ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ଦିନରେ, ଯଦୁ, ସୃଞ୍ଜୟ, କମ୍ବୋଜ, କୁରୁ, କେକୟ ଏବଂ କୋଶଳ ରାଜାମାନେ ସେମାନଙ୍କ ସେନା ସହିତ ଯଜ୍ଞ ଉପଲକ୍ଷ୍ୟରେ ଆଗେଇ ଯାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଗଜାଗଜ୍ୟା ଚାଳରେ ପୃଥିବୀ କମ୍ପି ଉଠିଲା। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷି, ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତା ଏବଂ ଦ୍ୱିଜାତି ମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ବେଦ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କୁ ଦେବ, ଋଷି, ପିତୃ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରି, ଫୁଲ ଝରାଇଥିଲେ। ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ ସୁଗନ୍ଧିତ ମାଲା, ଅଳଙ୍କାର ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି ଆନନ୍ଦରେ ଏକାପରକୁ ଜଳ ଛିଟି ଦେଇ ଖେଳିଥିଲେ। ନାରୀମାନେ ତେଲ, ଗୃତ, ସୁଗନ୍ଧିତ ଚୂର୍ଣ୍ଣ, ହଳଦି ଓ କେସର ଲଗାଇ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ସହିତ ଖେଳିଥିଲେ। ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ସୁରକ୍ଷାରେ ରାଜନୀମାନେ ଚୁପଚାପ ଦେବୀମାନେ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଯାଉଥିବା ପରି ବାହାରି ଆସିଥିଲେ; ମାତୃପକ୍ଷ ଓ ସୁହୃଦମାନେ ଜଳ ଛିଟି ଦେଉଥିବାବେଳେ ତାଙ୍କ ମୁହଁ ଲଜ୍ଜାର ମୂଦ୍ରାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଇଥିଲା। ସେ ରାଜନୀମାନେ ଏବଂ ସୁହୃଦମାନେ ଦେବମାନେ ଉପରେ ଆନନ୍ଦରେ ଜଳ ଛିଟି ଦେଇଥିଲେ; ତାଙ୍କ ପୋଶାକ ଭିଜିଗଲା, ଦେହ ଓ ବକ୍ଷସ୍ଥଳ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଲା, ମାଲା ଖସିଗଲା, ଏହି ଚମତ୍କାର ଖେଳ ଦୃଷ୍ଟି ଦୂଷିତ ଲୋକମାନଙ୍କ ମନକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରିଦେଲା। ସମ୍ରାଟ୍ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡା ଦ୍ୱାରା ଚାଳିତ ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ରଥରେ ଚୢଡ଼ି, ତାଙ୍କ ରାଜନୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଇଥିଲେ, ଯେପରି ଯଜ୍ଞର ମଧ୍ୟରେ ଯଜ୍ଞପତି। ଯଜ୍ଞ ଶେଷରେ, ଅଚାର୍ୟମାନେ ସ୍ନାନ କରି ଶୁଦ୍ଧ ହେଇ, ରାଜାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ରାଜନୀମାନେ ସହିତ ଗଙ୍ଗାଜଳରେ ସ୍ନାନ କରାଇବାକୁ ଆଗେଇଲେ, ତାଙ୍କ ସହିତ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ।