ଯେତେବେଳେ ଯଜ୍ଞର ସମାପନ ସମୟ ଆସିଲା, ତେବେ ଯଜ୍ଞର ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ଯେଉଁଠି ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆଦର, ଉପହାର, ମିଠା କଥା ଏବଂ ଉଚିତ ଆତିଥ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞପତି, ସହାୟକ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏବଂ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁମାନେ ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ, ଏବଂ ସାତ୍ୱତମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଶିଶୁପାଳଙ୍କୁ ବଧ କରି ଯଜ୍ଞଶାଳାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତେ ଦେବୀ ନଦୀରେ ଅବଭୃଥ୍ ସ୍ନାନ କଲେ। ସେଇ ସମୟରେ ମୃଦଙ୍ଗ, ଶଂଖ, ପଣବ, ଧୁନ୍ଧୁରି, ଅନକ ଓ ଗୋମୁଖ ଭଳି ବିଭିନ୍ନ ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ରର ଧ୍ୱନି ଉତ୍ସବକୁ ମହୋତ୍ସାହରେ ମୁହୁଁ ଦେଲା। ନୃତ୍ୟାଙ୍ଗନାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ନୃତ୍ୟ କଲେ, ଗାୟକମାନେ ଗାଇଲେ, ବୀଣା, ବାଁଶୀ ଓ ତାଳିର ସ୍ୱର ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଲା। ସମ୍ମାନିତ ରାଜାମାନେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ରଙ୍ଗିନ ପତାକା ଓ ଚିହ୍ନ ଲାଗିଥିବା ହାଥୀ ଓ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ତାଙ୍କ ଅଭୂଷିତ ସେନା ସହିତ ବିଦାୟ ନେଲେ। ଯଦୁ, ସୃଞ୍ଜୟ, କମ୍ବୋଜ, କୁରୁ, କେକୟ, କୌଶଳ—ଏହି ସମସ୍ତ ଜାତିର ରାଜାମାନେ ସେନାନୀତ୍ୟ କରି ଯଜ୍ଞ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଗଲେ, ତାଙ୍କ ପଦଚାଳନାରେ ଭୂମି କମ୍ପିଥିଲା। ବିଶିଷ୍ଟ ଋଷି, ଅଧ୍ୱର୍ୟୁ ଓ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ବେଦମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଥିଲେ। ଦେବତା, ଋଷି, ପିତୃ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ଫୁଲ ବର୍ଷା କରୁଥିଲେ। ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ ଚନ୍ଦନ ମାଳା, ଅଳଂକାର ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ଏକାଉଁଠି ଖେଳୁଥିଲେ, ପରସ୍ପରକୁ ଜଳ ଛିଟି ମଜା କରୁଥିଲେ। ନାରୀମାନେ ତେଲ, ଘୃତ, ଚନ୍ଦନ, ହଳଦୀ ଓ କୁମ୍କୁମ ଲଗାଇ, ମଜା କରୁଥିଲେ। ସେଇ ମହଳର ରାନୀମାନେ ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ତଳେ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବରେ, ଦେବସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଯେପରି, ରଥରେ ବାହାରିଲେ। ତାଙ୍କ ମାମା ଓ ସାଙ୍ଗମାନେ ତାଙ୍କୁ ଜଳ ଛିଟି ଦେଉଥିଲେ, ଲଜ୍ଜା ମିଶ୍ରିତ ହସରେ ମୁହଁ ଦ୍ୟୁତିମାନ ହୋଇଯାଉଥିଲା। ସେହି ରାନୀମାନେ ସାଙ୍ଗମାନେ ସହ ଦେବତାଙ୍କୁ ଉଲ୍ଲାସରେ ଜଳ ଛିଟିଲେ। ତାଙ୍କ ବସ୍ତ୍ର ଭିଜିଯାଇଥିଲା, ଦେହ ଓ ସ୍ତନ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଉଥିଲା, ମାଳା ଖସିଯାଉଥିଲା, ଏହି ଚମତ୍କୃତି ଦୃଶ୍ୟ ଅଶୁଦ୍ଧ ମନ୍ତିମାନେ ମନରେ ଅନ୍ୟ ଭାବ ଉତ୍ପନ୍ନ କରୁଥିଲା। ସମ୍ରାଟ୍ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ା ଯୋଜିଥିବା ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଥରେ ଅଭୂଷିତ ରାନୀମାନେ ସହ ଦ୍ୟୁତିମାନ ହେଉଥିଲେ, ଯେପରି ଯଜ୍ଞର ମଧ୍ୟରେ ଯଜ୍ଞପତି। ଯଜ୍ଞ ସ୍ନାନ ପରେ, ଅଧ୍ୱର୍ୟୁମାନେ ନିଜେମାନେ ଶୁଧ୍ଧି ନେଇ, ରାଜାଙ୍କୁ ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଗଙ୍ଗାଜଳରେ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ।