ଏହିପରି ଏକ ମହାନ ଅବସରରେ, ପୁଣିଠାରେ ଦେବଗୁଣୀ କର୍ମନିଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଋଷିମାନେ ଓ ଦ୍ୱିଜଗଣ ସହ ଏକାତ୍ରିତ ହେଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ ଓ ଶୂଦ୍ରବର୍ଗର ରାଜାମାନେ ସମ୍ମିଳିତ ହୋଇ ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଦେବତା, ଋଷି, ପିତୃ, ଭୂତମାନେ ଓ ଲୋକପାଳମାନେ ତାଙ୍କର ସାଥୀମାନେ ସହିତ ସମ୍ମାନ ପାଇ ତାଙ୍କ ନିଜ ନିଜ ଲୋକକୁ ଫେରିଗଲେ। ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞର ମହାତ୍ମ୍ୟ ଓ ହରିଦାସଙ୍କ ଶ୍ରୀମତ୍ ଉପକର୍ମର ଉପମା ମୃତ୍ୟୁମାନବ ଅମୃତପାନରେ ଯେପରି ତୃପ୍ତି ମାନେ ନାହିଁ, ସେପରି ରାଜାମୁନିମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହାର ପ୍ରଶଂସାରେ ଅକ୍ଲାନ୍ତ ହେଲେ। ତାପରେ ଧର୍ମପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିର ନିଜ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ, ଆତ୍ମୀୟ, ଓ ନିଜ ବନ୍ଧବଗଣଙ୍କୁ ସ୍ନେହପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଦାୟ ଦେଲେ, ଏବଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ବିରହ ବିଷାଦରେ ବିଦାୟ କଲେ। ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ, ଯିଏ ନିଜ ପ୍ରିୟଜନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେ ଏଠାରେ କିଛିଦିନ ରହି, ସାମ୍ବ ଓ ଅନ୍ୟ ଯାଦବବୀରମାନେ ନିଜ ନିଜ କୁଶସ୍ଥଳୀକୁ ଯିବାକୁ ପଠାଇଦେଲେ। ଏପରି ଭାବରେ ଧର୍ମର ପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିର କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦୟାରେ ନିଜ ଅଭିଷ୍ଟ ଆଶାର ଅପାର ସାଗରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ। ଏକ ଦିନ ରାଜମହଳରେ ଦୁର୍ୟୋଧନ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞର ଅଲୌକିକ ଶ୍ରୀ ଓ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ପ୍ରଭାଭ ଦେଖି ମନରେ ଜ୍ୱଳନା ଅନୁଭବ କଲେ। ସେଠାରେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ବିନ୍ୟାସ କରାଯାଇଥିବା ରାଜା, ଦାନବ ଓ ଦେବମାନଙ୍କ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ପାଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ ଓ କୁରୁରାଜ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ହୃଦୟ ଏହି ଦୃଶ୍ୟରେ ଆକୃଷ୍ଟ ଓ ବିକଳ ହେଲା। ଏଠାରେ ମଧୁପତିଙ୍କ ହଜାର ରାନୀ, ଭାରି ନିତମ୍ଭ ଓ ମୃଦୁ ନୂପୁର ଶବ୍ଦରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚମତ୍କାରିକ ମୁହଁ, ଲାଲ ହାର, ଶୋଭାମୟ କଣ୍ଠାଭୂଷଣ, ଲୋହିତ କୁଣ୍ଡଳ, ଓ ବହୁଳ କେଶରେ ଅବର୍ତ୍ତିତ ହେଉଥିଲେ। ମାୟାଙ୍କ ନିର୍ମିତ ସଭାଗୃହରେ ଧର୍ମର ପୁତ୍ର ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀ ରାଜା ନିଜ ପରିବାର, ବନ୍ଧୁବନ୍ଧବ ଓ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ବସିଥିଲେ। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ସିଂହାସନ ଉପରେ ବସି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ଶ୍ରୀ, ଏବଂ ସୁତମାନେ ତାଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦୁର୍ୟୋଧନ ଗର୍ବିତ ହୋଇ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ସହ ତାଲ ମୁଣ୍ଡା ଓ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ତରୱାରି ହାତରେ ଧରି ବସିଥିଲେ, କ୍ରୋଧରେ ତାହା ଭୂମିରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ। ମାୟାଙ୍କ ମୋହରେ ମନ ଭ୍ରମିତ ହେଇ ଭୂମିରେ ଜଳ ବୋଲି ଚିରା ଧରିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଜଳ ଥିଲା ନାହିଁ, ଓ ଜଳକୁ ଭୂମି ବୋଲି ଭାବିଲେ। ଏହା ଦେଖି ଭୀମ ହସି ଉଠିଲେ, ମହିଳାମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟ ହସିପକାଇଲେ। ରାଜା ଏହି ହସକୁ ରୋକିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣ ଏହି ହସକୁ ଅନୁମୋଦନ କଲେ। ଲଜ୍ଜାରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଏବଂ ରୋଷରେ ତପି ଦୁର୍ୟୋଧନ ଚୁପଚାପ ଗଜାହାକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ 'ହାୟ ହାୟ' ବୋଲି କ୍ରନ୍ଦନ କଲେ, ଏବଂ ଅଜାତଶତ୍ରୁ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ମନ ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ହେଲା। ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ମୌନ ରହି, ଭୂଭାର ହ୍ରାସ ପାଇଁ ଦୃଷ୍ଟି ଘୁରାଇ ଦେଖୁଥିଲେ। ଏହିପରି ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞରେ ସୁୟୋଧନଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟତା ବିଷୟରେ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି, ହେ ରାଜନ୍। ଏହିପରି ଚପ୍ତର 'ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ଅହଂକାର ଦମନ' ନାମରେ ଭାଗବତ ପୁରାଣର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧ, ଦ୍ୱିତୀୟାର୍ଦ୍ଧରେ ଶେଷ ହେଲା। ଏବେ ଶୁଣ, ହେ ରାଜନ୍, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅନ୍ୟ ଏକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକର କୃତ୍ୟ—ଯେଉଁଠି ଲୀଳାମୟ ଅଦୂର୍ଦ୍ଶୀ ପ୍ରଭୁ ସୌଭପତି ଶାଲ୍ବଙ୍କୁ ବଧ କଲେ। ଶାଲ୍ବ, ଶିଶୁପାଳଙ୍କ ମିତ୍ର, ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ବିବାହରେ ଯୋଗ ଦେଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଯାଦବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଓ ଜରାସନ୍ଧ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ କରିଥିଲେ। ଏହାଦେଖି ଶାଲ୍ବ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ—'ମୁଁ ପୃଥିବୀକୁ ଯାଦବମୁକ୍ତ କରିଦେବି, ମୋ ଶୌର୍ଯ୍ୟ ଦେଖ।' ଏପରି ଅବିବେକୀ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରି ଶାଲ୍ବ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ ଏକମାତ୍ର ମୁଠି ଧୂଳି ଗିଲି ପୂଜା କଲେ। ଏକ ବର୍ଷ ପରେ ଦୟାମୟ ଶିବ, ଉମାପତି, ସହଜରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଶାଲ୍ବଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ଶାଲ୍ବ ଏକ ଏମିତି ରଥ ଚାହିଲେ, ଯାହା ଯାଦବମାନେ ଦେଖି ଭୟଭିତ ହେବେ, ଯାହା ଦେବ, ଦାନବ, ମନୁଷ୍ୟ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ନାଗ, ରାକ୍ଷସ ଆଦି ଅଭିଦ୍ୟାନ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ଯେଉଁଠାରେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଯିବାଯିବି କରିପାରିବ। ଗିରିଶ 'ତଥାସ୍ତୁ' କହିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ମାୟା ଏକ ଲୋହାର ସୌଭ ନାମକ ନଗର ତିଆରି କରି ଶାଲ୍ବଙ୍କୁ ଦେଲେ। ଏହି ଅପୂର୍ବ, ଭୟଙ୍କର ଓ ଅଭେଦ୍ୟ ଯାନ ପାଇ ଶାଲ୍ବ ଯାଦବମାନେ ଦ୍ୱାରା କୃତ ଦ୍ୱେଷ ସ୍ମରି ଦ୍ୱାରକାକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶାଲ୍ବ ତାଙ୍କ ମହାସେନା ସହ ଦ୍ୱାରକା ଉପକାନ୍ତ ଓ ବାଗିଚାଗୁଡ଼ିକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ। ଦ୍ୱାରକାର ଦ୍ୱାର, ଗୋପୁର, ରାଜମହଳ, ବାଲକନି, ଉଦ୍ୟାନ, ଏବଂ ଉଚ୍ଚ ମହଳ ଉପରେ ଅସଂଖ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷିତ ହେଲା। ପାଥର, ଗଛ, ବଜ୍ର, ସର୍ପ ଓ ଗୃତିକଣାର ବର୍ଷା ହେଲା, ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ବାତ୍ୟା ଚାଲିଗଲା, ସମସ୍ତ ଦିଗ ଧୂଳିରେ ଆଛନ୍ନ ହେଲା। ଏପରି ଭାବରେ ସୌଭ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାରେ ପକାଇଲା, ଯେପରି ତ୍ରିପୁରା ଆକ୍ରମଣରେ ପୃଥିବୀ ଶାନ୍ତି ନପାଇଥିଲା। ନିଜ ଜନମାନେ ଦୁଃଖିତ ଦେଖି ସ୍ରୀପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ରଥାରୋହଣ କରି ଶୌର୍ଯ୍ୟ ଦେଖାଇଲେ—'ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ' ବୋଲି ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ। ସାତ୍ୟକି, ଚାରୁଦେଶ୍ନ, ସାମ୍ବ, ଅକୃର ଏବଂ ତାଙ୍କ ଭାଇ, ହାର୍ଦିକ୍ୟ, ଭାନୁବିନ୍ଦ, ଗଦା, ଶୁକ, ଶରଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁର୍ଧର ଓ ଚତୁରଙ୍ଗ ବାହିନୀର ନେତାମାନେ ଚତୁର୍ଯ୍ୟ ରଥ, ଗଜ, ଅଶ୍ୱ ଓ ପଦାତି ସହ ସଜ୍ଜ ହେଇ ବାହାରିଲେ। ତାପରେ ଶାଲ୍ବ ଓ ଯାଦବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦେବ-ଦାନବ ସମ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ରୁକ୍ମିଣୀନନ୍ଦନ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ରରେ ସୌଭପତି ମାୟା ନିର୍ମିତ ସମସ୍ତ ମାୟାକୃତ ଭ୍ରମକୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଉଦାସୀନ କରିଦେଲେ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ରାତିର ଅନ୍ଧକାରକୁ ହଟାଏ। ସେ ଶାଲ୍ବସେନାପତିକୁ ପଚିଶଟି ସୁନା ଶଳା ଓ ଲୋହ ଶିରା ଅସ୍ତ୍ରରେ ବିଧ୍ୱଂସ କଲେ।