ପବିତ୍ର ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତର ମହିମା ଏପରି ଅପୂର୍ବ ଯେ, ବର୍ଷକାଳ ଧରି କଠିନ ତପସ୍ୟା, ବାୟୁ, ଜଳ ଓ ପତ୍ର ଭୋଜନ, ଦେହକୁ ଶୁଷ୍କ କରିଦେଉଥିବା ଦୁର୍ଲଭ ପୂଜା ଓ ଯୋଗାଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିହେବ ନାହିଁ, ସେଉଁ ଅବସ୍ଥାକୁ ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାନ୍ତି। ଏହି ମହାପୁନ୍ୟ ଗାଥାକୁ ଚିତ୍ରକୂଟରେ ବସିଥିବା ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶାଣ୍ଡିଳ୍ୟ ମୁନି ମଧ୍ୟ, ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦରେ ବିଲୀନ ହୋଇ, ନିତ୍ୟ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି। ଏହି କଥା ଅତ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ର; ଏକଥା କେବଳ ଏକଥର ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ, ଅନେକ ପାପ ନଶ୍ୱ ହୁଏ। ଏହି କଥା ଯଦି ଶ୍ରାଦ୍ଧକାର୍ଯ୍ୟରେ ପାଠ କରାଯାଏ, ପିତୃଦେବତା ତୃପ୍ତି ପାଆନ୍ତି। ଏହି କଥା ଦିନକୁ ଦିନ ଶ୍ରବଣ କଲେ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ ହୁଏ, ଏବଂ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ହୁଏ ନାହିଁ। ଏହିବେଳେ କୁମାରମାନେ କହିଲେ: ଏବେ ଆମେ ତୁମକୁ ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ଶ୍ରବଣ ପ୍ରକ୍ରିୟା ବିଷୟରେ କୁହିବା। ସାଧାରଣତଃ ଏହି ପୂଜା ସହଯୋଗୀ ଓ ସମ୍ପଦ ସହିତ ସମ୍ପନ୍ନ କରାଯିବା ଦ୍ୱାରା ସ୍ମୃତିରେ ଆସିଥାଏ। ପ୍ରଥମେ ଏକ ଜ୍ୟୋତିଷୀଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିବା ଉଚିତ୍; ଏବଂ ବିବାହ ଅନୁଷ୍ଠାନ ପରି ସମସ୍ତ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଲାଗି ଉଚିତ୍। ନଭସ୍, ଆଶ୍ୱିନ, ଉର୍ଜା ଓ ମାର୍ଗଶୀର୍ଷ ମାସ ଶୁଭ ଓ ପବିତ୍ର ମାସ, ଏହି ମାସରେ ଶ୍ରବଣ ଆରମ୍ଭ କଲେ ଶ୍ରୋତାମାନେ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଅନ୍ୟ ମାସଗୁଡିକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏଡ଼ିଯିବା ଉଚିତ୍; ସେଠାରେ ଅନ୍ୟ ସହଯୋଗୀ ଓ କର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକ ନିଯୁକ୍ତ କରିବା ଉଚିତ୍। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଞ୍ଚଳରେ ଉତ୍ସାହରେ ଏହି ସୂଚନା ପ୍ରସାର କରିବା ଦରକାର—ଏଠାରେ ଶ୍ରବଣ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହେବ, ଗୃହସ୍ଥମାନେ ଆସିବେ। କିଛି ହରିକଥା ଓ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କର ମହିମା ଦୂର ଅଞ୍ଚଳରେ ଅଛି; ମହିଳା, ଶୂଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଉପଦେଶ କିପରି ଶୁଣିବେ, ଏହି ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଦରକାର। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଞ୍ଚଳରେ ବିରକ୍ତ, କୀର୍ତ୍ତନରେ ଉତ୍ସାହୀ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଅଛନ୍ତି—ସେମାନଙ୍କୁ ଚିଠି ପଠାଇବା ଏବଂ ଏହି ଉପକ୍ରମ ଲେଖିବା ଉଚିତ୍। ଏହି ମହାପୁଣ୍ୟ ସପ୍ତାହିକ ସଭା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ; ଏଠାରେ ଅପୂର୍ବ ରସର ଶ୍ରବଣ ହେବ। ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତର ଅମୃତ ଆସ୍ବାଦନ କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ଭକ୍ତିଭାବରେ ଆସିବେ। କେବଳ ଏକ ଦିନ ପାଇଁ ଅଞ୍ଚଳ ନ ମିଳିଲେ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିନ ଉପସ୍ଥିତି ନିଶ୍ଚିତ କରିବା ଉଚିତ୍; ଏଠାରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ। ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ନମ୍ରତାରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଦରକାର; ଅତିଥିମାନେ ଆସିଲେ ରହିବା ପାଇଁ ସୁବ୍ୟବସ୍ଥା ହେବା ଉଚିତ୍। ତୀର୍ଥ, ଅରଣ୍ୟ କିମ୍ବା ଘରେ ଯେଉଁଠି ହେଉ, ଶ୍ରବଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଯେଉଁଠି ପୃଥିବୀ ଖୋଲା ଅଛି, ସେଠାରେ ଏହି କଥା ଶ୍ରବଣ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ। ପୂର୍ବରୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଚଟାଇ ପଞ୍ଚ ଦିନ ପରେ ସଫା କରିବା ଉଚିତ୍; କଳା ପୋଖରା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଏକ ଉଚ୍ଚ ମଣ୍ଡପ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ୍। ଫଳ, ଫୁଲ, ପତ୍ର ଓ ଚାଉଣୀ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ କରିବା, ଚାରିଦିଗରେ ପତାକା ଉଠାଇବା ଏବଂ ଧନ-ଧାନ୍ୟର ଆଲୋକରେ ମଣ୍ଡପକୁ ମହାନ୍ତ କରିବା ଦରକାର। ଉପରେ ସପ୍ତ ଲୋକର ଚିତ୍ରାଙ୍କନ କରିବା ଉଚିତ୍; ସେଠାରେ ବିରକ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବସିବେ। ପ୍ରଥମେ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅନୁକ୍ରମିକ ଆସନ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଦରକାର; ବ୍ୟାସଙ୍କ ପାଇଁ ବିଶେଷ ଦିବ୍ୟ ଆସନ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ୍। ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ବସାଇବା ଏବଂ ଶ୍ରୋତାମାନେ ପୂର୍ବ ଦିଗ ଦେଖିବେ; ଯଦି ବ୍ୟାସ ପୂର୍ବ ଦିଗ ଦେଖିବେ, ଶ୍ରୋତା ଉତ୍ତର ଦିଗ ଦେଖିବେ। ପୂର୍ବ ଦିଗ ପୂଜକ ଓ ପୂଜ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉପଯୁକ୍ତ; ଶ୍ରୋତାମାନଙ୍କ ଆଗମନ ପାଇଁ ଏହି ବ୍ୟବସ୍ଥା ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ବ୍ୟାସ ହେଉଛନ୍ତି ବିରକ୍ତ, ବୈଷ୍ଣବ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବେଦଶାସ୍ତ୍ରରେ ପରିଶୁଦ୍ଧ, ଉଦାହରଣରେ ପାରଙ୍ଗତ, ନିଷ୍କାମ ଓ ଦୃଢ଼। ଅନେକ ମତରେ ଆଶ୍ରୟୀ, ନାରୀ ଆସକ୍ତ, କିମ୍ବା ପାଷଣ୍ଡ ମତର ପକ୍ଷପାତୀ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ବ୍ୟାସପୀଠରେ ସ୍ଥାନ ନାହିଁ। ବ୍ୟାସଙ୍କ ପାଖରେ ଏକ ଅନ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ରପାରଙ୍ଗତ, ସନ୍ଦେହ ନିବାରଣ କରିବା ଓ ଲୋକ ଜାଗୃତି ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠାଶୀଳ ବ୍ୟକ୍ତି ରହିବା ଉଚିତ୍। ବ୍ୟାସ ଦିନ ଆରମ୍ଭରୁ ପୂର୍ବରୁ ମୁଣ୍ଡନ କରି, ସୁର୍ଯ୍ୟୋଦୟରେ ପବିତ୍ର ସ୍ନାନ କରିବେ। ନିତ୍ୟ କ୍ଷୁଦ୍ର ସନ୍ଧ୍ୟା, ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ଶେଷ କରି, ବିଘ୍ନନାଶକଙ୍କ ପୂଜା କରିବେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା କଥାରେ କୌଣସି ବିଘ୍ନ ଆସିବ ନାହିଁ। ପିତୃମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରି, ଏକ ମଣ୍ଡଳ ତିଆରି କରି, ସେଠାରେ ହରିଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନ କରିବେ। କୃଷ୍ଣମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ଭାବେ ପୂଜା କରି, ପରିକ୍ରମା, ନମସ୍କାର କରି, ପୂଜାଶେଷରେ ସ୍ତୁତି କରିବେ: “ହେ କୃପାସାଗର, ମୁଁ ଜନ୍ମ-ମୃତ୍ୟୁର ସମୁଦ୍ରରେ ଡୁବିଥିବା ଦୁଃଖିତ, କର୍ମମୋହରେ ବନ୍ଧିତ; ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତୁ।” ତା’ପରେ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ଗ୍ରନ୍ଥର ପୂଜା ସ୍ନେହ ସହିତ ଦୀପ ଓ ଧୂପ ଦ୍ୱାରା ନିୟମିତ ଭାବେ କରିବେ। ପରେ ଏକ ଶ୍ରୀଫଳ ଧରି, ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦ ସହିତ ପ୍ରଣାମ କରି, ଏହି ପ୍ରକାର ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତକୁ ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ଭାବରେ ସ୍ତୁତି କରିବେ: “ଏହି ଗ୍ରନ୍ଥ ନିଜେ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଦେହ, ମୁଁ ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ୱୀକାର କରିଛି। ମୋର ଚେହାରା ଇଛା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ଅନ୍ତରାୟ ଛଡ଼ା, ଏହା ସଫଳ ହେଉ; ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ଦାସ, ହେ କେଶବ।” ଏପରି ନମ୍ର ଶବ୍ଦରେ କହି, ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ଦୁସ୍ତର, ଅଳଙ୍କାର ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରି, ପୂଜା ଶେଷରେ ଏହିପରି କହିବେ: “ହେ ବରାହ ଆକୃତି, ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରର ପାରଙ୍ଗତ, ଏହି ଶାସ୍ତ୍ର ପ୍ରକାଶ ଦ୍ୱାରା ମୋର ଅଜ୍ଞାନ ନଶ୍ୱ କରନ୍ତୁ।” ଏହା ପରେ ନିଜ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦରେ ଏକ ସପ୍ତାହିକ ବ୍ରତ ନିବାହ କରିବେ। ନିର୍ବିଘ୍ନ ଶ୍ରବଣ ପାଇଁ ପାଞ୍ଚ ଜଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିୟୁକ୍ତ କରି, ସେମାନେ ହରିଙ୍କ ଦ୍ୱାଦଶାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବୈଷ୍ଣବ ଓ କୀର୍ତ୍ତନକାରମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ଓ ସମ୍ମାନ କରି, ନିଜ ସ୍ଥାନ ଗ୍ରହଣ କରିବେ।