ଦମଘୋଷଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶିଶୁପାଳ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗୁଣଗାନ ଶୁଣି ବିପ୍ରତିପତ୍ତି ଓ କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କ ଆସନରୁ ଉଠି ଦୁଇହାତ ବିସ୍ତାରି କୌଣସି ଭୟ ବିନା ମଣ୍ଡପରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଓ ଅପମାନଜନକ କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଏହି କଥାଗୁଡିକ ନିଜେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଜଣାଇଲେ। ସେଠାରେ ବେଦ ଧାରା ଅନୁସାରେ ସତ୍ୟବତୀର କଥା ଉଲ୍ଲେଖ କରାଗଲା—“ପ୍ରଭୁ ସମୟ ଅଟଳ, ଅତିକ୍ରମ କରିହେବା ଯାଏଁ ନୁହେଁ।” କିନ୍ତୁ ବଡ଼ମାନେ ଯେଉଁଠି ବୁଦ୍ଧି ଦେଖାନ୍ତି, ସେଠି କେବେ କେବେ ଶିଶୁମାନଙ୍କ କଥାରେ ବି ଧୃତି ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଏ। ତାପରେ ଶିଶୁପାଳ କହିଲେ, “ତୁମେ ମୂଲ୍ୟବୋଧରେ ପ୍ରମୁଖ, ଶିଶୁଙ୍କ ଅବିବେକୀ କଥାରେ ପ୍ରଭାବିତ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ମଣ୍ଡପରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ମହାନୁଭାବମାନେ ଏହି ସମ୍ମାନ ପାଇଁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଯୋଗ୍ୟ ମାନିଛନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ତପ, ଜ୍ଞାନ, ନିୟମ ଅନୁସରଣ କରିଛନ୍ତି, ଯାଙ୍କର ଅଜ୍ଞାନ ଜ୍ଞାନଦ୍ୱାରା ଦୂର ହୋଇଛି, ସେମାନେ ଚିରଯୋଗୀ, ବ୍ରହ୍ମ ନିଷ୍ଠ, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଯାଙ୍କୁ ମାନ୍ୟ କରନ୍ତି—ସେମାନେ ଯେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, ସେଠି ଏକ ଗୋପାଳ, ଯିଏ ନିଜ ବଂଶକୁ ଅପମାନିତ କରିଛି, ସେ କିପରି ଏହି ପୂଜାର ଯୋଗ୍ୟ ହେବ? ଯେପରି ଗରୁଡ଼ିଆ କାଉଁ ନିବେଦିତ ପ୍ରସାଦର ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ଯେଉଁଠି କୌଣସି ଜାତି, ଆଶ୍ରମ, ବଂଶ ନାହିଁ, ଯେଉଁଠି କୌଣସି କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ନାହିଁ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଚଳନ୍ତି, ଗୁଣ ରହିନାହାନ୍ତି—ସେଉଁଠି କିପରି ପୂଜାର ଯୋଗ୍ୟ ହେବେ? ସେମାନଙ୍କ ବଂଶକୁ ଯୟାତି ଶାପ ଦେଇଥିଲେ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରିଥିଲେ; ସେମାନେ ସବୁବେଳେ ମଦ୍ୟପାନରେ ଲିନ—ସେମାନେ କିପରି ପୂଜା ଯୋଗ୍ୟ? ସେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମର୍ଷିମାନେ ସେବା କରୁଥିବା ଭୂମିକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ତେଜ ହୀନ ହୋଇ, ସମୁଦ୍ର ପାରରେ ଅପରାଧୀର ନିମିତ୍ତରେ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି, ଲୋକଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଦେଉଛନ୍ତି। ଏଭଳି ଅଶୁଭ କଥା ବହୁତ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଶିଶୁପାଳ ନିଜ ଭାଗ୍ୟ ହରାଇଯାଏ; କିନ୍ତୁ ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ, ସିଂହ ଯେପରି ଶିଆଳର ଚିତ୍କାର ଶୁଣି କିଛି କହନ୍ତି ନାହିଁ, ସେପରି ମୌନ ରହିଲେ। ଭଗବାନଙ୍କ ଏହି ଅସହ୍ୟ ନିନ୍ଦା ଶୁଣି, ସଭାସଦସ୍ୟମାନେ କାନ ଢାଙ୍କି ଦେଲେ, ସଭା ଛାଡ଼ି ଚଲିଗଲେ ଓ ଚେଦିରାଜାକୁ ଶାପ ଦେଲେ। ଯିଏ ଭଗବାନ କିମ୍ବା ଭକ୍ତଙ୍କ ନିନ୍ଦା ଶୁଣି ମୌନ ରହିଥାଏ, ସେ ପୂର୍ବ ଧର୍ମାନୁଷ୍ଠାନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପତିତ ହୁଏ। ତାପରେ ପାଣ୍ଡବପୁତ୍ରମାନେ, ମତ୍ସ୍ୟ, କେକୟ, ଶୃଞ୍ଜୟ ଆଦି ରାଜାମାନେ ଖଣ୍ଡା ଏବଂ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ, ଶିଶୁପାଳଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଚେଦିରାଜା ଶିଶୁପାଳ, ଅଚଳ ମନେ, ତଳୱାର ଓ ଢାଳ ନେଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହରେ ଥିବା ରାଜାମାନେଂକୁ ଉପାଲମ୍ବ କଲେ। ଏତିକିବେଳେ ଭଗବାନ ନିଜେ ଉଠି, ନିଜ ପକ୍ଷୀୟମାନେଂକୁ ଶାନ୍ତ କରି, କ୍ରୋଧେ ନିଜ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶିଶୁପାଳଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ। ଏହା ଦେଖି ବଡ଼ ଉତ୍ତେଜନା ହେଲା, ଶିଶୁପାଳଙ୍କ ଅନୁୟାୟୀ ରାଜାମାନେ ଜୀବନ ବଞ୍ଚାଇବାକୁ ଦିଗ୍ବିଦିଗ୍ ଭାଗିଗଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଚେଦିରାଜଙ୍କ ଦେହରୁ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ଆତ୍ମା ବାହାରି ଭାସୁଦେବଙ୍କ ଶରୀରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଦେଖିଲେ, ଯେପରି ଆକାଶରୁ ଉଲ୍କା ପୃଥିବୀକୁ ପଡ଼େ। ଏହି ଶିଶୁପାଳ ପୂର୍ବ ତିନି ଜନ୍ମ ଧରି ଯେଉଁ ଦ୍ୱେଷ ଜମାଇଥିଲେ, ସେହି ଦ୍ୱେଷ ମଧ୍ୟରେ ଭଗବାନକୁ ଚିନ୍ତା କରି, ଶେଷରେ ସେ ତାଙ୍କର ମଧ୍ୟରେ ଶୋଷିତ ହେଲେ; କାରଣ ଯେମିତି ମନର ଭାବ ଆଗାମୀ ଜନ୍ମର କାରଣ ହୁଏ। ଏହା ପରେ ରାଜା ଯଜ୍ଞର ପୂର୍ଣ୍ଣାହୁତି ପରେ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଧିରେ ରିତି ଅନୁଯାୟୀ ସମସ୍ତ ପୁରୋହିତ ଓ ସହାୟକମାନେଂକୁ ଦାନ ଦେଇ, ରାଜା ଅନ୍ତିମ ସ୍ନାନ କଲେ। ଏପରି ଭାବେ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଯୋଗେଶ୍ୱର କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ସ୍ନେହିତମାନଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ କିଛି ମାସ ରହିଲେ। ପରେ ରାଜାଙ୍କ ଅନୁମତି ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦେବକୀନନ୍ଦନ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଓ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେଂକୁ ନେଇ ନିଜ ସହରକୁ ଚଲିଗଲେ। ଏଭଳି ଦୁଇ ଭୂତପୂର୍ବ ବୈକୁଣ୍ଠବାସୀଙ୍କ ଗଳ୍ପ, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଶାପରେ ତାଙ୍କର ପୁନଃପୁନଃ ଜନ୍ମ ଘଟିଥିଲା, ମୁଁ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ତୁମକୁ କହିଲି। ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ଶେଷରେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ରାଜା, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେଂକ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତାଙ୍କ ଅଧିପତି ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତା, ମନୁଷ୍ୟ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯେଉଁମାନେ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ନିଜ ଲୋକକୁ ଯାଉଥିଲେ, କୃଷ୍ଣ ଓ ଯଜ୍ଞର ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଦୁଃଖର ବିଷୟ, କୁରୁବଂଶର କଳିସ୍ୱରୂପ ପାପୀ ଦୁର୍ୟୋଧନ ମାତ୍ର, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଏହି ବଡ଼ ଶ୍ରୀସମୃଦ୍ଧି ଦେଖି ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଯିଏ ଏହି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ କୃତ୍ୟ, ଶିଶୁପାଳ ବଧ, ରାଜାଙ୍କ ମୋକ୍ଷ ଓ ମହାଯଜ୍ଞ ଶୁଣିପଢ଼େ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ। ଏଭଳି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟର ଚୁଅନ୍ଚାଳିସ ଅଧ୍ୟାୟ “ଶିଶୁପାଳ ବଧ” ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଏବେ ରାଜା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅଜାତଶତ୍ରୁଙ୍କ ମହା ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ରାଜା, ଦେବତା, ମନୁଷ୍ୟ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। କିନ୍ତୁ ଦୁର୍ୟୋଧନ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟେ କିଏ ଖୁସି ହେଲେ ନାହିଁ? ଏହାର କାରଣ କହ।" ଶ୍ରୀ ବାଦରାୟଣୀ କହିଲେ, “ତୁମ ପୂର୍ବଜଙ୍କ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞରେ, ତାଙ୍କ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଭଲପାଇବାରେ ବିଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିୟୁକ୍ତ ହେଉଥିଲେ। ଭୀମ ରନ୍ନଘର ଦେଖୁଥିଲେ, ସୁୟୋଧନ ଧନାଗାର, ସହଦେବ ପୂଜା, ନକୁଳ ସାମଗ୍ରୀ ସଂଗ୍ରହ କରୁଥିଲେ। ଅର୍ଜୁନ ବଡ଼ମାନେଂକ ସେବା କରୁଥିଲେ, କୃଷ୍ଣ ଚରଣ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ କରୁଥିଲେ, ଦ୍ରୌପଦୀ ଭୋଜନ ପରିବେଶନ କରୁଥିଲେ, କର୍ଣ୍ଣ ଦାନ ବଣ୍ଟନ କରୁଥିଲେ। ଯୁୟୁଧାନ, ବିକର୍ଣ୍ଣ, ହାର୍ଦିକ୍ୟ, ବିଦୁର, ବାହ୍ଳିକପୁତ୍ର, ଭୂରି, ସନ୍ତର୍ଦନା ଓ ଅନ୍ୟେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିୟୁକ୍ତ ଥିଲେ। ଏଭଳି ସମସ୍ତେ ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ନିଜ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ।