ପୂର୍ବେ ଯେପରିକି ଅୟୋଧ୍ୟାବାସୀମାନେ ଭଗବାନ୍ ରାମଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିଲେ, ସେହିପରି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ଏମିତି ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ଗୋଲୋକକୁ ନେଇଯିବାକୁ ସମ୍ଭବ ହୋଇଥିଲା, ଯେଉଁଠାକୁ ଦୀର୍ଘ ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସୀମାନେ ମଧ୍ୟ ପହଞ୍ଚିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ସେହି ଗୋଲୋକ ଏମିତି ଏକ ଦିବ୍ୟ ଲୋକ, ଯେଉଁଠାକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ବା କୌଣସି ସିଦ୍ଧପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟ ପହଞ୍ଚିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହି ଲୋକକୁ ଆୟୋଧ୍ୟାବାସୀମାନେ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତର ମହିମା ଶୁଣି ଏବଂ ଏହାର କଥା ଗ୍ରହଣ କରି ପହଞ୍ଚିଥିଲେ। ଏଠାରେ ଏହି ଉଚ୍ଚାରଣ ହେଉଛି—ସପ୍ତାହ ଧରି ଯେଉଁ ବୃତ୍ତାନ୍ତ ଶୁଣାଯାଏ, ତାହାର ଫଳ କେତେ ଦୀପ୍ତିମାନ! ଗୋକର୍ଣ୍ଣ କଥାର ଅକ୍ଷରମାନେ ଯେଉଁମାନେ କାନରେ ପକାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଗର୍ଭରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନାହିଁ। ବୟୁ, ପାନି ଏବଂ ପତ୍ର ଖାଇ ଶରୀରକୁ ଶୁଷ୍କ କରି, ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା ଏବଂ ଯୋଗାଭ୍ୟାସ କରି ଯେଉଁ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏନାହିଁ, ସେହି ଦଶା ସପ୍ତାହିକ ଭାଗବତ ଶ୍ରବଣରେ ହୁଏ। ଚିତ୍ରକୂଟରେ ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦରେ ଲୀନ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶାଣ୍ଡିଳ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଏହି ପବିତ୍ର ଇତିହାସକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି। ଏହି କଥା ସର୍ବୋତ୍ତମ ପବିତ୍ର; ଏକଥର ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ଏହା ପାଠ କଲେ ପିତୃମାନେ ତୃପ୍ତି ପାଆନ୍ତି; ଦିନେ ଦିନେ ପଢିଲେ ମୋକ୍ଷ ମିଳେ, ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନାହିଁ। ଏବେ କୁମାରମାନେ କହିଲେ: ଏବେ ଆମେ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣର ବିଧି ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବା। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧାରଣତଃ ସହଯୋଗୀ ଏବଂ ଧନ ସହିତ କରାଯାଏ। ପ୍ରଥମେ ଜ୍ୟୋତିଷୀଙ୍କୁ ଡାକି, ଶୁଭ ସମୟ ଜାଣିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ବିବାହ ପରି ସମସ୍ତ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଦରକାର। ନଭସ, ଆଶ୍ୱିନ, ଉର୍ଜା ଓ ମାର୍ଗଶୀର୍ଷ ମାସ ଏହି କଥା ଆରମ୍ଭ ପାଇଁ ଶୁଭ ଓ ପବିତ୍ର—ଏହି ମାସଗୁଡିକ ଶ୍ରୋତାଙ୍କ ପାଇଁ ମୋକ୍ଷ ସୂଚିତ କରେ। ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମାସ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏଡ଼ିବା ଉଚିତ; ସେଠାରେ ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟ ସହଯୋଗୀ ଏବଂ ଶ୍ରଦ୍ଧାଶୀଳ ଲୋକଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କରିବା ଦରକାର। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଞ୍ଚଳରେ ଏହି ସନ୍ଦେଶ ପଠାଇବା ଉଚିତ—ଏଠି କଥା ହେବ, ଗୃହସ୍ଥମାନେ ଆସନ୍ତୁ। କିଛି ହରିକଥା ଏବଂ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ମହିମା ଦୂର ଥାଏ; ସେଠାରେ ନାରୀ, ଶୂଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଅବଶ୍ୟ ଶିକ୍ଷା ଦେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଞ୍ଚଳର ନିର୍ଲିପ୍ତ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଯେଉଁମାନେ କୀର୍ତ୍ତନରେ ଆଗ୍ରହୀ, ସେମାନଙ୍କୁ ଚିଠି ପଠାଇବା ଉଚିତ, ଏହି ଲେଖନ ଏହିପରି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ। ପୁଣ୍ୟବାନ୍ମାନେ ସପ୍ତ ରାତି ଏକତ୍ରିତ ହେବେ—ଏହା ଅତି ଦୁର୍ଲଭ; ଏଠି ଏକ ନୂତନ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ରସର କଥା ହେବ। ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ଅମୃତ ପିବିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ, ସେମାନେ ଦ୍ରୁତ ଆସନ୍ତୁ, ପ୍ରେମରେ ଭକ୍ତି ନେଇ। କେବେ ଯଦି ଏକ ଦିନ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ସ୍ଥାନ ନ ମିଳେ, ତଥାପି ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତି ନିଶ୍ଚିତ କରିବା ଉଚିତ; ଏଠି ଏକ କ୍ଷଣ ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ। ଏପରି ଭାବରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ବିନମ୍ରତା ସହିତ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ; ସମସ୍ତ ଅତିଥିମାନେ ପାଇଁ ଆସନ୍ତିବା ପ୍ରସ୍ଥାନ ହେବା ଉଚିତ। ତୀର୍ଥ, ଅରଣ୍ୟ ବା ଘରେ ଯେଉଁଠି ଶୁଣାଯାଏ, ତାହା ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଯେଉଁଠି ମାଟି ଖୋଲା ଅଛି, ଏହି କଥା କହିବା ପାଇଁ ସେଠା ଉପଯୁକ୍ତ। ପବିତ୍ରତା, ଭୂମି ଶୁଧ୍ଧି, ମାଟି ଲେପନ ଏବଂ ଖଣିଜ ପଦାର୍ଥରେ ସଜାଯିବା ଉଚିତ; ଘରର ସାମଗ୍ରୀ ଏକ କୋଣାକୁ ରଖିବା ଦରକାର। ପାଞ୍ଚ ଦିନ ପରେ, ପୂର୍ବରୁ ପିଛାଇଥିବା ଛାଦରକୁ ସଫା କରିବା ଆବଶ୍ୟକ; କଳା ଗଛ ଦ୍ୱାରା ଏକ ଉଚ୍ଚ ମଣ୍ଡପ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ। ଫଳ, ଫୁଲ ଓ ପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଚମତ୍କାର ଭାବେ ଏହି ମଣ୍ଡପକୁ ଶୋଭାଯୁକ୍ତ କରିବା ଉଚିତ; ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପତାକା ଉଠାଇବା ଦ୍ୱାରା ଏହା ଧନ୍ୟ ହେବ। ଉପରେ ସପ୍ତ ଲୋକକୁ ଏକ ଏକ କରି ଚିତ୍ରିତ କରିବା ଉଚିତ; ସେଠାରେ ତ୍ୟାଗୀ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବସିବେ ଏବଂ ସଜାଗ ରହିବେ। ପ୍ରଥମେ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ଆସନ ଦେଖିବା ଦରକାର; ପାଠକଙ୍କ ପାଇଁ ବିଶେଷ ଦିବ୍ୟ ଆସନ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ। ପାଠକ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରିବେ, ଶ୍ରୋତା ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ; କିମ୍ବା ପାଠକ ପୂର୍ବକୁ ଦେଖିଲେ, ଶ୍ରୋତା ଉତ୍ତରକୁ ମୁହଁ କରିବେ। ବିକଳ୍ପ ଭାବେ, ପୂର୍ବ ଦିଗ ପୂଜାରି ଓ ପୂଜିତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ସ୍ଥାନ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରାଯିବ; ଶ୍ରୋତାମାନେ ଯେଉଁଠି ବସିବେ, ସେହିପରି ସ୍ଥଳ ଓ କାଳ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରନ୍ତି। ପାଠକ ଏକ ନିର୍ଲୋଭ, ବୈଷ୍ଣବ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହେବା ଉଚିତ, ବେଦଶାସ୍ତ୍ରରେ ପବିତ୍ର, ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଦୃଢ଼, ଏବଂ ସମସ୍ତ କାମନାରୁ ମୁକ୍ତ। ଅନେକ ମତରେ ଭ୍ରାନ୍ତ, ନାରୀ ଆସକ୍ତ, ବା କୁମତ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ଲୋକ ଯଦିଓ ପଣ୍ଡିତ ହେଉ, ଶୁକଦେବଙ୍କ ଶାସ୍ତ୍ର ପାଠରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଏଡ଼ିବା ଉଚିତ। ପାଠକ ପାଖରେ ଏକ ଅନ୍ୟ ଏମିତି ପଣ୍ଡିତ ରଖିବା ଉଚିତ, ଯିଏ ସନ୍ଦେହ ନିବାରଣ କରିବେ ଏବଂ ଲୋକଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ଦେବାରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଛନ୍ତି। ପାଠକ ଦିନ ଆରମ୍ଭ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ମୁଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡାଇବେ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ପରେ ସ୍ନାନ ଏବଂ ଶୁଧ୍ଧି କରିବେ। ପ୍ରତିଦିନ ନିଜ ସଂଧ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟ କ୍ରିୟା ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଭାବେ କରି, ନାରେଶ୍ୱରଙ୍କ ପୂଜା କରିବେ, ଯାହା ଶ୍ରବଣର ବିଘ୍ନ ଦୂର କରିବ। ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ତୃପ୍ତି ଦେଇ ପବିତ୍ରତା ଲାଗି ଶୁଦ୍ଧି କରିବେ; ଏକ ମଣ୍ଡଳ ତିଆରି କରି ହରିଙ୍କୁ ସେଠି ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବିଧିବତ୍ ପୂଜା କରିବେ; ପରିକ୍ରମା କରି ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି ପୂଜା ଶେଷରେ ସ୍ତୁତି କରିବେ—“ହେ କୃପାସାଗର, ମୁଁ ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ସମୁଦ୍ରରେ ଡୁବିଥିବା ଦୁଃଖୀ, କର୍ମମାୟା ମୋହରେ ବନ୍ଧିତ, ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କର।” ତା’ପରେ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତର ପୂଜା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ, ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ବିଧିରେ, ସ୍ନେହ ସହିତ, ଧୂପ ଦୀପ ସହିତ କରିବା ଉଚିତ। ପରେ ଏକ ନଡ଼ିଆ ଧରି ନମସ୍କାର କରିବା ଏବଂ ଖୁସି ମନେ ସ୍ତୁତି କରିବା ଦରକାର। “ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ଶାସ୍ତ୍ର ନିଜେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦେହ ରୂପେ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ହୋଇଛନ୍ତି।