ଏହି ଉତ୍ତମ ସମୟରେ, ଯେଉଁମାନେ ତପସ୍ୟା, ଜ୍ଞାନ ଓ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଅଜ୍ଞାନ ଓ ଦୁଷ୍ଟତା ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଦୂର ହୋଇଛି, ସେମାନେ ପରମ ଋଷି, ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳମାନେ ମଧ୍ୟ ଯେଉଁମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି। ଏମିତି ଉଚ୍ଚ ସଭାର ନାୟକମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଅଛନ୍ତି, ଏଠି ଏକ ଗୋପାଳ, ଯିଏ ନିଜ ବଂଶକୁ ଅପମାନ କରେ, ସେ କିପରି ପୂଜା ଓ ସମ୍ମାନ ପାଇବା ଯୋଗ୍ୟ? ଯେପରି ଏକ କାଉଁ ହୌଚି ହବିଷ୍ୟ ପାଇବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ସେପରି। ଯିଏ ନାହିଁ କୁଳ, ନାହିଁ ଆଶ୍ରମ, ନାହିଁ ପରିବାର, ସମସ୍ତ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରୁ ବଞ୍ଚିତ, ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ କାମ କରେ, ନାହିଁ ଗୁଣ; ସେ କିପରି ପୂଜା ଦେବା ଯୋଗ୍ୟ? ସେମାନଙ୍କର ବଂଶକୁ ଯୟାତି ଶାପ ଦେଇଥିଲେ ଓ ଧର୍ମଶୀଳ ଲୋକମାନେ ବାହାର କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ସଦା ମଦ୍ୟପାନରେ ଲିପ୍ତ; ସେମାନେ କିପରି ପୂଜା ପାଇବା ଯୋଗ୍ୟ? ଏମିତି ଲୋକମାନେ, ବ୍ରହ୍ମାର୍ଷିମାନେ ସେବା କରୁଥିବା ଭୂମିକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ତେଜ ହୀନ, ଅପରାଧୀ, ସମୁଦ୍ରର ଦୁର୍ଗମ ଏଠାରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇ, ଲୋକମାନେ ଦୁଃଖ ଦେଉଛନ୍ତି, ଏକ ଦସ୍ୟୁ ପରି। ଏପରି ଅସୁଭ ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ନିଜ ଭାଗ୍ୟ ହରାଇଥିବା ସିଶୁପାଳ, ଯେପରି ଏକ ଶିଂହ ମୁଣ୍ଡା ଶିଆଳର ଚିତ୍କାର ଶୁଣି ଉତ୍ତର ନାହିଁ ଦେଇଥାଏ, ସେପରି ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ। ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଉପରେ ଏପରି ଅସହ୍ୟ ନିନ୍ଦା ଶୁଣି, ସଭାସଦସ୍ୟମାନେ କାନ ଢାକି, ରୋଷରେ ଭରି, ସଭା ଛାଡି ଚଲିଗଲେ ଓ ଚେଦିରାଜ ସିଶୁପାଳଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ। କିଏ ଯଦି ପ୍ରଭୁ କିମ୍ବା ଭକ୍ତଙ୍କ ନିନ୍ଦା ଶୁଣି ସେଠାରୁ ଚାଲିଯିବା ନାହିଁ, ସେ ଯେପରି ଧର୍ମାନୁଷ୍ଠାନୀ ହେଉ, ତଥାପି ଧର୍ମରୁ ପତିତ ହୁଏ। ତା'ପରେ, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ, ମତ୍ସ୍ୟ, କେକୟ, ଶୃଞ୍ଜୟ ରାଜାମାନେ ମିଶି, ରୋଷରେ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ସିଶୁପାଳଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଚେଦିରାଜ ସିଶୁପାଳ ଅଶାନ୍ତି ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ତଳୱାର ଓ ଢାଲ ଧରି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମର୍ଥକ ରାଜାମାନେ ପ୍ରତି ଅପମାନ କରିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟରେ, ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ନିଜ ଭକ୍ତମାନେକୁ ଶାନ୍ତ କରି, ରୋଷ ରେ ବିପକ୍ଷୀ ସିଶୁପାଳଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କୁ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା କାଟିଦେଲେ। ସିଶୁପାଳ ବଧ ହେବା ସହ ବଡ଼ ହଲାହଲ ହେଲା, ତାଙ୍କ ଅନୁଯାୟୀ ରାଜାମାନେ ଜୀବନ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଚାରିପାଖରେ ପଳାଇଗଲେ। ଏ ସମୟରେ, ଚେଦିରାଜଙ୍କ ଦେହରୁ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ଆତ୍ମା ବାହାରି, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ସାମ୍ନାରେ ବାସୁଦେବଙ୍କ ଶରୀରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା, ଏମିତି ଯେପରି ଏକ ଉଲ୍କା ଆକାଶରୁ ପୃଥିବୀକୁ ପଡ଼େ। ତିନି ଜନ୍ମ ଧରି ଜମା ଶତ୍ରୁତାର ଅଗ୍ନିରେ ଜଳି, ସିଶୁପାଳ ନିତ୍ୟ ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରି, ଶେଷରେ ସେମାନେ ଏହି ଭାବରେ ପ୍ରଭୁ ସଂଗେ ଏକତ୍ୱ ଲାଭ କଲେ, କାରଣ ଯେପରି ଭାବରେ ମନ ରହେ, ତାହା ଅନୁସାରେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ହୁଏ। ଏହା ପରେ, ରାଜା ଯଜ୍ଞର ଅନ୍ତିମ ସ୍ନାନ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଉପକର୍ମକାରୀମାନେକୁ ବହୁତ ଦାନ ଦେଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଏହିପରି ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, ଯୋଗେଶ୍ୱର ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ନିଜ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ କିଛି ମାସ ରହିଲେ। ତା'ପରେ, ରାଜାଙ୍କ ଅନିଚ୍ଛା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରଭୁ ଦେବକୀନନ୍ଦନ ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଓ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହ ନିଜ ନଗରକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ଏଭଳି ଦୁଇ ଭୂତପୂର୍ବ ବୈକୁଣ୍ଠବାସୀଙ୍କ ବୃହତ୍ କଥା, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଶାପ ଦ୍ୱାରା ପୁନଃପୁନି ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ବିସ୍ତୃତରେ କହିଲି। ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ଶେଷରେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ମହାରାଜ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତାରାଜ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତା, ମନୁଷ୍ୟ ଓ ଦେବଗଣ, ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିଗଲେ, କୃଷ୍ଣ ଓ ଯଜ୍ଞର ସ୍ତୁତି କରି। କିନ୍ତୁ କୁରୁବଂଶର କଳିର ଅଂଶ ଦୁର୍ୟୋଧନ ଏକମାତ୍ର ଏହି ମହାସମୃଦ୍ଧି ଦେଖି ବିଷାଦ ହେଲେ, ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଏହି କଥା, ସିଶୁପାଳ ବଧ, ତାଙ୍କର ମୋକ୍ଷ ଓ ଏହି ମହାୟଜ୍ଞ ପଢ଼ନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏହିପରି ଏକ ଅଧ୍ୟାୟ, "ସିଶୁପାଳ ବଧ" ନାମକ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଖଣ୍ଡର ଦଶମ ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ସମାପ୍ତି ହେଲା। ଏବେ, ରାଜା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅଜାତଶତ୍ରୁ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ରାଜା, ଦେବତା ଓ ମନୁଷ୍ୟ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। କିନ୍ତୁ ଦୁର୍ୟୋଧନ ବ୍ୟତୀତ, ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ—ଏହାର କାରଣ କହ।" ଶ୍ରୀ ବାଦରାୟଣୀ କହିଲେ: "ତୁମ ମହାପୁର୍ବଜଙ୍କ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞରେ, ତାଙ୍କ ପ୍ରେମରେ ବନ୍ଧିତ ବନ୍ଧୁମାନେ ବିଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିୟୁକ୍ତ ଥିଲେ। ଭୀମ ରାନ୍ଧଣାଘରର ଦାୟିତ୍ୱ ନେଇଥିଲେ, ସୁୟୋଧନ ଧନାଗାରର, ସହଦେବ ପୂଜାର ବ୍ୟବସ୍ଥା, ନକୁଳ ଯଜ୍ଞ ସାମଗ୍ରୀ ଆଣିଥିଲେ। ଅର୍ଜୁନ ବୃଦ୍ଧମାନେକୁ ସେବା କରୁଥିଲେ, କୃଷ୍ଣ ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ କରୁଥିଲେ, ଦ୍ରୌପଦୀ ଭୋଜନ ପରିବେଶନ କରୁଥିଲେ, କର୍ଣ୍ଣ ଦାନ ବଣ୍ଟନ କରୁଥିଲେ। ଯୁୟୁଧାନ, ବିକର୍ଣ୍ଣ, ହାର୍ଦିକ୍ୟ, ବିଦୁର, ବାହ୍ଲୀକପୁତ୍ର, ଭୂରି, ଶନ୍ତର୍ଦନ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ବିଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିୟୁକ୍ତ ଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ନିଜ ଦାୟିତ୍ୱ ପୂରଣ କରୁଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ରିତିଅନୁସାରେ ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତା, ସହାୟକ, ବନ୍ଧୁମାନେ ଦାନ, ମିଷ୍ଟି କଥା ଓ ଅତିଥିସେବା ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ, ଏବଂ ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ସିଶୁପାଳ ବଧ କରି ଯଜ୍ଞ ମଣ୍ଡପରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତେ ଦେବୀ ନଦୀରେ ଅନ୍ତିମ ସ୍ନାନ କଲେ। ମୃଦଙ୍ଗ, ଶଂଖ, ପଣବ, ଧୁନ୍ଧୁରି, ଅନକ, ଗୋମୁଖ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବାଦ୍ୟ ଉତ୍ସବରେ ଗଞ୍ଜି ଉଠିଲା। ଆନନ୍ଦରେ ନୃତ୍ୟ ଓ ଗାନ ହେଲା, ବୀଣା, ବାଂଶୀ, ତାଳ ଧ୍ୱନି ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଲା। ସୁନ୍ଦର ସୁନ୍ଦର ରାଜାମାନେ ସୁରଣ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ରଙ୍ଗିନ ପତାକା ଓ ପତାକା ଶୋଭିତ ହାଥୀ, ରଥରେ ଚଢ଼ି, ଅନୁସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ସହିତ ଯଜ୍ଞକୁ ଯାଉଥିଲେ। ଯଦୁ, ଶୃଞ୍ଜୟ, କମ୍ବୋଜ, କୁରୁ, କେକୟ, କୋଶଳ ଓ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ସେନା ନେଇ ପୃଥିବୀକୁ କମ୍ପିତ କରୁଥିଲେ।