ଏହି ଗଢ଼ିଆଳ ସମୟରେ, ଯେଉଁଠାରେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ରାଜା, ଦାନବ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କର ସମ୍ପତ୍ତି ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବେ ଅଭିଭାସିତ ହେଉଥିଲା, ସେଠାରେ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ଡ୍ରୂପଦନନ୍ଦିନୀ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ପାଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ଦଠିଲେ। ସେ ସମୟରେ କୁରୁରାଜ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ହୃଦୟ ଭୟାନକ ଭାବେ ଆକୃଷ୍ଟ ହୋଇ ଦୁଃଖିତ ହେଉଥିଲା। ଏହି ସଭାରେ, ମଧୁପତି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ହଜାର ରାନୀମାନେ, ଭାରି ନିତମ୍ଭ ଓ ମୃଦୁ ଅଳଙ୍କାର ଝୁଣ୍କାରରେ, ରକ୍ତାଭ ମାଳା, ଶୋଭାମୟ କୁଣ୍ଡଳ ଓ ବିକାଶିତ କେଶରେ ଶୋଭିତ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ। ମାୟା ନିର୍ମିତ ଏହି ଦିବ୍ୟ ସଭା ମଧ୍ୟରେ ଧର୍ମପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଏକ ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀ ରାଜା ଭାବେ, ନିଜ ଅନୁଚର ଓ ବନ୍ଧୁବନ୍ଧବମାନଙ୍କ ସହିତ ବସିଥିଲେ। ସେଠି କୃଷ୍ଣ ନିଜ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସବୁ ଦେଖୁଥିଲେ। ସୁନା ରାଜସିଂହାସନ ଉପରେ ବସି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭଳି ଅତ୍ୟୁତ୍କୃଷ୍ଟ ଶ୍ରୀରେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଥିଲେ। ସେଠାରେ ଦୁର୍ୟୋଧନ, ଗର୍ବିତ ଭାବରେ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନଙ୍କ ଘେରାଉରେ, ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ ଓ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ତଳଓରା ହାତରେ ଧରି, କ୍ରୋଧରେ ତାହାକୁ ଭୂମିରେ ଫିଙ୍ଗି ଦେଲେ। ଭୂମିରେ ପାଣି ଭାବି ଜାମାର କୋଣ ଧରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ଶୁଷ୍କ ଥିଲା; ଏବଂ ପାଣିରେ ଭୂମି ଭାବିଲେ, ମାୟା ଭ୍ରମରେ ସେ ଅସ୍ତିର ହେଇଗଲେ। ଭୀମ, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ହସିଦେଲେ; ତାଙ୍କ ସହିତ ସମସ୍ତ ମହିଳା ଓ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟ ହସିଲେ। ରାଜା ଏହି ହସକୁ ରୋକିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣ ଏହି ହସକୁ ଅନୁମୋଦନ କରିଲେ। ଦୁର୍ୟୋଧନ, ଲଜ୍ଜାରେ ଶିର ନମାଇ, କ୍ରୋଧେ ଦହିଯାଇ, ନିରବରେ ଗଜାହାକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକମାନେ 'ହାୟ ହାୟ' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲେ। ଅଜାତଶତ୍ରୁ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ନିରବ ରହି, ଭୂଭାର ହ୍ରାସ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ସବୁ ଦେଖି ରହିଲେ। ହେ ରାଜନ, ଏହିପରି ଭାବେ ଆପଣ ଯେଉଁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲେ, ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞରେ ସୁୟୋଧନଙ୍କ ଦୁର୍ବ୍ୟବହାର ବିଷୟରେ ମୁଁ ଏଠାରେ କହିଦେଲି। ଏହା ସହିତ, ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ପୁରାଣର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଭାଗର ପଚାତ୍ତରିତମ ଅଧ୍ୟାୟ, "ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ଅହଂକାର ଅବମାନ" ନାମକ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଏବେ ଶୁଣ, ହେ ରାଜା, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅନ୍ୟ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ କୌତୁକ କଥା—କିପରି ଲୀଳାମୟ, ଦେହଶୂନ୍ୟ ପ୍ରଭୁ, ଶାଲ୍ୱକୁ ବଧ କରିଥିଲେ। ଶାଲ୍ୱ, ଶିଶୁପାଳଙ୍କ ବନ୍ଧୁ, ରୁକ୍ମିଣୀର ବିବାହରେ ଆସିଥିଲେ; ସେଠାରେ ଯଦୁମାନେ, ଜରାସନ୍ଧ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ, ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାସ୍ତ କରିଥିଲେ। ଏହି ହାର ଦେଖି, ଶାଲ୍ୱ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ: "ମୁଁ ପୃଥିବୀକୁ ଯଦୁମାନେ ଠାରୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେବି—ମୋର ପ୍ରତାପ ଦେଖ।" ଏପରି ମୂର୍ଖତାପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରି, ସେ ପ୍ରଭୁ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଏକମାତ୍ର ମୁଠି ଧୂଳି ଶ୍ୱାଦନ କରି, ଉପାସନା କଲେ। ବର୍ଷେ ଶେଷରେ, ଦୟାମୟ ଭଗବାନ, ଉମାପତି ଶିବ, ସହଜରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଶାଲ୍ୱଙ୍କୁ ଏକ ବର ଦେଇଥିଲେ। ଶାଲ୍ୱ ଚାହିଲେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯାନ, ଯାହା ଯଦୁମାନେ ପାଇଁ ଭୟଜନକ, ଯାହା ଦେବ, ଦାନବ, ମନୁଷ୍ୟ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ନାଗ, ରାକ୍ଷସ—କେହି ଧ୍ୱଂସ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ଯେଉଁଠାରେ ଇଚ୍ଛା କଲେ ସେଠିଁ ଯାଇପାରିବ। "ତଥାସ୍ତୁ," ବୋଲି ଗିରିଶ ଅନୁମୋଦନ କଲେ। ତାଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶାନୁସାରେ ମାୟା ଦାନବ, ଶତ୍ରୁପୁରୀ ଜୟୀ, ଲୋହାର ଏକ ରୂଦ୍ର ସଉଭ ନାମକ ନଗର ତିଆରି କରି ଶାଲ୍ୱଙ୍କୁ ଦେଲେ। ଏହି ଅପୂର୍ବ, ଅଭେଦ୍ୟ, ଇଚ୍ଛାମୟ ଯାନ ପାଇଁ, ଶାଲ୍ୱ ଯଦୁମାନେ ଦ୍ୱାରା କୃତ ଶତ୍ରୁତା ମନେ କରି, ଦ୍ୱାରକାକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶାଲ୍ୱ ଏକ ବିପୁଳ ସେନା ନେଇ, ଦ୍ୱାରକା ଉପନଗର ଓ ଉଦ୍ୟାନ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ। ସେଠି ଦ୍ୱାରକା ଦ୍ୱାର, ମହଲ, ବେରଣ୍ଡା, ରମଣୀୟ ସ୍ଥଳ, ଉଚ୍ଚ ମନ୍ଦିର ଉପରେ ଅସଂଖ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା ହେଲା। ପାଥର, ଗଛ, ବଜ୍ର, ସର୍ପ ଓ କଣ୍କଡ଼ ବର୍ଷା ହେଲା, ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ପବନ ଚାଲି, ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତୁକୁ ଧୂଳିରେ ଢାକିଦେଲା। ଏହିପରି ଭାବେ ଦ୍ୱାରକା ଶାଲ୍ୱଙ୍କ ସଉଭ ଦ୍ୱାରା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ପୀଡ଼ିତ ହେଉଥିଲା, ଯେପରି ତ୍ରିପୁର ଆକ୍ରମଣରେ ପୃଥିବୀ ଅଶାନ୍ତ ହୋଇଥିଲା। ନିଜ ଜନମାନେ ଦୁଃଖିତ ଦେଖି, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବୀର ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ରଥାରୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, "ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ!" ବୋଲି ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟ ଦେଲେ। ସତ୍ୟକି, ଚାରୁଦେଶ୍ନ, ସାମ୍ବ, ଅକୃର ଓ ତାଙ୍କ ଭାଇ, ହାର୍ଦ୍ଦିକ୍ୟ, ଭାନୁବିନ୍ଦ, ଗଦା, ଶୁକ, ଶରଣ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶୂରବୀର ଅଧ୍ୟକ୍ଷ ରଥାରୋହୀ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ପଦାତି ନେଇ ବାହାରିଲେ। ଏହିପରି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯେପରି ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ। ରୁକ୍ମିଣୀନନ୍ଦନ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଶାଲ୍ୱଙ୍କ ସମସ୍ତ ମାୟା ଭ୍ରମକୁ ଦୂର କରିଦେଲେ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ରାତିର ଅନ୍ଧକାରକୁ ହଟାଏ। ସେ ଶାଲ୍ୱଙ୍କ ସେନାପତିକୁ ପଚିଶଟି ସୁନା ଅଙ୍କିତ ଲୋହା ଶିରା ତୀର ଦ୍ୱାରା ବିଧ୍ୱସ୍ତ କଲେ। ଶତ ତୀର ଦ୍ୱାରା ଶାଲ୍ୱକୁ, ପ୍ରତି ତୀର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ସେନାକୁ, ପ୍ରତି ଦଶ ତୀର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ନାୟକମାନେ ଓ ତିନି ତୀର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ଯାନମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଶୂରତା ଦେଖି, ମିତ୍ର ଶତ୍ରୁ ସମସ୍ତ ଯୋଧ୍ୟା ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ମାୟା ତିଆରି କରିଥିବା ସେହି ସଉଭ ଏକାକାର ଓ ବହୁରୂପ ଭାବେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଶତ୍ରୁମାନେ ଏହାକୁ ବୁଝିପାରିଥିଲେ ନାହିଁ। କେବେ ଭୂମିରେ, କେବେ ଆକାଶରେ, କେବେ ପାହାଡ଼ ଶିଖରରେ, କେବେ ଜଳ ଉପରେ, ସଉଭ ଏକ ଅଗ୍ନିଶଳାକା ଚକ୍ରର ଭଳି ଘୂରିଘୂରି ଚାଲୁଥିଲା। ଯେଉଁଠାରେ ଶାଲ୍ୱ, ତାଙ୍କ ସଉଭ ଓ ସେନା ସହିତ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ସେଠି ସାତ୍ୱତ ନାୟକମାନେ ତୀର ବର୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଅଗ୍ନି ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଜ୍ୱଳନ୍ତ, ବିଷାକ୍ତ ନାଗ ସମାନ ଘାତକ ତୀରରେ ଶାଲ୍ୱ ସେନା ଅସ୍ତିର ଓ ଭ୍ରମିତ ହେଉଥିଲେ।