ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରଙ୍କର ବିପୁଳ ଶ୍ରୀ-ସମୃଦ୍ଧି ଦେଖି ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ କୁରୁମାନେ ଆନନ୍ଦ ଭରି ଉଲ୍ଲାସିତ ହେଲେ, ସେଥିରେ କେବଳ ଦୁର୍ୟୋଧନ, କଳିର ଅବତାର ଭଳି ପାପୀ, ଏହି ଉତ୍କର୍ଷକୁ ଭଲ ଭାବରେ ବହନ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ । ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଏହି କୃତ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ—ଶିଶୁପାଳଙ୍କ ନିଧନ, ରାଜାଙ୍କର ମୋକ୍ଷ, ଏବଂ ମହା ଯଜ୍ଞ—ଯେଉଁ ଜଣେ ପଢ଼ନ୍ତି, ସେ ଏହାର ପାଠ କରି ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାନ୍ତି । ଏହି ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ଦଶମ ଖଣ୍ଡର ଦ୍ୱିତୀୟ ଅର୍ଦ୍ଧରେ “ଶିଶୁପାଳ ବଧ” ନାମକ ଚପ୍ଟର ଏଠାରେ ସମାପ୍ତ ହେଲା । ତାପରେ ରାଜା ପ୍ରସ୍ନ କଲେ: “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅଜାତଶତ୍ରୁଙ୍କର ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ଦେଖି ସମସ୍ତ ରାଜା, ଦେବତା ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ । କିନ୍ତୁ ଦୁର୍ୟୋଧନ ବାହାରେ ସମସ୍ତ ରାଜା, ଋଷି, ଦେବତା ଆନନ୍ଦ ଭରି ଉଲ୍ଲାସ କଲେ; ଏହି ଘଟଣାର କାରଣ କ’ଣ? ଆମେ ଏହା ଶୁଣିଛୁ, ଦୟାକରି ଏହାର କାରଣ ଅବଲମ୍ବନ କରିବେ।” ଶ୍ରୀ ବାଦରାୟଣୀ କହିଲେ: ଆପଣଙ୍କର ମହାପୂର୍ବଜଙ୍କର ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞରେ ତାଙ୍କର ଆତ୍ମୀୟମାନେ ପ୍ରେମରେ ବନ୍ଧି, ବିଭିନ୍ନ ସେବାରେ ନିଯୁକ୍ତ ହେଲେ । ଭୀମ ରସୋଇଘରର ଦାୟିତ୍ୱ ନେଲେ, ସୁୟୋଧନ ଧନାଗାରର ଦେଖାଶୁଣା କଲେ; ସହଦେବ ପୂଜାର ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ, ନକୁଳ ଯଜ୍ଞ ସାମଗ୍ରୀ ଯୋଗାଇଲେ । ଅର୍ଜୁନ ବୃଦ୍ଧମାନେଙ୍କର ସେବା କଲେ, କୃଷ୍ଣ ଅତିଥିମାନେଙ୍କର ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ କଲେ, ଦ୍ରୁପଦର କନ୍ୟା ଭୋଜନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଲେ, କର୍ଣ୍ଣ ଦାନ ବଣ୍ଟନରେ ନିର୍ମଳ ମନ ଦେଖାଇଲେ । ବାହ୍ଳିକପୁତ୍ର, ବୂରି, ସନ୍ତର୍ଦନ, ବିଦୁର, ଯୁୟୁଧାନ, ହାର୍ଦିକ୍ୟ, ବିକର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ବିଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଯୁକ୍ତ ହେଲେ । ଏଭଳି ଭାବରେ ସମସ୍ତେ ରାଜାଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବା ପ୍ରୟାସରେ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ । ଯେତେବେଳେ ଯଜ୍ଞର ଅଧିକାରୀ, ସହାୟକ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରିୟମିତ୍ରମାନେ ଉପହାର, ମିଠା ଶବ୍ଦ ଏବଂ ଉଚିତ ଆତିଥ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ, ଏବଂ ସାତ୍ୱତମୁକ୍ୟ କୃଷ୍ଣ ଶିଶୁପାଳଙ୍କୁ ବଧ କରି ବଳିଦାନ ଅଞ୍ଚଳରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ତେବେ ଦେବୀ ନଦୀରେ ଅନ୍ତିମ ସ୍ନାନ କାର୍ଯ୍ୟ ହେଲା । ଏହି ଉତ୍ସବରେ ମୃଦଙ୍ଗ, ଶଂଖ, ପାନବ, ଧୁନ୍ଧୁରୀ, ଅନକ, ଗୋମୁଖ ଆଦି ବିଭିନ୍ନ ମାଦଳ ଓ ଉପକରଣ ରଣିଗଲା । ନୃତ୍ୟକାରମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ନୃତ୍ୟ କଲେ, ଗାୟକମାନେ ଗାଲେ; ବୀଣା, ବାଂଶୀ ଓ ତାଳର ଶବ୍ଦ ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଗଲା । ସୁନ୍ଦର ମୁକୁଟ ଧାରଣ କରିଥିବା ରାଜାମାନେ ହାତୀ ଓ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ବିଭିନ୍ନ ପତାକା ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ସଜି, ତାଙ୍କର ସୁସଜିତ ଯୋଧାମାନେ ସହିତ ଯଜ୍ଞସ୍ଥଳରୁ ବାହାରିଗଲେ । ଯଦୁ, ସୃଞ୍ଜୟ, କମ୍ବୋଜ, କୁରୁ, କେକୟ, କୋଶଳ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କର ସେନା ନେଇ ଯଜ୍ଞସ୍ଥଳକୁ ଆସି ଭୂମିକୁ କମ୍ପିତ କରିଦେଲେ । ଗୋଟିଏ ଦିନେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିମାନେ, ଅଧିକାରୀ, ଦ୍ୱିଜମାନେ ବେଦମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଦେବତା, ଋଷି, ପିତୃ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଫୁଲ ବର୍ଷା କରି ସମ୍ମାନ କଲେ । ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ ସୁଗନ୍ଧିତ ମାଳା, ଅଳଙ୍କାର ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ଏକାଉଁଠି ଖେଳିବା ଏବଂ ଅନେକ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କଲେ । ନାରୀମାନେ ତେଲ, ଘୀ, ସୁଗନ୍ଧିତ ଚୂର୍ଣ୍ଣ, ହଳଦୀ ଓ କେସର ଲଗାଇ, ପୁରୁଷମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦ ଭରି ଖେଳିବା କଲେ । ସେହି ରାଣୀମାନେ ପୁରୁଷମାନେ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ ହୋଇ, ଦେବୀମାନେ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବାହାରିବା ଭଳି ଚୁପଚାପ ବାହାରିଲେ; ମାତୃପକ୍ଷ ଓ ମିତ୍ରମାନେ ତାଙ୍କୁ ଫୁଲ ଛିଟିଲେ, ଲଜ୍ଜା ଭରି ହସ ତାଙ୍କର ମୁହଁକୁ ଅନ୍ୟ ରୂପ ଦେଲା । ଏହି ରାଣୀ ଏବଂ ମିତ୍ରମାନେ ଦେବତାମାନେକୁ ଉଲ୍ଲାସରେ ଫୁଲ ଛିଟିଲେ; ତାଙ୍କର ବସ୍ତ୍ର ଭିଜିଗଲା, ଦେହ ଓ ଅଂଶ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ମାଳା ଖସିଯାଉଥିଲା; ଏହି ଖେଳ ଦୃଷ୍ଟି ଅପବିତ୍ର ଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କର ମନକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କଲା । ସମ୍ରାଟ୍ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡା ଦ୍ୱାରା ଚଲିଥିବା ରଥରେ, ସୁନ୍ଦର ହୀରା ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ରାଣୀମାନେ ସହିତ ଦେବତାମୁକ୍ୟ ଭଳି ଦେଖାଗଲେ । ସ୍ନାନ କରିବା ପରେ, ଅଧିକାରୀମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ଗଙ୍ଗାରେ ରାଜାଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣ ସହିତ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ । ଦିବ୍ୟ ଡ଼ାକ ଓ ମାନବ ଡ଼ାକ ସମ୍ମିଳିତ ଭାବେ ବଜି ଉଠିଲା; ଦେବତା, ଋଷି, ପିତୃ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଫୁଲ ବର୍ଷା କଲେ । ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଜନ, ଯେଉଁ ଜଣେ ଯେଉଁ ଶ୍ରେଣୀ ଏବଂ ଜୀବନ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି, ସ୍ନାନ କଲେ; ଏହି ସ୍ନାନରେ ମହାପାପୀମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁରନ୍ତ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଯାନ୍ତି । ଏପରେ ରାଜା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରେଶମ ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ଅଧିକାରୀ, ଋଷି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଅଳଙ୍କାର ଓ ବସ୍ତ୍ର ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ । ନାରାୟଣରେ ଅନୁରକ୍ତ ରାଜା ପୁନିପୁନି ତାଙ୍କର ଆତ୍ମୀୟ, ଚିହ୍ନିତ, ରାଜା, ମିତ୍ର, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଅନ୍ୟମାନେକୁ ସମ୍ମାନ କଲେ । ସମସ୍ତ ଲୋକ ଦିବ୍ୟ ତେଜରେ ଶୋଭିତ ହେଲେ; ମୁକୁଟ, ମାଳା, ପଗଡ଼ୀ, ଜାକେଟ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବସ୍ତ୍ର ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ହାର ପିନ୍ଧିଥିଲେ; ନାରୀମାନେ ଯୁଗଳ କଣା ଓ ବିଭିନ୍ନ ଚୂଡ଼ା ଲଗାଇ, ମୁହଁରେ ସୁନ୍ଦରତା ଏବଂ ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣ କମରବନ୍ଧ ନେଇ ଶୋଭିତ ହେଲେ । ତାପରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କର୍ମଯୋଗୀ ଅଧିକାରୀ, ଋଷି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ସମସ୍ତ ରାଜା, ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ଶୂଦ୍ର ବିଭିନ୍ନ ଶ୍ରେଣୀର ଲୋକ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ । ଦେବତା, ଋଷି, ପିତୃ, ଭୂତ, ଲୋକପାଳ ଏବଂ ତାଙ୍କର ସେବକମାନେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ନିଜ ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିଗଲେ । ରାଜର୍ଷିମାନେ ହରିଦାସଙ୍କର ମହା ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ କୁ ବର୍ଣ୍ଣନ କରିବାରେ କ୍ଷୀଣ ହେଲେ ନାହିଁ, ମର୍ତ୍ୟ ମାନେ ନେକ୍ତର ପିଇବାରେ କ୍ଷୀଣ ହେବା ଭଳି ନୁହେଁ । ଏପରେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଆତ୍ମୀୟ, ମିତ୍ର, ଜନ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରେମରେ ବିଦାୟ ଦେଲେ, ବିଦାୟ ଦେବାରେ ଅନିଚ୍ଛା ଦେଖାଇଲେ । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଜନମିତ୍ରମାନେଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା, କିଛିଦିନ ରହି, ସାମ୍ବା ଓ ଅନ୍ୟ ଯଦୁବୀରମାନେକୁ କୁଶସ୍ଥଳୀକୁ ପଠାଇଲେ । ଏଭଳି ଭାବରେ ଧର୍ମପୁତ୍ର ରାଜା ନିଜ ଆକାଂକ୍ଷାର ବିଶାଳ ସାଗରକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ସାହାଯ୍ୟରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ ।