ଅର୍ଜୁନ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ବୟସ୍କ ମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଉଥିଲେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଅତି ଭକ୍ତିଭାବରେ ଅତିଥିମାନଙ୍କ ଚରଣ ଧୋଇଦେଉଥିଲେ, ଡ୍ରୁପଦର କନ୍ୟା ଦ୍ରୌପଦୀ ହସ୍ତେ ଭୋଜନ ପରିବେଶନ କରୁଥିଲେ, ଓ ମହାମନା କର୍ଣ୍ଣ ଦାନ ବଣ୍ଟନ କରିଥିଲେ। ଏହି ମହାଯଜ୍ଞରେ ଯୁୟୁଧାନ, ବିକର୍ଣ୍ଣ, ହାର୍ଦିକ୍ୟ, ବିଦୁର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ, ବାହ୍ଲୀକ ପୁତ୍ରମାନେ, ଭୂରି, ସନ୍ତର୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟେ ଅନେକେ ନିଜେ ନିଜେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଯୁକ୍ତ ହୋଇଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ନିଜ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ କରୁଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉପାଧ୍ୟାୟ, ସହାୟକ ଏବଂ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁମାନେ ଯଥାଯଥ ଦାନ, ମିଷ୍ଟି କଥା ଓ ଆତିଥ୍ୟରେ ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ, ଏବଂ ସତ୍ବତମୁକୁଟ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଶିଶୁପାଳଙ୍କୁ ବଧ କରି ବୈଦିକ ମଣ୍ଡପରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତେ ଦେବୀ ନଦୀରେ ଅବଭୃଥ୍ ସ୍ନାନ କଲେ। ମୃଦଙ୍ଗ, ଶଂଖ, ପଣବ, ଧୁନ୍ଧୁରି, ଅନକ, ଗୋମୁଖ ଇତ୍ୟାଦି ବିଭିନ୍ନ ବାଦ୍ୟ ଉତ୍ସବ ଶ୍ରାବଣୀ ଚର୍ଚ୍ଚାରେ ଗଞ୍ଜିଉଥିଲା। ଆନନ୍ଦିତ ନୃତ୍ୟ ଦଳ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଗାୟକ ଦଳ ଗାଇଉଥିଲେ, ବୀଣା, ବାଂଶୀ ଓ ତାଳ ରବ ଆକାଶକୁ ଛୁଇଯାଉଥିଲା। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ରାଜାମାନେ ହାତୀ ଓ ରଙ୍ଗିନ ପତାକା ଶୋଭିତ ରଥ ଉପରେ ଚଡ଼ି, ତାଙ୍କର ଶୋଭାଯୁକ୍ତ ସେନାନୀମାନଙ୍କ ସହ ଯାଉଥିଲେ। ଯଦୁ, ସୃଞ୍ଜୟ, କମ୍ବୋଜ, କୁରୁ, କେକୟ, କୋଶଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରାଜବଂଶୀ ତାଙ୍କର ସେନା ନେଇ ମହାଯଜ୍ଞକୁ ଯାଉଥିଲେ, ଭୂମି କମ୍ପିଉଥିଲା। ପ୍ରଶସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଋଷି, ଦ୍ୱିଜ ଏବଂ ଯଜ୍ଞାଚାରୀମାନେ ବେଦମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ, ଦେବତା, ଋଷି, ପିତୃ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଫୁଲ ବୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲେ। ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ ସୁଗନ୍ଧିତ ମାଳା, ଅଳଙ୍କାର ଓ ଅତି ଉତ୍ତମ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ମଜା କରୁଥିଲେ, ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ। ନାରୀମାନେ ତେଲ, ଘୃତ, ଚନ୍ଦନ, ହଳଦି ଓ କୁଙ୍କୁମ ଲଗାଇ, ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ସହ ଖେଳିଥିଲେ। ପୁରୁଷମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ରାଣୀମାନେ ଜଣେ ଦେବୀମାନେ ପରି ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ବାହାରିଲେ; ମାତୃବନ୍ଧୁ ଓ ସଖୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଜଳ ଛିଁଟିଲେ, ଲଜ୍ଜା ହସରେ ମୁହଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା। ସେହି ରାଣୀମାନେ ତାଙ୍କ ସଖୀମାନଙ୍କ ସହ ଦେବତାଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହରେ ଛିଁଟିଲେ; ତାଙ୍କର ପୋଶାକ ଭିଜିଗଲା, ଦେହ ଓ ଅଂଶ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ମାଳା ଖସିଯାଉଥିଲା—ଏହି ମନୋହର ଖେଳ ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତିମାନଙ୍କ ମନକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରୁଥିଲା। ସମ୍ରାଟ୍ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ତାଣା ହେଉଥିବା ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଳଙ୍କୃତ ରଥ ଉପରେ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ, ଯେପରି ବିଧିପତି ଯଜ୍ଞରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତି। ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହ ସ୍ନାନ କରିବା ପରେ, ଯଜ୍ଞାଚାରୀମାନେ ନିଜେ ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ଓ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ। ଦେବବାଦ୍ୟ ଓ ମାନବ ବାଦ୍ୟ ସମ୍ମିଳିତ ରବ ହେଲା; ଦେବତା, ଋଷି, ପିତୃ ଓ ମାନବମାନେ ପୁଷ୍ପ ବୃଷ୍ଟି କଲେ। ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ବର୍ଗ ଓ ଆଶ୍ରମର ଲୋକେ ସ୍ନାନ କଲେ, ବଡ଼ ଅପରାଧୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ତ୍ରୁଟିରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ। ତା'ପରେ ରାଜା ଉତ୍ତମ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି, ଯଜ୍ଞାଚାରୀ, ଋଷି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଅଳଙ୍କାର ଓ ବସ୍ତ୍ର ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ନାରାୟଣଭକ୍ତ ଏହି ରାଜା ତାଙ୍କ ଆତ୍ମୀୟ, ପରିଚିତ, ରାଜା, ବନ୍ଧୁ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ସମ୍ମାନ କଲେ। ସମସ୍ତ ଲୋକ ମଣିମାଳା, ମୁକୁଟ, ମୁଣ୍ଡାସା, ଜାକେଟ, ଉତ୍ତମ ବସ୍ତ୍ର ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ହାର ପିନ୍ଧି ଦିବ୍ୟ ଚମକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ; ନାରୀମାନେ ଯୁଗଳ କନ୍ତା ଓ ବିଭିନ୍ନ ବାଙ୍ଗି ରେ ଶୋଭିତ, ସୁନାର କମରବନ୍ଧ ଏବଂ ମନୋହର ମୁହଁରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ। ତା'ପରେ ମହାପୁଣ୍ୟଶୀଳ ଯଜ୍ଞାଚାରୀ, ଋଷି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣର ଅସେମ୍ବ୍ଲି ରାଜାମାନେ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ଦେବତା, ଋଷି, ପିତୃ, ଭୂତ, ଲୋକପାଳ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ସହଚରମାନେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ନିଜ ନିଜ ଲୋକକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ଋଷିମାନେ ହରିଦାସଙ୍କ ମହା ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞର ଗୁଣଗାନ କରିବାରେ କ୍ଷୁଦ୍ର ହେଉନଥିଲେ, ଯେପରି ମାନବ ଅମୃତ ପିଇ ଅତିରିକ୍ତ ହୁଏନାହିଁ। ପରେ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ସ୍ନେହଭାବରେ ବନ୍ଧୁ, ଆତ୍ମୀୟ, ନିଜ ବନ୍ଧୁବନ୍ଧବୀ ଓ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ। ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଯିଏ ନିଜ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାନ୍ତି, କିଛିଦିନ ସେଠାରେ ରହି, ସାମ୍ବ ଓ ଅନ୍ୟ ଯଦୁବୀରମାନେକୁ କୁଶସ୍ଥଳୀକୁ ପଠାଇଲେ। ଏଭଳି ଧର୍ମପୁତ୍ର ରାଜା ନିଜ ଅତିକାଙ୍କ୍ଷିତ ଆଶା ପୂରଣର ବିଶାଳ ସାଗରକୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହଯୋଗରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ ଓ ଦୁଃଖମୁକ୍ତ ହେଲେ। ଏକଦିନ ରାଜପ୍ରାସାଦରେ ଦୁର୍ୟୋଧନ ଏହି ମହା ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ଓ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଶ୍ରୀରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ଓ ଇର୍ଷ୍ୟାନ୍ବିତ ହେଲେ। ସେଠାରେ, ଯେଉଁଠାରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ସଜାଯାଇଥିବା ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ରାଜାମାନଙ୍କ ଧନ ଚମକୁଥିଲା, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଡ୍ରୁପଦାତନୟୀଙ୍କ ପାଖରେ ଦଢ଼ିଥିଲେ, ଏବଂ କୁରୁରାଜ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ମନ ଏହି ଶୋଭାରେ ବନ୍ଧି ଦୁଃଖିତ ହେଲା। ସେଠାରେ ଏହି ସମୟରେ ମଧୁପତି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ହଜାର ରାଣୀ ଭାରି ନିତମ୍ବ ଓ ମୃଦୁ ନୂପୁର ରବ ସହ ଚେହେରାକୁ ଚାରିପାଖରେ ଘେରିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଲାଲ ହାର, ମନୋହର କନ୍ତା ଓ ଖୋଲା କେଶ ଚମକୁଥିଲା। ମାୟାଙ୍କ ନିର୍ମିତ ଏହି ସଭାଗୃହରେ ଧର୍ମନନ୍ଦନ ରାଜା ତାଙ୍କ ସମ୍ବନ୍ଧୀ, ଅନୁଚର ଓ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଉପବିଷ୍ଟ ଥିଲେ। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ସିଂହାସନରେ ବସି, ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶ୍ରୀରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ, ଗାନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୁଣଗାନ କରୁଥିଲେ। ଦୁର୍ୟୋଧନ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ସହ ଗର୍ବିତ ଭାବେ, ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ମୁକୁଟ ଓ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ତଳେ ତଳୱାର ଧରି, ରେଷାରେ ତାହାକୁ ଭୂମିରେ ଫେଲି ଦେଲେ। ସେ ଭୂମିରେ ଜଳ ଭାବି ଜାମାର ଛେଡ଼ା ଧରିଲେ, ଯାହା ଶୁଖିଲା ଥିଲା; ଜଳ ଉପରେ ମାଟି ଭାବି ପଦ ଦେଲେ, ମାୟାଙ୍କ ମୋହରେ ଭ୍ରମିତ ହେଲେ।