ଏହିପରି ଘଟଣାରେ, ଧର୍ମର ପୁତ୍ର ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଅନେକ ସ୍ନେହ ଓ ଆଶ୍ରୁଭରା ହୃଦୟରେ ତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁବନ୍ଧବ, ଆତ୍ମୀୟ-ସ୍ୱଜନମାନେ, ଏବଂ ମହାପ୍ରିୟ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ । ବିଦାୟ ଦେବାରେ ତାଙ୍କର ମନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅନୁଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଉଥିଲା । ଏହି ସମୟରେ, ପ୍ରିୟଜନଙ୍କୁ ସୁଖ ଦେଇଥିବା ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କିଛିଦିନ ସେଠାରେ ରହିଲେ ଏବଂ ସାମ୍ବା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଯାଦବ ବୀରମାନେ ଯେଉଁମାନେ କୁଶସ୍ଥଳୀକୁ ଯାଇଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ପଠାଇଦେଲେ । ଏଭଳି ଭାବେ, ଧର୍ମର ପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିର ତାଙ୍କର ଅତି ପ୍ରିୟ ଆଶା-ଆକାଂକ୍ଷାର ବିଶାଳ ସାଗରକୁ, ଯାହା ପାରହେବା ଅତି ଦୁର୍ଲଭ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦୟାରେ ଅତିକ୍ରମ କରି, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କଲେ । ଏକଦିନ ରାଜ୍ୟ ଭବନରେ ଦୁର୍ୟୋଧନ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞର ମହାତ୍ମ୍ୟ ଓ ଅଚ୍ୟୁତ ଭଗବାନଙ୍କ ଅଲୌକିକ ତେଜ ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ପଡ଼ିଲେ । ସେଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ରାଜା, ଦାନବ ଓ ଦେବମାନଙ୍କର ସମ୍ପଦ ଯେଉଁମାନେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ଭାବରେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ହୋଇଥିଲେ, ସେହି ସ୍ଥାନରେ ଭଗବାନ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ପାଖରେ ଦଢ଼ି ଥିଲେ ଏବଂ କୁରୁରାଜ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ହୃଦୟ ମୋହିତ ଓ ବିକ୍ଳ ହେଉଥିଲା । ଏହି ସମୟରେ, ମଧୁପତି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ହଜାର ରାଣୀମାନେ, ଭାରି ନିତମ୍ବ ଓ ମୃଦୁ ଅଳଙ୍କାରର ଝଙ୍କାର ସହିତ, ତାଙ୍କର ଅତି ରୂପସୀ ମୁହଁ, ଲାଲ ହାର, ରୂଚିର କଣ୍ଠା ଓ ବହୁ ଚୁଲିରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ । ମାୟା ଦ୍ୱାରା ନିର୍ମିତ ସଭାଗୃହରେ ଧର୍ମପୁତ୍ର ରାଜା ତାଙ୍କର ପରିବାର, ଅନୁଗାମୀ ଓ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ରାଜସିଂହାସନରେ ବସିଥିଲେ । ସେହି ସିଂହାସନ ସୁନାରେ ତିଆରି ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭଳି ଶ୍ରୀ-ସମୃଦ୍ଧିରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା; ବର୍ଣ୍ଣକାରମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ଦୁର୍ୟୋଧନ ଗର୍ବିତ ଭାବରେ ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେ ଓ ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ ଓ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ତାଲୱାର ହାତରେ ଧରି, କ୍ରୋଧରେ ତାହାକୁ ଭୂମିରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ । ତାପରେ, ଭୂମିରେ ପାଣି ଭାବି ଜାମାର କୋଣ ଧରିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ କୌଣସି ପାଣି ନଥିଲା; ଏବଂ ପାଣିରେ ମାଟି ଭାବି ଭୁଲ କଲେ—ମାୟାର ମୋହ ତାଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରିଦେଲା । ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଭୀମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରାଜାମାନେ, ତଥା ନାରୀମାନେ ହସିପାରିଲେ । ରାଜା ଏହି ହସକୁ ରୋକିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଏହି ହସକୁ ଅନୁମତି ଦେଲେ । ଦୁର୍ୟୋଧନ ଲଜ୍ଜାରେ ମୁହଁ ନମାଇ, କ୍ରୋଧରେ ଜଳି ଉଠିଲେ ଏବଂ ଚୁପ୍ଚାପ ଗଜହାଠାକୁ ଚଲିଗଲେ । ଏହା ଦେଖି, ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ‘ହାୟ!’ ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲେ, ଏବଂ ଅଜାତଶତ୍ରୁ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ମନ ଅଶାନ୍ତ ହେଲା । ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଏହା ଦେଖି ନିର୍ବିକଳଙ୍କ ଭଳି ଚୁପ୍ଚାପ ରହିଲେ, କାରଣ ସେ ଭୂଭାର ହ୍ରାସ କରିବାକୁ ଚାହାଁଥିଲେ । ଏଭଳି ଭାବେ, ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞରେ ସୁୟୋଧନଙ୍କ ଅନ୍ୟାୟ ଓ ଅହଂକାର ବିଷୟରେ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି । ଏହିପରି ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ଗର୍ବ ନିବାରଣ ଅଧ୍ୟାୟ ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ଦ୍ୱିତୀୟାର୍ଧର ପଞ୍ଚାସିତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ସମାପ୍ତ ହେଲା । ଏବେ ଆଉ ଏକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ କୃଷ୍ଣ ଲୀଳା ଶୁଣ, ରାଜା! କିପରି ଲୀଳାମୟ, ଦେହ ରହିତ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ସୌଭପତି ଶାଲ୍ବଙ୍କୁ ବଧ କଲେ । ଶାଲ୍ବ, ଶିଶୁପାଳଙ୍କ ବନ୍ଧୁ, ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ବିବାହରେ ଆସିଥିଲେ । ସେଠାରେ ଯାଦବମାନେ, ଜରାସନ୍ଧ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ କରିଥିଲେ । ଏହି ହାର ପରେ, ଶାଲ୍ବ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଏମିତି ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ, “ମୁଁ ଏଇ ପୃଥିବୀକୁ ଯାଦବମାନେରୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେବି—ମୋର ପ୍ରତାପ ଦେଖ।” ଏପରି ମୂର୍ଖତାର ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରି, ଶାଲ୍ବ ପ୍ରଭୁ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଏକ ମାତ୍ର ମୁଠି ଧୂଳି ଖାଇ ପୂଜିଲେ । ଏକ ବର୍ଷ ପରେ, ଦୟାମୟ ଭଗବାନ ଶିବ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଯେଉଁ ବର ଚାହିଁଥିଲେ, ଦେବାକୁ ଚାହିଲେ । ଶାଲ୍ବ ଏମିତି ଏକ ଯାନ ବାଛିଲେ, ଯାହା ଯେଉଁଠି ଚାହିଁବ, ସେଠି ଯିବାର ସମର୍ଥ; ଦେବ, ଦାନବ, ମାନବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ନାଗ, ରାକ୍ଷସ ଆଦି କେହି ଯାହାକୁ ଭାଙ୍ଗିପାରିବେ ନାହିଁ । ଗିରିଶ ଏହି ବର ଦେଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଦୈତ୍ୟ ମାୟା ଏକ ଲୋହାର ସୌଭ ନାମକ ନଗର ତିଆରି କରି ଶାଲ୍ବଙ୍କୁ ଦେଲେ । ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଏବଂ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ଯାନ ପାଇ ପୁରୁଣା ଶତ୍ରୁତାକୁ ମନେ ରଖି, ଶାଲ୍ବ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ । ବର୍ଷବଂଶୀମାନେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ଶାଲ୍ବ ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ ସହରକୁ ଅଘାତ କରୁଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଉପନଗର ଓ ବାଗିଚା ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ । ଦ୍ୱାରକାର ଦ୍ୱାର, ଗୋପୁର, ରାଜଭବନ, ବାଲକନି, ରମଣୀୟ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ଉଚ୍ଚ ମହଳମାନେ—ସବୁ ଉପରେ ଅସ୍ତ୍ରବର୍ଷା ହେଲା । ପାଥର, ଗଛ, ବଜ୍ର, ସର୍ପ ଓ କଣ୍କଣି ପଥରର ବର୍ଷା ହେଲା, ଏବଂ ଦିଗ୍ବଳୟ ଧୂଳିରେ ଆଛାଦିତ ହେଲା । ଏପରି ଭାବେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପୁରୀ ସଉଭ ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଉଥିଲା, ଯେପରି ତ୍ରିପୁରା ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀ ଅଶାନ୍ତ ହୋଇଥିଲା । ନିଜ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ଏପରି ଦୁଃଖିତ ଦେଖି, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଅତି ତେଜସ୍ୱୀ ଓ ବୀର, ତାଙ୍କର ରଥ ଚଢ଼ି ‘ଭୟ କରିବେ ନାହିଁ!’ ବୋଲି ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ । ସାତ୍ୟକି, ଚାରୁଦେଶ୍ନ, ସାମ୍ବ, ଅକୃର ଓ ତାଙ୍କ ଭାଇ, ହାର୍ଦିକ୍ୟ, ଭାନୁବିନ୍ଦ, ଗଦା, ଶୁକ, ଶରଣ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶୂରବୀରମାନେ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଧରି, ରଥ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ପଦାତି ସହିତ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଚଲିଗଲେ । ତାପରେ ଶାଲ୍ବ ଓ ଯାଦବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦେବ-ଦାନବ ଯୁଦ୍ଧ ସମ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା । ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ପୁତ୍ର ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସଉଭପତି ଶାଲ୍ବଙ୍କ ସମସ୍ତ ମାୟାକ୍ରିୟାକୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ରାତିର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଅପସାରଣ କରେ । ସେ ଶାଲ୍ବର ସେନାପତିକୁ ପঁଚିଶଟି ସୁନା ଶଳା ଓ ଲୋହ ତୀର ଦ୍ୱାରା ବିଧ୍ୱଂସ କଲେ । ଶାଲ୍ବଙ୍କୁ ଏକଶତ ତୀର, ସେନାମାନେକୁ ଏକ ଏକ ତୀର, ସେନାନାୟକମାନେକୁ ଦଶ ଏବଂ ଯାନମାନେକୁ ତିନି ତିନି ତୀର ମାରିଲେ । ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଶୂର ବୀରତା ଦେଖି, ଦୁଇପକ୍ଷର ସମସ୍ତ ସେନାମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ ।