ସତ୍ୟବତୀ ପରମ୍ପରା ଅନୁସାରେ ବେଦ ଶାସ୍ତ୍ର କହେ, “ପ୍ରଭୁ ସ୍ୱୟଂ କାଳ, ଯେଉଁଥିରେ କେହି ବି ଜିତିପାରେ ନାହାନ୍ତି।” ତଥାପି, କେତେବେଳେ ବୃଦ୍ଧମାନେ ଯେଉଁ ବୁଦ୍ଧିମତ୍ତା ଦେଖାନ୍ତି, ତାହା ମଧ୍ୟ ଏକ ଶିଶୁର ଅବିବେକପୂର୍ଣ୍ଣ କଥାରେ ବି ବିଫଳ ହୋଇଯାଏ। ଏଠିରେ ଆପଣ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମଧ୍ୟେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିବେକଶୀଳ ଅଟୁଟ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି, ଏହି ପ୍ରକାର ଶିଶୁସ୍ବଭାବର କଥାରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେବେ ନାହିଁ। ସଭାର ସମସ୍ତ ମହାନୁଭାବ ଏହି ମତରେ ଏକମତ ହୋଇଛନ୍ତି ଯେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଏହି ପୂଜାର ସମ୍ମାନ ଦେବାଉଚିତ। ଏହି ସଭାରେ ଯେଉଁମାନେ ତପସ୍ୟା, ଜ୍ଞାନ, ନିୟମ ଓ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଅନ୍ତଃକରଣ ଶୁଦ୍ଧ, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମ ଉପାସନାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି—ସେମାନେ ମଧ୍ୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଏହି ସମ୍ମାନ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ମନେ କରିଛନ୍ତି। ତଥାପି କେହି ବିରୋଧ କରି କହିଲେ, “ଏଠି ସଭାର ମହାନ ଅଧ୍ୟକ୍ଷମାନେ ଅଛନ୍ତି, ତେବେ ଏକ ଗୋପାଳକ, ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କର କୁଳର ଅପମାନ ହେଉଛି, ସେ କିପରି ଏହି ପୂଜାର ଯୋଗ୍ୟ? ଯେପରି ଉଲୁକ ନିବେଦିତ ନ ହୋଇପାରେ, ସେପରି ଏହି କୃଷ୍ଣ ମଧ୍ୟ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ସେ କୁଳ, ଅଶ୍ରମ ଓ ପରିବାର ଶୃଙ୍ଖଳାରୁ ବାହାରେ, କୌଣସି ଧର୍ମ ନା ମାନେ, ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଚଳନ୍ତି, ଗୁଣ ରହିତ—ଏହିପରି ବ୍ୟକ୍ତି କିପରି ପୂଜା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ? ତାଙ୍କର ବଂଶକୁ ଯୟାତି ଶାପ ଦେଇଥିଲେ, ଧର୍ମାନୁଷ୍ଠାନୀୟ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ସଦା ମଦ୍ୟପାନରେ ଲିନ—ଏମିତି ଲୋକ କିପରି ପୂଜା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ? ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନେ ଉପାସିତ ଭୂମିକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ତେଜ ହୀନ, ଅସ୍ଥିର ସମୁଦ୍ରକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ଲୋକମାନେ ଉପରେ ଅତ୍ୟାଚାର କରୁଥିବା ଦୁଷ୍କର୍ମୀ।” ଏପରି ଅଶୁଭ କଥା ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ମୁଖରୁ ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଲା, ସେତେବେଳେ ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ, ସିଂହ ଯେପରି ଶିଆଳର ଚିତ୍କାରକୁ ଉପେକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେପରି କିଛି ଉତ୍ତର ଦେଲେ ନାହିଁ। ଏହି ଅସହ୍ୟ ନିନ୍ଦା ଶୁଣି ସଭାସଦସ୍ୟମାନେ କାନ ଢାକିଦେଲେ, ସଭା ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ ଏବଂ ଚେଦିରାଜଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଇ କ୍ରୁଧିତ ହେଲେ। ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଭୁ କିମ୍ବା ତାଙ୍କର ଭକ୍ତଙ୍କ ନିନ୍ଦା ଶୁଣି ବସିଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଯଦି ଧର୍ମଶୀଳ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପତିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହିଠିରେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ, ସହ ମତ୍ସ୍ୟ, କେକୟ, ଏବଂ ସୃଞ୍ଜୟ ରାଜାମାନେ କ୍ରୋଧରେ ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ, ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ ଶିଶୁପାଳଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଚେଦିରାଜ ଶିଶୁପାଳ ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତରେ ତାଲୱାର ଓ ଢାଳ ନେଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମର୍ଥକ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ଉପାଲୋଚନା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ତେବେ ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ନିଜେ ଉଠି, ନିଜ ସମର୍ଥକଙ୍କୁ ରୋକି, କ୍ରୋଧରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶିଶୁପାଳଙ୍କ ଶିର ଛେଦ କରିଦେଲେ। ଶିଶୁପାଳଙ୍କ ବଧ ପରେ ବଡ଼ ରଣଧୁମାଳ ହେଲା, ତାଙ୍କ ସମର୍ଥକ ରାଜାମାନେ ଜୀବନ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଭୟରେ ଚାରିଦିଗକୁ ପଳାଇଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଚେଦିରାଜଙ୍କ ଦେହରୁ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ଆତ୍ମା ଉଦ୍ଭବ ହୋଇ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ଆକାଶରୁ ମେଘପାତ ଭଳି ଭୂଲୋକରେ ପଡ଼ି, ଭଗବାନ ବାସୁଦେବଙ୍କ ଶରୀରରେ ବିଲୀନ ହୋଇଗଲା। ଶିଶୁପାଳଙ୍କ ଏହି ଅନ୍ତିମ ଅବସ୍ଥା, ତିନି ଜନ୍ମ ଧରି ସଞ୍ଚିତ ଦ୍ୱେଷର ଫଳ, କିନ୍ତୁ ସେ ନିରନ୍ତର କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ, ତେଣୁ ସେ ତାଙ୍କରେ ଏକତ୍ୱ ଲାଭ କରିଲେ; କାରଣ, ଯେପରି ଚିତ୍ତର ଭାବ, ସେହି ଅନୁସାରେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ହୁଏ। ଏହା ପରେ ରାଜା ଯଜ୍ଞର ଅନ୍ତିମ ଅଂଶରେ, ଯଥାବିଧି ଆଚାର୍ୟ ଓ ସହାୟକମାନେଙ୍କୁ ଅପରିମିତ ଦାନ ଦେଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ସମ୍ମାନ କରି, ରାଜା ସ୍ନାନ କରି ଯଜ୍ଞର ସମାପନ କଲେ। ଏହି ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଯୋଗେଶ୍ୱର କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ କିଛି ମାସ ରହିଲେ। ପରେ ରାଜାଙ୍କ ଅନୁମତି ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦେବକୀନନ୍ଦନ ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଓ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ନିଜ ନଗରକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ। ଏହିପରି ଦୁଇ ଵୈକୁଣ୍ଠବାସୀଙ୍କ ପୁନଃପୁନଃ ଜନ୍ମ ଓ ଶାପ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଗଥା ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ କଥାଇଲି। ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞର ସମାପନ ସ୍ନାନ କରି, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ରାଜା, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଭଳି ଉଜ୍ୱଳ ଦେଖାଗଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବ, ମାନବ ଓ ଦେବତାମାନେ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ନିଜ ଲୋକକୁ ଯାଇ, କୃଷ୍ଣ ଓ ଯଜ୍ଞର ସ୍ତୁତି କଲେ। କିନ୍ତୁ କୌରବମାନେ ମଧ୍ୟରୁ କଳିର ପ୍ରତିନିଧି, ଦୁର୍ୟୋଧନ ଛାଡ଼ି, ସମସ୍ତେ ଏହି ମହାସମୃଦ୍ଧି ଦେଖି ଖୁସି ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ଦୁର୍ୟୋଧନ ଏହା ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ଶିଶୁପାଳ ବଧ, ତାଙ୍କର ମୋକ୍ଷ ଓ ମହାୟଜ୍ଞ ସମ୍ପର୍କିତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଏହି ଚରିତ୍ର ଯେଉଁମାନେ ପାଠ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏହିପରି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ଦ୍ୱିତୀୟାର୍ଧରେ ‘ଶିଶୁପାଳ ବଧ’ ନାମକ ଚତୁର୍ଥଚତ୍ୱାରିଂଶତ୍ତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଏହିଠିରେ ରାଜା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅଜାତଶତ୍ରୁ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ମହା ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ରାଜା, ଦେବତା, ମାନବ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। କିନ୍ତୁ ଦୁର୍ୟୋଧନ ଛାଡ଼ି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଖୁସି ହେଲା, ଏହାର କାରଣ କ’ଣ?” ତେବେ ବାଦରାୟଣି କହିଲେ, “ତୁମର ପୂର୍ବଜ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞରେ, ସେଠାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିଜାତ୍ମୀୟମାନେ ନିଜ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିୟୁକ୍ତ ଥିଲେ। ଭୀମ ରାନ୍ଧଣା ଦେଖୁଥିଲେ, ସୁୟୋଧନ ଧନାଗାର ଦେଖୁଥିଲେ, ସହଦେବ ପୂଜା ବ୍ୟବସ୍ଥା କରୁଥିଲେ, ନକୁଳ ଯଜ୍ଞ ସାମଗ୍ରୀ ଯୋଗାଉଥିଲେ। ଅର୍ଜୁନ ବୃଦ୍ଧମାନେଙ୍କ ସେବା କରୁଥିଲେ, କୃଷ୍ଣ ପାଦ ପଖାଳି ଦେଉଥିଲେ, ଦ୍ରୌପଦୀ ଭୋଜନ ପରିବେଶନ କରୁଥିଲେ, କର୍ଣ୍ଣ ଦାନ ବଣ୍ଟନ କରୁଥିଲେ। ଯୁୟୁଧାନ, ବିକର୍ଣ୍ଣ, ହାର୍ଦିକ୍ୟ, ବିଦୁର, ବାହ୍ଳିକପୁତ୍ର, ଭୂରି, ସନ୍ତର୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ନିଜ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ନିଯୁକ୍ତ ଥିଲେ।