ଏହିପରି ଘଟଣାରେ, ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ପରେ, ସେ ଚମତ୍କାର ରୂପରେ ମୂଲ୍ୟବାନ ପଟ ଓ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି, ବିଧିବତ୍ ଅଚାର୍ଯ୍ୟ, ଋଷି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଅଳଙ୍କାର ଓ ବସ୍ତ୍ର ଦେଇ ସମ୍ମାନିତ କଲେ। ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭକ୍ତିଶୀଳ ଏହି ରାଜା, ନିଜ ପରିବାରଜନ, ଜ୍ଞାତି, ରାଜା, ବନ୍ଧୁ ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବାରମ୍ବାର ଆଦର ଓ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ସମସ୍ତ ଲୋକ ମାଣିକ୍ୟ ଝୁମକା, ମାଳା, ପାଗ, ଅଙ୍ଗୀ, ନୂପୁର, ମୂଲ୍ୟବାନ ଗହନା, ଅଲୋକିକ ଅଳଙ୍କାର ଓ ଉତ୍ତମ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲେ। ମହିଳାମାନେ ଦୁଇଠି ଝୁମକା, ଅନେକ କଙ୍କଣ, ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କଟିବନ୍ଧ ପିନ୍ଧି ଅପୂର୍ବ ଶୋଭା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ କର୍ମକାଣ୍ଡୀ, ଋଷିମାନେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ବିଦ୍ୱାନମାନେ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ଶୂଦ୍ର ଜାତିର ସମସ୍ତ ରାଜା ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ଦେବତା, ଋଷି, ପିତୃ, ଭୂତ, ଲୋକପାଳ ଓ ସେମାନଙ୍କ ସାଥୀମାନେ ମଧ୍ୟ ପୂଜିତ ହୋଇ, ନିଜ ନିଜ ଲୋକକୁ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ କଲେ। ଏହି ଉତ୍ସବର ଶୋଭା ଏପରି ଥିଲା ଯେ, ରାଜାମାନେ ଏହାକୁ ବିରତି ଛାଡ଼ି ମଧୁପାନ ଭଳି ହୃଦୟରେ ଗ୍ରହଣ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ହରିଦାସଙ୍କ ଅତି ମହାନ ରଜସୂୟର ସ୍ତୁତି କରି ଅକ୍ଷୁଦ୍ର ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ। ଏହା ପରେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ରାଜା, ଅନେକ ସ୍ନେହ ଓ ସମ୍ମାନ ସହ ନିଜ ବନ୍ଧୁ, ଜ୍ଞାତି, ସମ୍ପର୍କୀୟ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ। ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ, ନିଜ ପ୍ରିୟଜନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା, କିଛିଦିନ ସେଠାରେ ରହିଲେ, ଏବଂ ସାମ୍ବ ଓ ଅନ୍ୟ ଯାଦବ ଶୂରମାମାନେଙ୍କୁ କୁଶସ୍ଥଳୀକୁ ପଠାଇଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ ଧର୍ମପୁତ୍ର ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦୟାରେ, ନିଜ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ଆଶାର ସମୁଦ୍ରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ। ଏଠି, ଏକ ଦିନ ଦୁର୍ୟୋଧନ ରାଜପ୍ରାସାଦରେ ରହିବା ସମୟରେ, ରଜସୂୟ ଯଜ୍ଞର ମହାନ ଶୋଭା ଓ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ଦେଖି, ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଜଳି ଉଠିଲା। ସେଠାରେ, ଯେଉଁଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ରାଜା, ଦାନବ ଓ ଦେବତାଙ୍କର ଧନ-ସମ୍ପଦ ବିଧାତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିନ୍ୟାସିତ ଥିଲା, ଭଗବାନ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ପାଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ, ଏବଂ କୁରୁରାଜ ଦୁର୍ୟୋଧନ ହୃଦୟ ଏହି ଦୃଶ୍ୟରେ ମୁହଁ ହାରି ଯାଇଥିଲା। ସେଠାରେ, ଏହି ସମୟରେ, ମଧୁପତି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ହଜାର ରାନୀ, ଭାରି ନିତମ୍ଭ, ମୃଦୁ ନୂପୁର ଧ୍ୱନି, ଲାଲ ହାର, ଶୋଭାମୟ କଣ୍ଠାଭୂଷଣ, ଲମ୍ବା କେଶ ଓ ସୁନ୍ଦର ଝୁମକା ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ। ମାୟା ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ସଭାମଣ୍ଡପରେ, ଧର୍ମନନ୍ଦନ ରାଜା ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରେ ପରିବାର, ସମ୍ବନ୍ଧୀ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଅଧିଷ୍ଠିତ ହୋଇଥିଲେ। ସେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ସିଂହାସନରେ ବସି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ଚର୍ଚ୍ଚିତ ଶ୍ରୀ ସମ୍ପଦରେ ଯୁକ୍ତ ଥିଲେ ଓ ଚରଣମାନେ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ। ଏଠି, ଦୁର୍ୟୋଧନ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘେରା ଥିଲେ, ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ ଓ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ତାଳୱାର ଧରି ରାଗରେ ତଳେ ପକାଇ ରଖିଥିଲେ। ସେ ଭୂମିରେ ଏକ ବସ୍ତ୍ରକୁ ଜଳ ବୋଲି ଧରିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେଟି ଶୁଷ୍କ ଥିଲା; ଏବଂ ଜଳରେ ଭୂମି ବୋଲି ଭାବିଲେ, ମାୟାର ମୋହରେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଗଲେ। ଭୀମ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ହସିପକାଇଲେ, ଏବଂ ମହିଳାମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟ ହସିଲେ। ଯୁଧିଷ୍ଠିର ରାଜା ସେମାନଙ୍କୁ ନିରୋଧ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣ ଏହି ହାସ୍ୟକୁ ଅନୁମୋଦନ କରିଥିଲେ। ଦୁର୍ୟୋଧନ ଲଜ୍ଜାରେ ମୁହଁ ନମାଇ, କ୍ରୋଧରେ ଜଳି ଉଠି ଚୁପ୍ଚାପ ଗଜାହାକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକମାନେ 'ହାୟ ହାୟ' କରି କ୍ରନ୍ଦନ କଲେ, ଅଜାତଶତ୍ରୁ ରାଜା ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ; ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ମୌନ ରହି, ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ ପାଇଁ ଚିନ୍ତିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦୃଶ୍ୟ ଅବଲୋକନ କରୁଥିଲେ। ହେ ରାଜା, ଏଭଳି ଭାବରେ ତୁମେ ଯାହା ପଚାରିଥିଲେ, ମୁଁ ସୁୟୋଧନଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟତା ଓ ତାଙ୍କ ଅହଂକାର ଲାଞ୍ଛନା ଘଟଣା ଓ ବିଶିଷ୍ଟ ରଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ବିଷୟରେ କଥାହେବା ସମାପ୍ତ କରିଛି। ଏହିପରି ଚପ୍ତିର 'ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ଅହଂକାର ଦମନ' ନାମକ ଭାଗବତ ପୁରାଣର ଦଶମ ଶ୍କନ୍ଧ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଅର୍ଧର ଅନ୍ତିମ ଅଧ୍ୟାୟ ଅଟେ। ଏବେ ଶୁଣ, ହେ ରାଜନ୍, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅନ୍ୟ ଚମତ୍କାର କାର୍ଯ୍ୟ—କିପରି ଲୀଳାମୟ, ଅନଙ୍ଗ ଭଗବାନ ସଉଭପତି ଶାଲ୍ୱଙ୍କୁ ବିନାଶ କଲେ। ଶାଲ୍ୱ, ଶିଶୁପାଳଙ୍କ ମିତ୍ର, ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ବିବାହରେ ଯାଇଥିଲେ; ତାଙ୍କୁ ଯାଦବମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅପରାଜିତ କରିଥିଲେ, ଯେପରିକି ଜରାସନ୍ଧ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ହୋଇଥିଲେ। ତେଣୁ ଶାଲ୍ୱ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଶପଥ କଲେ, 'ମୁଁ ପୃଥିବୀକୁ ଯାଦବରହିତ କରିଦେବି—ମୋର ପ୍ରତାପ ଦେଖ।' ଏପରି ମୂର୍ଖ ଶପଥ ଦେଇ, ଶାଲ୍ୱ ପ୍ରାଣୀଶ୍ୱର ଭଗବାନଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, କେବଳ ଏକମୁଠି ଧୂଳି ଖାଇ ସଂକଳ୍ପ କଲେ। ଏକ ବର୍ଷ ପରେ, ଉମାପତି କରୁଣାମୟ ଭଗବାନ ତାଙ୍କୁ ଏକ ବର ଦେଇବାକୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ଶାଲ୍ୱ ଏହି ବର ଚାହିଲେ—ଏମିତି ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯାନ ଯାହା ଯାଦବମାନେ ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର, ଯେଉଁଥିରେ ଚାଲିବାର ସ୍ୱେଚ୍ଛା ଓ ଯାହାକୁ ଦେବ, ଦାନବ, ମନୁଷ୍ୟ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସର୍ପ, ରାକ୍ଷସ କେହି ଭଙ୍ଗ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। 'ତଥାସ୍ତୁ' ବୋଲି ଗିରିଶ ଦେଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ମାୟା ନାମକ ଦୁର୍ଗାପୁରୀ ନିର୍ମାଣ କରି, ଏହି ଲୋହାର ସଉଭ ନାମକ ଯାନ ଶାଲ୍ୱଙ୍କୁ ଦେଲେ। ଏହି ଚାହିଦା ପୂରଣ କରିବା ପରେ, ଶାଲ୍ୱ ଏହି ଭୟଙ୍କର, ଅପରାଜିତ ଯାନ ନେଇ, ଯାଦବମାନେଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା ଦ୍ୱେଷକୁ ମନେ କରି, ଦ୍ୱାରକାନଗରୀକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶାଲ୍ୱ ତାଙ୍କ ଭାରି ସେନା ସହିତ ନଗରୀକୁ ଆବର୍ତ୍ତ ଦେଇ, ସମସ୍ତ ପ୍ରସ୍ଥାନ ଓ ବାଗିଚା ଧ୍ଵଂସ କରିଦେଲେ। ନଗର ଦ୍ୱାର, ଦୁର୍ଗ, ରାଜପ୍ରାସାଦ, ବାଲ୍କନୀ, ଉଦ୍ୟାନ ଓ ଉଚ୍ଚ ମହଳ ଉପରେ ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା ହେଉଥିଲା। ପାଥର, ଗଛ, ବଜ୍ର, ସର୍ପ ଓ କଣ୍କର ବର୍ଷା ହେଲା, ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ପବନ ଚାଲି, ସମସ୍ତ ଦିଗ ଧୂଳିରେ ଆଛାଦିତ ହେଉଥିଲା। ଏଭଳି ଭାବେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରକା ନଗରୀ ସଉଭ ଯାନ ଦ୍ୱାରା ଅତ୍ୟନ୍ତ ପୀଡିତ ହେଉଥିଲା, ଯେପରି ତ୍ରିପୁରାକୁ ଆକ୍ରମଣ କରାଯାଇଥିଲା।