ଆସିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଯଦୁମାନେ ତାଙ୍କୁ, ଜରାସନ୍ଧ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ପରାଜିତ କରିଥିଲେ। ଏହି ହାରରେ ଶାଲ୍ୱ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରତିଞ୍ଞା କଲେ—'ମୁଁ ଏ ଭୂମିକୁ ଯଦୁମାନେ ରହିତ କରିଦେବି—ମୋର ପ୍ରତାପ ଦେଖିବେ।' ଏପରି ଅବିବେକପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରତିଞ୍ଞା କରି, ଶାଲ୍ୱ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ—କେବଳ ଏକଥର ପୃଥିବୀର ଧୂଳି ଗିଳିଲେ। ଏକ ବର୍ଷ ପରେ, କୃପାଳୁ ଭଗବାନ୍—ଉମାଙ୍କ ପତି ଶିବ—ସହଜରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଶାଲ୍ୱଙ୍କୁ ଏକ ବର ଦେଲେ। ଶାଲ୍ୱ ଚାହିଲେ—ଏମିତି ଏକ ଯାନ ଯାହା ଯଦୁମାନେ ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର, ଯାହା ଯେଉଁଠି ଚାହିଁଲେ ସେଉଁଠି ଯାଇପାରିବ, ଏବଂ ଦେବ, ଦାନବ, ମନୁଷ୍ୟ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ନାଗ, ରାକ୍ଷସ କେହି ଏହାକୁ ଭଙ୍ଗ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଗିରିଶ ଏହି ଚାହିଦା ପୂରଣ କରିବେ ବୋଲି କହିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଆଦେଶାନୁସାରେ, ମାୟା ଦାନବ ଏକ ଲୋହାର ନଗର—'ସୌଭ'—ତିଆରି କରି ଶାଲ୍ୱଙ୍କୁ ଦେଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ, ଭୟଙ୍କର, ଅଜୟ ଯାନ ପାଇ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଶାଲ୍ୱ ଯଦୁମାନେ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା ଶତ୍ରୁତା ସ୍ମରଣ କରି, ଦ୍ୱାରକାକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ବର୍ଷା ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶାଲ୍ୱ ବଡ଼ ସେନା ନେଇ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଅଂକୁଶ କଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାନ୍ତ ଓ ଉଦ୍ୟାନ ଧ୍ଵଂସ କଲେ। ଦ୍ୱାରକାର ଦ୍ୱାର ଓ ତାଲିକା, ମହଲ, ବେରଣ୍ଡା, ଉଦ୍ୟାନ ଓ ଉଚ୍ଚ ମନ୍ଦିର—ସମସ୍ତ ଉପରେ ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା କଲେ। ପାଥର, ଗଛ, ବଜ୍ର, ସର୍ପ ଓ କଣ୍କଣ ପଥରର ବର୍ଷା ପଡ଼ିଲା, ଏକ ଭୟଙ୍କର ବାତ୍ୟା ଚାଲିଲା, ଧୂଳିରେ ଦିଗ୍ବିଦିଗ୍ ଅନ୍ଧାରିତ ହେଲା। ଏପରି ଭାବେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନଗର ସୌଭ ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ପୀଡ଼ିତ ହେଉଥିଲା, ମନେ ହେଉଥିଲା ଯେପରି ତ୍ରିପୁରାକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲାବେଳେ ପୃଥିବୀ ଅଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ନିଜ ପ୍ରଜାମାନେ ଦୁଃଖିତ ଦେଖି, ଗୌରବମୟ ବୀର ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ରଥ ଚଢ଼ି, 'ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ' ବୋଲି ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ। ସତ୍ୟକି, ଚାରୁଦେଶ୍ନ, ସାମ୍ବ, ଅକୃର ଓ ତାଙ୍କ ଭାଇ, ହାର୍ଦିକ୍ୟ, ଭାନୁବିନ୍ଦ, ଗଦ, ଶୁକ, ଶରଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଅନେକ ମହାରଥୀ, ରଥ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ପଦାତି ସାଜି, ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯାଇଲେ। ଏହାପରେ ଶାଲ୍ୱ ଓ ଯଦୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦେବ-ଦାନବ ଯୁଦ୍ଧ ପରି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ରୁକ୍ମିଣୀପୁତ୍ର ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସୌଭନାଥଙ୍କ ସମସ୍ତ ମାୟାକୃତ ଭ୍ରମକୁ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ନଶ୍ୱନ୍ନ କଲେ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ରାତିର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରେ। ସେ ଶାଲ୍ୱର ସେନାପତିକୁ ପଚିଶଟି ସୁନା ଶଳା ଓ ଲୋହା ମୁଣ୍ଡିଆ ତୀରରେ ବିଦ୍ଧ କଲେ। ଶାଲ୍ୱକୁ ଶତ ତୀର, ସେନାମାନେକୁ ଏକ ଏକ ତୀର, ସେନାନାୟକମାନେକୁ ଦଶ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଯାନମାନେକୁ ତିନି ତୀର ହାନିଲେ। ମହାତ୍ମା ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଶୂରତା ଦେଖି, ମିତ୍ର ଓ ଶତ୍ରୁ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ଗୌରବ କଲେ। ମାୟା ତିଆରି କରିଥିବା ଏହି ସୌଭ ଏକା ଏକା ଆକାର ଓ ବହୁ ଆକାରରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଦେଖିବାକୁ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଉଥିଲା, ଶତ୍ରୁମାନେ ଏହାକୁ ବୁଝିପାରୁନଥିଲେ। କେବେ ଭୂମିରେ, କେବେ ଆକାଶରେ, କେବେ ପାହାଡ଼ ଶିଖରରେ, କେବେ ଜଳରେ—ଏହି ସୌଭ ଏକ ଅଗ୍ନିଶିଖା ଚକ୍ର ପରି ଦୂର୍ଦ୍ଦଶାରେ ଘୂରୁଥିଲା। ଯେଉଁଠି ଶାଲ୍ୱ, ସେଙ୍କର ସୌଭ ଓ ସେନା ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ସେଉଁଠି ସାତ୍ୱତ ନାୟକମାନେ ତୀର ଛାଡ଼ୁଥିଲେ। ଅଗ୍ନି ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦାହକ ଓ ବିଷାକ୍ତ ସର୍ପ ପରି ଘାତକ ତୀରରେ ଶାଲ୍ୱର ସେନା ଭ୍ରମିତ ଓ ଭୟଭୀତ ହେଉଥିଲା। ଶାଲ୍ୱ ସେନାର ଅସ୍ତ୍ରବର୍ଷାରେ ଯଦୁବୀରମାନେ ବହୁତ ଭୋଗିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡ଼ିଲେ ନାହିଁ, ଦୁଇ ଲୋକ ଜିତିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ରହିଲେ। ଶାଲ୍ୱର ମନ୍ତ୍ରୀ ଦ୍ୟୁମାନ୍, ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ ଅଧିନ କରିଥିଲେ, ଏବେ ଭାରୀ ଗଦା ନେଇ ଏସି, ବଡ଼ ଗର୍ଜନା କରି, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ। ଶତ୍ରୁଦଳନ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ଛାତି ଗଦା ଆଘାତରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ତାଙ୍କ ରଥୀ, ଦାରୁକପୁତ୍ର ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରୁ ହଟାଇ ନେଲେ। କିଛି ସମୟ ପରେ ଶୁଧ୍ଧି ହେଇ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ତାଙ୍କ ରଥୀକୁ କହିଲେ—'ହାୟ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଅନୁଚିତ ହେଲା, ରଥୀ! ଯଦୁବଂଶର ଜନ୍ମା ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ର ଛାଡ଼ିଯିବା କେବେ ଶୁଣି ଯାଇନାହିଁ—ଏହା କେବଳ ଅପୁରୁଷ ମନ ଓ ପାପୀ ରଥୀଙ୍କ କାମ।' 'ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ରାମ ଓ କେଶବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖିନେ ଯିବି, ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡ଼ି ଆସିଥିବାର କଥା କିପରି କହିବି? ତାଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନରେ କିଏ ଉଚିତ ଉତ୍ତର ଦେବି? ନିଶ୍ଚୟ, ମୋ ଭାଇମାନଙ୍କ ଜଣେ ଜଣେ ଭାବି ନାରୀମାନେ ହସି ହସି କହିବେ—"ହେ ନାୟକ, ତୁମର ଭୀରୁତା କିପରି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ପ୍ରକାଶ ପାଇଲା?"' ତେବେ ରଥୀ କହିଲେ—'ପ୍ରଭୁ, ଧର୍ମ ଜାଣି ମୁଁ ଏହି କାମ କଲି; ଏକ ରଥୀ ଦୁଃଖିତ ଯୋଧ୍ୟାକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ, ଯୋଧ୍ୟା ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ରଥୀକୁ। ଏହା ଜାଣି, ଶତ୍ରୁ ଆକ୍ରମଣ କରି ଆପଣ ଅଚେତନ ହୋଇଯିବାରୁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରୁ ହଟାଇ ନେଲି।' ଏହିପରି ଭାବେ ଶାଲ୍ୱ ସହ ଯୁଦ୍ଧ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଏବେ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ପବିତ୍ର ପାଣି ସ୍ପର୍ଶ କରି, ଧନୁଷ ହାତରେ ନେଇ, ତାଙ୍କ ରଥୀକୁ କହିଲେ—'ମୋତେ ଦ୍ୟୁମାନ୍ ପାଖକୁ ନେଇ ଚାଲ।