ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଦୟାରେ ସେଠାରେ ଥିବା ଘୋଡ଼ାପାଳ, ଚଣ୍ଡାଳ ଓ ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟ ନିମ୍ନଜାତିର ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ସେହି ସମୟରେ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବସିଯାଇଥିଲେ। ଯେଉଁମାନେ ହରିର ଧାମକୁ ପଠାଯିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାକୁ ଯୋଗୀମାନେ ଯାଆନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ସହ ଗୋପାଳ ମଧ୍ୟ ଗୋଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଭଗବାନ୍ ଏହି କଥାଶ୍ରବଣରେ ପ୍ରସନ୍ନହେଇ, ଭକ୍ତଜନଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟଦେଇ, ତାଙ୍କୁ ନେଇ ଚାଲିଗଲେ। ପୂର୍ବେ ଯେପରି ଅୟୋଧ୍ୟାବାସୀ ରାମଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ରିତ ହେଇଥିଲେ, ସେପରି ଏହି ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗୋଲୋକକୁ ନେଇଯାଇଥିଲେ, ଯେଉଁଠାକୁ ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସହଜରେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ସେଉଁଠି ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ବା ସିଦ୍ଧମାନେ କେବେ ପହଞ୍ଚିପାରନ୍ତି ନାହିଁ—କିନ୍ତୁ ସେମାନେ କେବଳ ଭାଗବତ ଶ୍ରବଣ କରି ସେଉଁଠି ପହଞ୍ଚିଗଲେ। ଏଠାରେ ଆମେ ଘୋଷଣା କରୁଛୁ: ସପ୍ତାହ ଯଜ୍ଞରେ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ କଥାର ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକୁ କାନରେ ପକାଇ ଶୁଣିଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଗର୍ଭରେ ଥିଲେ ପୁଣି ଜନ୍ମ ନେଇନାହାନ୍ତି। ବର୍ଷକ୍ଷାପି ତପ, ବାୟୁ, ଜଳ ଓ ପତ୍ର ଖାଇ ଦେହକୁ ଶୁଷ୍କ କରି ଯେଉଁ ସ୍ଥିତି ଲଭ୍ୟ ନୁହେଁ, ସେହି ସ୍ଥିତି ଏହି ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣରେ ଲଭ୍ୟ ହୁଏ। ମହାର୍ଷି ଶାଣ୍ଡିଳ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଚିତ୍ରକୂଟରେ ବସି, ଏହି ପବିତ୍ର ଇତିହାସକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦରେ ଲୀନ ହୋଇ। ଏହି ଗାଥା ସର୍ବପରିଶୁଦ୍ଧ; ଏକଥର ଶୁଣିଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ୱର ହୁଏ। ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ଏହି କଥା ବ୍ୟବହୃତ ହେଲେ ପିତୃମାନେ ତୃପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି; ଦୈନିକ ପାଠ କଲେ ମୋକ୍ଷ ମିଳେ, ପୁଣି ଜନ୍ମ ନାହିଁ। ଏବେ କୁମାରମାନେ କହିଲେ: ଏହି ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣର ବିଧି ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବାକୁ ଯାଉଛୁ। ସାଧାରଣତଃ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସହଯୋଗୀ ଓ ଧନ ସହିତ କରାଯିବା ଉଚିତ। ପ୍ରଥମେ ଜ୍ୟୋତିଷୀଙ୍କୁ ଡାକି, ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ବିଷୟରେ ଜାଣି, ବିବାହ ମନ୍ଦପ ପରି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ। ନଭସ, ଆଶ୍ୱିନ, ଉର୍ଜା ଓ ମାର୍ଗଶୀର୍ଷ ମାସ ଏହି କଥାଶ୍ରବଣ ପାଇଁ ପବିତ୍ର ଓ ଶୁଭ; ଏହି ମାସ ଶ୍ରୋତାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ। ଅନ୍ୟ ମାସଗୁଡ଼ିକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବିରତ ରହିବା ଉଚିତ। ଏଠାରେ ଅନ୍ୟ ସହଯୋଗୀ ଓ ଦକ୍ଷ ଲୋକମାନେ ନିଯୁକ୍ତ ହେବା ଉଚିତ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଞ୍ଚଳରେ ଏହି ସୂଚନା ଦେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ—ଏଠି କଥାଶ୍ରବଣ ହେବ, ଗୃହସ୍ଥମାନେ ଆସନ୍ତୁ। ଯେଉଁ ହରିକଥା ଦୂରେ ଅଛି, ଯେଉଁଠି ନାରୀ, ଶୂଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଅଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ତାଙ୍କର ଶିକ୍ଷା ନିଶ୍ଚିତ କରିବା ଉଚିତ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଞ୍ଚଳରେ ଯେଉଁ ବିରକ୍ତ ବୈଷ୍ଣବ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ କୀର୍ତ୍ତନ ପ୍ରତି ଉତ୍ସାହିତ, ସେମାନଙ୍କୁ ଚିଠି ପଠାଇବା ଓ ତାଙ୍କ ଲେଖନ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କରିବା ଉଚିତ। ସତ୍ପୁରୁଷମାନଙ୍କର ଏହି ସପ୍ତାହିକ ସମାଗମ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ; ଏଠି ଅପୂର୍ବ ରସର କଥା ହେବ। ଯେଉଁମାନେ ଭାଗବତାମୃତ ପାନ କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ଭକ୍ତିସହିତ ଆସନ୍ତୁ। କେବଳ ଏକଦିନ ଅସୁବିଧା ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପସ୍ଥିତି ନିଶ୍ଚିତ କରିବା ଉଚିତ, କାରଣ ଏଠି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ। ଏପରି ଭାବେ ନମ୍ରତାରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ; ଅତିଥିମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ସୁବିଧା ଦେବା ଉଚିତ। ତୀର୍ଥ, ଅରଣ୍ୟ ବା ଘରେ ଯେଉଁଠି ଜମି ପ୍ରଶସ୍ତ, ସେଉଁଠି ଏହି କଥାଶ୍ରବଣ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ସ୍ଥାନ। ପୂର୍ବରୁ ଭୂମି ପରିଶୁଧ୍ଧି, ମାଟି ଲେପନ, ଖଣିଜ ଦ୍ୱାରା ଶୃଙ୍ଗାର, ଘରସାମଗ୍ରୀ ଏକ କୋଣରେ ରଖିବା ଉଚିତ। ପାଞ୍ଚ ଦିନ ପରେ ପୂର୍ବରୁ ପିଛାଇଥିବା ପାଳି ଉତ୍ସାହରେ ପୁନଃ ପରିଷ୍କାର କରିବା ଓ କଦଳୀ ଗଛ ଦ୍ୱାରା ଉଚ୍ଚ ମଣ୍ଡପ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ। ଫଳ, ଫୁଲ, ପତ୍ର ଓ ଚାଉଁ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭାୟମାନ, ଚାରିଦିଗରେ ପତାକା ତାଙ୍କି, ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଅତି ଚମକିବା ଉଚିତ। ଉପରେ ସପ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଚିତ୍ର ଖୋଦିବା ଓ ସେଉଁଠି ବିରକ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବସିବେ। ପ୍ରଥମେ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ଆସନ ଦେବା; ପାଠକ ପାଇଁ ବିଶେଷ ଦିବ୍ୟ ଆସନ ରଖିବା ଉଚିତ। ପାଠକ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରିବେ, ଶ୍ରୋତା ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ; କିମ୍ବା ଉଲ୍ଟା ହେଲେ ନିୟମ ଅନୁସାରେ। ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ଉପାସ୍ୟ ଓ ଉପାସକଙ୍କ ମଧ୍ୟସ୍ଥଳ ଭାବିବା ଉଚିତ; ଏହା ସ୍ଥାନ ଓ କାଳ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କରିଛନ୍ତି। ପାଠକ ବିରକ୍ତ, ବୈଷ୍ଣବ, ବେଦପରିଶୁଦ୍ଧ, ଉଦାହରଣରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛାରୁ ମୁକ୍ତ ହେବା ଉଚିତ। ଅନେକ ମତରେ ବ୍ୟାକୁଳ, ନାରୀରେ ଆସକ୍ତ, କିମ୍ବା କୁସଂସ୍କୃତିର ପ୍ରଚାରକ—ଏମିତି ଲୋକମାନେ ଶୁକଦେବଙ୍କ ଗ୍ରନ୍ଥ ପାଠରେ ଅଯୋଗ୍ୟ, ଯଦିଓ ସେମାନେ ପଣ୍ଡିତ। ପାଠକ ପାଖରେ ଏକ ଦ୍ୱିତୀୟ ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞ, ନିଶ୍ଚିନ୍ତକର୍ତ୍ତା ଓ ଜନସ୍ଥ ଜ୍ଞାନଦାନରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ରଖିବା ଉଚିତ। ପାଠକ ଦିନ ଆରମ୍ଭର ପୂର୍ବରୁ କ୍ଷୁର କରିବେ, ସ୍ନାନ, ଶୂଚିତା ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବେ। ପ୍ରତିଦିନ ସଂଧ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟ କ୍ରିୟା ସଂକ୍ଷେପରେ କରି, କଥାଶ୍ରବଣର ବାଧା ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ବିଘ୍ନେଶ୍ୱରଙ୍କ ପୂଜା କରିବେ। ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ତୃପ୍ତି ଦେଇ, ପରିଶୁଧ୍ଧି ପାଇଁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରି, ମଣ୍ଡଳ ରଚନା କରି, ତାହାରେ ହରିଙ୍କୁ ବିସ୍ଥାପିତ କରିବେ। କୃଷ୍ଣମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା କ୍ରମିକ ଭାବେ ପୂଜା କରିବେ; ପରିକ୍ରମା, ପ୍ରଣାମ ଶେଷେ ସ୍ତୁତି କରିବେ। “ହେ କୃପାସାଗର, ମୁଁ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରେ ତଳିଯାଇଛି, କର୍ମମୋହରେ ବନ୍ଧିତ, ଦୁଃଖିତ; ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କର,” ଏମିତି ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବେ। ପରେ ଭାଗବତଙ୍କୁ ନିୟମାନୁସାରେ, ସ୍ନେହସହିତ, ଧୂପ ଦୀପ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବେ। ତା’ପରେ ନାରିକେଳ ଧରି, ହସ୍ତପୂର୍ଣ୍ଣ ମନେ ପ୍ରଣାମ କରି, ସ୍ତୁତି କରିବେ— “ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ଗ୍ରନ୍ଥ ନିଜେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦେହ ରୂପେ ପ୍ରକଟ; ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ସଂସାର ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ଗ୍ରହଣ କରିଛି। ମୋର ଅଭିଲାଷା ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି; କୌଣସି ବାଧା ନ ଆସୁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଦାସ।" ଏଭଳି ନମ୍ର ଶବ୍ଦରେ କହି, ପାଠକଙ୍କୁ ଅଲଙ୍କାର, ବସ୍ତ୍ର ଦେଇ, ପୂଜା କରି, ପ୍ରଶଂସା କରିବା ଉଚିତ।