ସଭାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଉଚ୍ଚାରିତ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ଏବଂ ସଭାସଦସ୍ୟଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ବୁଝି, ରାଜା ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ଓ ସ୍ନେହରେ ଭିଜି ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପବିତ୍ର ପାଦପଦ୍ମ ଧୋଇ ତାହାର ଜଳକୁ ନିଜ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରିଲେ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ରାଜାଙ୍କ ସହ ତାଙ୍କ ଭାଇ, ପତ୍ନୀମାନେ, ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପରିବାର ଶାମିଳ ହେଲେ। ପରେ ସେ ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ପୀତାମ୍ବର ବସ୍ତ୍ର ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ଆଭୂଷଣ ପିନ୍ଧାଇ ସମ୍ମାନିତ କଲେ, ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଜଳେ ଭରିଗଲା ଏବଂ ତିନି ତାଙ୍କୁ ଠିକ୍ଭଳି ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏପରି ସମ୍ମାନ ଦେଖି ସଭାସଦସ୍ୟମାନେ ହସ୍ତ ଯୋଡ଼ି "ଜୟ ହେଉ, ନମସ୍କାର" ବୋଲି ପ୍ରଣାମ କଲେ ଓ ତାଙ୍କ ଉପରେ ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଦମଘୋଷପୁତ୍ର ଶିଶୁପାଳ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗୁଣଗାନ ଶୁଣି କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ ତାଙ୍କ ସ୍ଥାନରୁ ଉଠିଲେ, ହାତ ମେଳାଇ, ଅଭୟ ଭାବରେ କ୍ରୂର ଶବ୍ଦରେ ସଭାକୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି କହିଲେ—"ସତ୍ୟବତୀ ପ୍ରମାଣିତ କରିଥିବା ବେଦପ୍ରଥା ଅନୁଯାୟୀ, ପ୍ରଭୁ ହେଉଛନ୍ତି କାଳ, ଅପାରଜୟ। କିନ୍ତୁ କେବେ କେବେ ବୃଦ୍ଧମାନେ ମଧ୍ୟ ଏକ ଶିଶୁର ଅନୁଚିତ ଶବ୍ଦରେ ଭ୍ରମିତ ହୁଏ। ଆପଣମାନେ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୂଲ୍ୟାଙ୍କନ କରିପାରିବା, ଏହି ପ୍ରକାର ଶିଶୁସ୍ଥଳୀୟ କଥାରେ ଭ୍ରମିତ ହେଉନାହାନ୍ତୁ। ସଭାର ସମସ୍ତ ମହାନୁଭାବ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଏହି ସମ୍ମାନ ଦେବାକୁ ଅନୁମୋଦନ କରିଛନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ତପ, ଜ୍ଞାନ, ନିୟମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ, ଜ୍ଞାନରେ ଦୂଷଣ ଦୂର କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଅପରାଜୟ ମୁନି, ଯାହାକୁ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି—ସେମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଅଛନ୍ତି, ତାଁଠାରେ ଏକ ଗୋପାଳ, ଜାତିର ଅପମାନ, କିପରି ପୂଜାର ଅର୍ହତା ହେବେ? ଯେପରି ଏକ କାଉଁ କୁଏଁ ପବିତ୍ର ନୈବେଦ୍ୟ ମିଳିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ସେପରି ଏହି ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଅର୍ହତା ନୁହେଁ। ଏହି ଲୋକ ଜାତି, ଆଶ୍ରମ, କୁଳର ଅଭାବରେ, କୌଣସି ଧର୍ମ ମାନେନାହାନ୍ତି, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଚଳନ୍ତି, ଗୁଣହୀନ—ଏମାନେ କିପରି ପୂଜାର ଅର୍ହତା? ଏମାନଙ୍କ ବଂଶକୁ ଯୟାତି ଶାପ ଦେଇଥିଲେ, ଧର୍ମିକମାନେ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରିଦେଇଥିଲେ, ମଦ୍ୟପାନରେ ଆସକ୍ତ—ଏମାନେ କିପରି ପୂଜା ଯୋଗ୍ୟ? ବ୍ରାହ୍ମର୍ଷିମାନେ ଯେଉଁ ଭୂମିକୁ ପବିତ୍ର କରିଛନ୍ତି, ସେଠାକୁ ଛାଡ଼ି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ତେଜ ହୀନ ଏହି ଅପରାଧୀମାନେ ଦୁଃସାଧ୍ୟ ସମୁଦ୍ରକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ଜନସାଧାରଣଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଦେଉଛନ୍ତି।" ଏପରି ଅନେକ ଅଶୁଭ କଥା କହି, ତାଙ୍କ ଭାଗ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହେଲା, କିନ୍ତୁ ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ସିଂହ ଭଳି ଏକ ଶିଆଳର ଚିତ୍କାର ଶୁଣିଥିବା ପରି କିଛି ଉତ୍ତର ଦେଲେ ନାହିଁ। ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ନିନ୍ଦା ଶୁଣି ସଭାସଦସ୍ୟମାନେ କାନ ଢାକି ଦେଲେ, ରୂଷ୍ଟ ହୋଇ ସଭା ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ, ଏବଂ ଚେଦିରାଜକୁ ଶାପ ଦେଲେ। ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରଭୁ କିମ୍ବା ଭକ୍ତଙ୍କ ନିନ୍ଦା ଶୁଣି କେହି ଉଠିଯିବେ ନାହିଁ, ସେ ଧର୍ମରୁ ପତିତ ହୁଏ, ଯଦିଓ ସେ ପୂର୍ବରୁ ପୁଣ୍ୟଶୀଳ ଥିଲେ। ତାପରେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ, ମତ୍ସ୍ୟ, କେକୟ, ଶୃଞ୍ଜୟ ଆଦି ରାଜାମାନେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଶସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ, ଶିଶୁପାଳଙ୍କୁ ବଧ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଚେଦିରାଜ ଶିଶୁପାଳ ଅଶାନ୍ତ ହୋଇ, ତାଲୱାର ଓ ଢାଳ ଧରି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପକ୍ଷପାତୀ ରାଜାମାନୋ କୁ ଉପାଳମ୍ଭ କରିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟରେ, ପ୍ରଭୁ ନିଜ ପକ୍ଷଧରମାନୋ କୁ ଶାନ୍ତ କରି, କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶିଶୁପାଳଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ। ଶିଶୁପାଳ ବଧ ହେବା ସହ ବିଶାଳ କ୍ଳେଶ ଉଠିଲା, ତାଙ୍କ ଅନୁୟାୟୀ ରାଜାମାନେ ପ୍ରାଣ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଚାରିପଟେ ପଳାଇଗଲେ। ଚେଦିରାଜଙ୍କ ଦେହରୁ ଏକ ଦ୍ୱିପ୍ତିମାନ ଆତ୍ମା ବାହାରି ବାସୁଦେବଙ୍କ ଶରୀରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲା, ସମସ୍ତ ଜନ ଦେଖିଲେ, ଏକ ଉଲ୍କା ପୃଥିବୀକୁ ପଡ଼ିବା ପରି। ଏହି ଶିଶୁପାଳ ତିନି ଜନ୍ମ ଧରି ସଞ୍ଚିତ ଦ୍ୱେଷରେ ଏକାଗ୍ର ମନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ, ତେଣୁ ସେ ଏହି ଦେହ ଛାଡ଼ି ସେଇ ପରମ ତତ୍ତ୍ୱରେ ଲୟ ହେଲେ; କାରଣ, ମନର ଭାବ ଆଗାମୀ ଜନ୍ମର କାରଣ। ଏପରେ ରାଜା ଯଜ୍ଞର ପ୍ରାଧାନ ପୁରୋହିତ, ସହାୟକ ଓ ଅନ୍ୟମାନୋ କୁ ପ୍ରଚୁର ଦାନ ଦେଇ, ନିୟମାନୁସାରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ ଓ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞର ସମାପନ ସ୍ନାନ କଲେ। ଏହା ପରେ ଯୋଗେଶ୍ୱର କୃଷ୍ଣ, ରାଜାଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ କିଛି ମାସ ରହିଲେ। ପରେ, ରାଜା ଇଚ୍ଛା ନ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦେବକୀନନ୍ଦନ କୃଷ୍ଣ ନିଜ ପତ୍ନୀମାନେ, ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହ ନିଜ ସହରକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ। ଏପରିଭାବେ ଦୁଇ ଭାଇ, ଯେଉଁମାନେ ବୈକୁଣ୍ଠର ନିବାସୀ ଥିଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଶାପରେ ପୁନଃପୁନଃ ମାନବ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ କଥା ମୁଁ ଏଠାରେ ଏକାଗ୍ର ଭାବରେ ଏବେ ଆପଣଙ୍କୁ କହିଛି। ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ସମାପନ ସ୍ନାନ କରି, ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନୋ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତାମାନୋ ଭଳି ଉଜ୍ୱଳ ଦେଖାଗଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବ, ମାନବ ଓ ଦେବମାନେ, ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିଗଲେ, କୃଷ୍ଣ ଓ ଯଜ୍ଞର ପ୍ରଶଂସା କରି। କିନ୍ତୁ କୁରୁମାନୋ ମଧ୍ୟରେ ଅଧର୍ମର ମୂର୍ତ୍ତି ଦୁର୍ୟୋଧନ ମାତ୍ର, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରଙ୍କ ଏହି ଶ୍ରୀଦ୍ଧି ଦେଖି ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶିଶୁପାଳ ବଧ, ତାଙ୍କ ମୋକ୍ଷ ଓ ମହା ଯଜ୍ଞର କଥା ଯେଉଁଯେଉଁ ଜନ ପଢ଼ନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏହିପରି ଚତୁର୍ଥ ଅଧ୍ୟାୟ, 'ଶିଶୁପାଳ ବଧ', ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ଦ୍ୱିତୀୟ ଭାଗର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧରେ ସମାପ୍ତ ହୁଏ, ଯାହା ପରମହଂସମାନୋ ପାଇଁ ଶାସ୍ତ୍ର। ଏବେ ରାଜା ପ୍ରଶ୍ନ କରନ୍ତି: "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅଜାତଶତ୍ରୁ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଏହି ଅତି ମହାନ୍ତ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ରାଜା, ଦେବତା ଓ ମାନବ ଅନନ୍ଦିତ ହେଲେ। କିନ୍ତୁ ଦୁର୍ୟୋଧନ ବ୍ୟତୀତ ସମସ୍ତ ଖୁସି ହେଲେ—ଏହିର କାରଣ କ'ଣ?" ତାହାର ଉତ୍ତରେ ବାଦରାୟଣି କହିଲେ: "ତୁମ ମହାପୂର୍ବଜଙ୍କ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞରେ, ସମ୍ବନ୍ଧୀମାନେ ଏକାଗ୍ର ସ୍ନେହରେ ବିଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ। ଭୀମ ରନ୍ନାଘରର ଦାୟିତ୍ୱ ନେଇଥିଲେ, ସୁୟୋଧନ ଧନଭଣ୍ଡାରର, ସହଦେବ ପୂଜାର, ନକୁଳ ସାମଗ୍ରୀ ଆଣିବାର।