ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଘଟଣାରେ, ଯେଉଁଠାରେ କୃଷ୍ଣ ଓ ତାଙ୍କର ଭକ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ଅପବାଦ ଶୁଣିଲେ ଏବଂ କିଏ ଯଦି ସେଠାରୁ ଚାଲି ନଯାଏ, ସେ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବ ପୁଣ୍ୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଧର୍ମରୁ ପତିତ ହୁଏ—ଏହି ଧାରଣା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ, ମତ୍ସ୍ୟ, କେକୟ, ଓ ଶୃଞ୍ଜୟ ରାଜାମାନେ କ୍ରୋଧରେ ଉଠି ତାଲୱାର ଓ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଶିଶୁପାଳଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଚାଲିଲେ। ଏହା ଦେଖି, ଚେଦି ରାଜା ଶିଶୁପାଳ ନିଜେ ଅଶାନ୍ତ ହୋଇ ତାଲୱାର ଓ ଢାଲ ନେଲେ, ଏବଂ ସଭାରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ଥିବା ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହି ମହୁର୍ତ୍ତରେ, ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ନିଜ ଭକ୍ତମାନେଙ୍କୁ ରୋକି ତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ଶିଶୁପାଳଙ୍କୁ କ୍ରୋଧରେ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶିର କାଟିଦେଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସମଗ୍ର ସଭାରେ ବିପୁଳ କ୍ଷୋଭ ଓ ହତାଶା ଲେଉଟିଲା, ଶିଶୁପାଳଙ୍କ ଅନୁଗାମୀ ରାଜାମାନେ ଜୀବନ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଦିଗ୍ବିଦିଗ୍ଧରେ ପଳାଇଗଲେ। ଏବେ, ଚେଦି ରାଜାଙ୍କ ଶରୀରରୁ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ଆଲୋକ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିସାମ୍ନାରେ ଭଗବାନ ବାସୁଦେବଙ୍କ ଶରୀରରେ ପ୍ରବେଶ କଲା, ଯେପରି ଏକ ଉଲ୍କା ଆକାଶରୁ ପୃଥିବୀକୁ ପଡ଼େ। ତିନି ଜନ୍ମ ଧରି ଜମା ହୋଇଥିବା ଦ୍ୱେଷରେ ଦୀପ୍ତ ମନ ନେଇ, ଶିଶୁପାଳ ସେଇ ପ୍ରଭୁ ଉପରେ ମନ ଲଗାଇଥିଲେ, ଏବଂ ଏହା ଦ୍ୱାରା ସେ ତାଙ୍କରେ ଏକତ୍ମ ହେଲେ; କାରଣ, ମନର ଭାବ ଏହି ଜନ୍ମର ଓ ପରଜନ୍ମର କାରଣ। ଏହି ପରେ, ରାଜା ଯଜ୍ଞର ଅନ୍ତେ ସମସ୍ତ ପୁରୋହିତ ଓ ସହାୟକଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ମାନ୍ୟ ଓ ଦାନ ଦେଇ, ଅନୁଷ୍ଠାନ ଅନୁସାରେ ଅଭିଷେକ କଲେ। ଏପରି ଭାବେ ରାଜାଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ଏବଂ କୃଷ୍ଣ, ଯୋଗେଶ୍ୱର, ତାଙ୍କ ସ୍ନେହୀମାନେ ଅନୁରୋଧ କରିଥିବାରୁ କିଛି ମାସ ରହିଲେ। ପରେ, ରାଜାଙ୍କ ଅନିଚ୍ଛା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ଦେବକୀନନ୍ଦନ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ଓ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ନିଜ ନଗରକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ମୁଁ ଏଠାରେ ଦୁଇ ଜଣ ଵୈକୁଣ୍ଠବାସୀଙ୍କ ଗଳ୍ପ କୁ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ କହିଛି, ଯେଉଁମାନେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଶାପରେ ପୁନଃପୁନ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞର ଅନ୍ତେ ସ୍ନାନ କରି, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତାଙ୍କ ଅଧିପତି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତା, ମନୁଷ୍ୟ ଓ ଦେବମାନେ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ଅନନ୍ଦରେ ନିଜ ନିଜ ନିବାସକୁ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ କଲେ, କୃଷ୍ଣ ଓ ଯଜ୍ଞର ପ୍ରଶଂସା କରି। ଦୁର୍ୟୋଧନ ଛାଡ଼ି ସମସ୍ତେ ଖୁସି ହେଲେ; କାରଣ ସେ କଳିର ଅଂଶ ଭାବେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରଙ୍କ ବିଶାଳ ଏଶ୍ୱର୍ୟ ଦେଖି ସହିପାରୁନଥିଲେ। ଏହି ଭାଗବତ କଥା, ଶିଶୁପାଳ ବଧ, ତାଙ୍କର ମୋକ୍ଷ ଓ ମହାଯଜ୍ଞ ଯିଏ ପଢ଼େ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ। ଏହିପରି ଭାବେ 'ଶିଶୁପାଳ ବଧ' ନାମକ ଚତୁର୍ଥଚପ୍ତି ଶେଷ ହେଲା, ଯାହା ପରମହଂସମାନେ ପାଇଁ ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ଦ୍ୱିତୀୟ ଅର୍ଧରେ ଅଛି। ଆଉ ଏବେ ରାଜା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ଏହି ଅଜାତଶତ୍ରୁ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ଦେଖି ସମସ୍ତ ରାଜା, ଦେବତା, ମନୁଷ୍ୟ ଖୁସି ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ଦୁର୍ୟୋଧନ ଛାଡ଼ି। ଏହାର କାରଣ କ'ଣ?" ବ୍ୟାସଦେବ କହିଲେ—"ତୁମ ମହାପୁରୁଷ ପୂର୍ବଜଙ୍କ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞରେ, ତାଙ୍କର ପରିଜନମାନେ ମମତାରେ ବିଭିନ୍ନ କାମରେ ନିଯୁକ୍ତ ଥିଲେ। ଭୀମ ରନ୍ନଘର ଦେଖୁଥିଲେ, ସୁୟୋଧନ ଧନାଗାର ସମ୍ଭାଳୁଥିଲେ, ସହଦେବ ଆରାଧନା କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖୁଥିଲେ, ନକୁଲ ଯଜ୍ଞ ସାମଗ୍ରୀ ଯୋଗାଉଥିଲେ। ଅର୍ଜୁନ ବୃଦ୍ଧମାନେଙ୍କ ସେବା କରୁଥିଲେ, କୃଷ୍ଣ ପଦପ୍ରକ୍ଷାଳନ କରୁଥିଲେ, ଦ୍ରୌପଦୀ ଖାଦ୍ୟ ପରିବେଶନ କରୁଥିଲେ, କର୍ଣ୍ଣ ଦାନ ବଣ୍ଟି ଦେଉଥିଲେ। ବାକି ଯୁୟୁଧାନ, ବିକର୍ଣ୍ଣ, ହାର୍ଦ୍ଦିକ୍ୟ, ବିଦୁର, ବାହ୍ଳୀକପୁତ୍ର, ଭୂରି, ସନ୍ତର୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ବିଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଯୁକ୍ତ ଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ନିଜ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ପୁରୋହିତ, ସହାୟକ ଓ ମିତ୍ରମାନେ ଯଥାଯଥ ସମ୍ମାନ, ମିଷ୍ଟି କଥା ଓ ଆତିଥ୍ୟ ପାଇଲେ, ଓ ଶିଶୁପାଳ ବଧ ପରେ କୃଷ୍ଣ ଯଜ୍ଞ ମଣ୍ଡପକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତେ ଦିବ୍ୟ ନଦୀରେ ଅନ୍ତିମ ସ୍ନାନ କଲେ। ମୃଦଙ୍ଗ, ଶଂଖ, ପଣବ, ଧୁନ୍ଧୁରି, ଅନକ, ଗୋମୁଖ ଓ ଅନେକ ବାଦ୍ୟ ଧ୍ୱନିତ ହେଲା। ନୃତ୍ୟାଙ୍ଗନା ନୃତ୍ୟ କଲେ, ଗାୟିକାମାନେ ଗାଇଲେ, ବୀଣା, ବାଂଶୀ, ତାଳର ଶବ୍ଦ ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଲା। ସୁନ୍ଦର ସୁନ୍ଦର ସୁରଣା ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ରାଜାମାନେ ହାଥୀ ଓ ରଙ୍ଗୀନ ପତାକା ଓ ଝାଣ୍ଡା ସହିତ ରଥରେ ବସି ତାଙ୍କ ସେନାପତିମାନେ ସହିତ ବିଦାୟ ନେଲେ। ଯଦୁ, ଶୃଞ୍ଜୟ, କମ୍ବୋଜ, କୁରୁ, କେକୟ, କୋଶଳ ଓ ଅନ୍ୟ ରାଜବଂଶୀମାନେ ତାଙ୍କ ସେନା ନେଇ ଯଜ୍ଞକୁ ଆସି ଭୂମିକୁ କମ୍ପିତ କଲେ। ମହାନ ଋଷି, ପୁରୋହିତ ଓ ଦ୍ୱିଜମାନେ ବେଦମନ୍ତ୍ର ଚାନ୍ତ କରୁଥିଲେ, ଦେବ, ଋଷି, ପିତୃ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଫୁଲ ବୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲେ। ପୁଷ୍ପମାଳା, ଅଳଙ୍କାର ଓ ସୁନ୍ଦର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ପୁରୁଷ ଓ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଏକାଉଁଠି ଖେଳିଲେ। ମହିଳାମାନେ ତେଲ, ଘିଁ, ଚନ୍ଦନ, ହଳଦୀ ଓ କୁମ୍କୁମ ଲଗାଇ ମଜା କରୁଥିଲେ। ପୁରୁଷମାନେ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖୁଥିଲେ ରାନୀମାନେ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବରେ ବାହାରିଲେ, ତାଙ୍କ ମାମା ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ଜଳ ଛିଟିଲେ, ଲଜ୍ଜା ମିଶ୍ରିତ ହସ ତାଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଶୋଭା ଦେଲା। ସେଇ ରାନୀମାନେ ତାଙ୍କ ସଂଗିନୀମାନେ ସହିତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହରେ ଝାଲା ଛିଟିଲେ; ତାଙ୍କର ବସ୍ତ୍ର ଭିଜିଗଲା, ଶରୀର ଓ ଅଂଶ ଖୋଲା ହେଲା, ମାଳା ଖସିଗଲା—ଏହି ମଧୁର ଖେଳ ଅଶୁଦ୍ଧ ମନ ଥିବାମାନେଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କଲା। ଏହି ସମୟରେ ରାଜା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଯୋଗିତ ରଥରେ, ସୁନ୍ଦର ଧାତୁରେ ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯଜ୍ଞପତି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ। ଏହାପରେ, ପତ୍ନୀମାନେ ସହିତ ରାଜା ଅନ୍ତିମ ସ୍ନାନ କଲେ, ପୁରୋହିତମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ।