ହରି ତୁରନ୍ତ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରୋତାମାନଙ୍କୁ ବର୍ଷା ମେଘ ଭଳି କଳା ବର୍ଣ୍ଣରେ ପରିଣତ କରିଦେଲେ, ସେମାନେ ପୀତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ ଏବଂ କାନରେ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧି ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇ ରହିଲେ। ସେଠାରେ ଥିବା ଗାଁର ଘୋଡ଼ା ପାଳକ ଓ ଚଣ୍ଡାଳ ପ୍ରଜାତିରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ, ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ କୃପାରେ ସେହି ସମୟରେ ଦେବ ରଥରେ ବସିଥିଲେ। ଯେଉଁମାନେ ହରିଙ୍କ ଧାମକୁ ପଠାଯାଇଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଯୋଗୀମାନେ ଯାଆନ୍ତି, ସେହି ଗୋପାଳକ ଏବଂ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ, ଗୋପମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଗୋଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। କଥାଶ୍ରବଣରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଭକ୍ତବତ୍ସଳ ପ୍ରଭୁ ତାହାଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଲେ। ଯେପରି ଗତକାଲି ଅୟୋଧ୍ୟାବାସୀମାନେ ରାମଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିଲେ, ସେହିପରି କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଗୋଲୋକକୁ ନେଇଗଲେ, ଯାହାକୁ ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ସେଠାକୁ, ଯେଉଁଠାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ବା ସିଦ୍ଧମାନେ ମଧ୍ୟ ପହଞ୍ଚିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେଠାକୁ ସେମାନେ ଗଲେ, କେବଳ ଭାଗବତ ଶ୍ରବଣ କରି। ଏଠାରେ ଆମେ ଘୋଷଣା କରୁଛୁ: ସାତି ଦିନର ଯଜ୍ଞେ କଥାଶ୍ରବଣରେ କେଉଁ ଦୀପ୍ତିମାନ ଫଳ ମିଳେ? ଯେଉଁମାନେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ କଥାର ଅକ୍ଷରକୁ କାନରେ ପିଇଛନ୍ତି, ଗର୍ଭସ୍ଥ ଶିଶୁମାନେ ମଧ୍ୟ ପୁନଃ ଜନ୍ମ ନେଇନାହାନ୍ତି। ବାୟୁ, ଜଳ, ଓ ପତ୍ର ଖାଇବା, ଶରୀରକୁ ଶୁଷ୍କ କରିବା ତପସ୍ୟା, ଦୀର୍ଘକାଳ ଦୁର୍ଲଭ ତପ, ଏବଂ ଯୋଗାଭ୍ୟାସରେ ଯେଉଁ ଦଶା ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏନାହିଁ, ଏହି ସାତି ଦିନର ଶ୍ରବଣରେ ସେହି ଦଶା ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ମହାମୁନି ଶାଣ୍ଡିଲ୍ୟ, ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଚିତ୍ରକୂଟରେ ବସି, ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦରେ ଲୀନ ହୋଇ ଏହି ପବିତ୍ର ଇତିହାସକୁ ପଢ଼ନ୍ତି। ଏହି କଥା ଅତି ପବିତ୍ର; ଏକଥର ଶ୍ରବଣ କଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ଏହା ବ୍ୟବହାର କଲେ ପିତୃମାନେ ତୃପ୍ତି ପାଆନ୍ତି; ଦିନେ ଦିନେ ପଢ଼ିଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ ଏବଂ ପୁନଃ ଜନ୍ମ ହୁଏ ନାହିଁ। ଏବେ, ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତର ମହିମା—ଅଧ୍ୟାୟ ଛଅ: ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତର ସାତି ଦିନର ପାରାୟଣ ପ୍ରକ୍ରିୟା। କୁମାରମାନେ କହିଲେ: ଏବେ ଆମେ ସାତି ଦିନର ଶ୍ରବଣ ପ୍ରକ୍ରିୟା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବା। ସାଧାରଣତଃ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଙ୍ଗୀ, ସମ୍ପତ୍ତି ସହିତ କରାଯାଏ ବୋଲି ସ୍ମୃତିରେ ଅଛି। ଜ୍ୟୋତିଷୀକୁ ଡାକି, ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଜାଣିବା ଉଚିତ ଏବଂ ବିବାହ ପରି ସମସ୍ତ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଦରକାର। ନଭସ, ଆଶ୍ୱିନ, ଉର୍ଜା ଏବଂ ମାର୍ଗଶୀର୍ଷ ମାସ ଶୁଭ ଓ ପବିତ୍ର; ଏହି ମାସରେ ଶ୍ରବଣ ଆରମ୍ଭ କଲେ ଶ୍ରୋତାମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି। ଅନ୍ୟ ମାସଗୁଡ଼ିକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବର୍ଜନ କରିବା ଉଚିତ; ସେଗୁଡ଼ିକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ଛାଡ଼ିଦେବା ଦରକାର। ଅନ୍ୟ ସଙ୍ଗୀମାନେ ଏଠାରେ ନିଯୁକ୍ତ ହେବେ, ଏବଂ ସେମାନେ ଚେଷ୍ଟାଶୀଳ ହେବା ଦରକାର। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଞ୍ଚଳରେ ଏହି ସନ୍ଦେଶ ପହଞ୍ଚାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ—ଏଠାରେ କଥାପାଠ ହେବ, ଗୃହସ୍ଥମାନେ ଆସିବେ। କିଛି ହରି କଥା ଓ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ସ୍ତୁତି ଦୂରେ ଅଛି; ମହିଳା, ଶୂଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ—ତାଙ୍କର ଶିକ୍ଷା ନିଶ୍ଚିତ କରିବା ଉଚିତ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଞ୍ଚଳରେ, ଯେଉଁ ବିରକ୍ତ ବୈଷ୍ଣବମାନେ କୀର୍ତ୍ତନରେ ଉତ୍ସୁକ, ସେମାନେ ଚିଠି ଦ୍ୱାରା ଆମନ୍ତ୍ରିତ ହେବେ, ଏହିପରି ଲିଖିବା ନିୟମ। ଏହି ସପ୍ତାହିକ ସତ୍ସଙ୍ଗ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ; ଏଠାରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ଅପୂର୍ବ ରସର କଥାପାଠ ହେବ। ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତର ଅମୃତ ଶବ୍ଦ ପିଇବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ତ୍ୱରିତ ଆସନ୍ତୁ, ପ୍ରେମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତୁ। କେବଳ ଏକ ଦିନ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଯଦି ସ୍ଥାନ ନା ମିଳେ, ତଥାପି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚେଷ୍ଟା କରି ଉପସ୍ଥିତ ହେବା ଉଚିତ; ଏଠାରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ। ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ବିନମ୍ରତା ସହିତ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଦରକାର; ଯେଉଁମାନେ ଆସନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଥିବା ବ୍ୟବସ୍ଥା ହେବା ଉଚିତ। ତୀର୍ଥ, ଅରଣ୍ୟ ବା ଗୃହରେ ଯେଉଁଠି ହେଉ, ଶ୍ରବଣ ଉତ୍ତମ; ଯେଉଁଠି ଭୂମି ବିସ୍ତୃତ, ସେଠି କଥାପାଠ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ। ଭୂମି ପବିତ୍ର କରିବା, ମାଟି ଲେପିବା, ଖଣିଜ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭା କରିବା ଉଚିତ; ଗୃହସାମଗ୍ରୀ ଏକ କୋଣାରେ ରଖିବା ଦରକାର। ପଞ୍ଚ ଦିନ ପରେ, ପୂର୍ବରୁ ବିଛାଇଥିବା ଚାଦର ଭଲ ଭାବେ ପରିଷ୍କାର କରିବା ଦରକାର; କଳା ପିଅଁଜ କୁୱାରି ଦ୍ୱାରା ଉଚ୍ଚ ମଣ୍ଡପ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ। ଫଳ, ଫୁଲ, ପତ୍ର ଓ ଛାୟାଦ୍ୱାରା ଶୋଭା କରିବା ଦରକାର; ଚାରିଦିଗରେ ପତାକା ଉଡ଼ାଇବାଠାରୁ ଏହା ଧନ ସମୃଦ୍ଧିରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେବ। ଉପରେ ସପ୍ତ ଲୋକର ଚିତ୍ର ଏକାଏକି ଅଙ୍କିତ ହେବା ଉଚିତ; ସେଠାରେ ବିରକ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବସି, ସଚେତନ ହେବେ। ପ୍ରଥମେ, ସେମାନଙ୍କ ଆସନ ଶ୍ରେଣୀବଦ୍ଧ ଭାବେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଦରକାର; ପାଠକ ପାଇଁ ବିଶେଷ ଦିବ୍ୟ ଆସନ ତିଆରି ହେବା ଉଚିତ। ପାଠକ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ବସିବେ, ଶ୍ରୋତା ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ; ଯଦି ପାଠକ ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରନ୍ତି, ତେବେ ଶ୍ରୋତା ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ବସିବେ। ବିକଳ୍ପ ଭାବରେ, ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ପୂଜାକାରୀ ଓ ପୂଜିତଙ୍କ ମଧ୍ୟର ସ୍ଥାନ ଭାବେ ଜଣାଯିବା ଉଚିତ; ଶ୍ରୋତାମାନଙ୍କ ଆଗମନ ପାଇଁ ଏହା ସ୍ଥାନ ଓ କାଳଜ୍ଞମାନେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରନ୍ତି। ପାଠକ ବିରକ୍ତ, ବୈଷ୍ଣବ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବେଦ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପବିତ୍ର, ଉଦାହରଣରେ ନିପୁଣ, ଦୃଢ଼, ଏବଂ ସମସ୍ତ କାମନାରୁ ମୁକ୍ତ ହେବା ଉଚିତ। ଅନେକ ମତରେ ଭ୍ରମିତ, ନାରୀସଙ୍ଗରେ ଆସକ୍ତ ବା କୁମତ ପ୍ରଚାରକ, ଯଦିଓ ପଣ୍ଡିତ ହେଉ, ଶୁକଦେବଙ୍କ ଶାସ୍ତ୍ର ପାଠ ରେ ସେମାନେ ବର୍ଜିତ। ପାଠକ ପାଖରେ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଏମିତି ଅନ୍ୟ ଜ୍ଞାନୀ ବସିବେ; ସେଉଁଠି ସନ୍ଦେହ ନିବାରଣ କରି, ଲୋକଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ଦେବେ। ପାଠକ ଦିନ ଆରମ୍ଭ ପୂର୍ବରୁ ମୁଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡିବେ; ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟରେ ଏହା ସମାପ୍ତ କରି, ପବିତ୍ରତା ଓ ସ୍ନାନ କରିବେ। ପ୍ରତିଦିନ, ନିଜର ସନ୍ଧ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଭାବେ କରି, କଥାପାଠର ବାଧା ଦୂର କରିବାକୁ ବିଘ୍ନନାଶକଙ୍କ ପୂଜା କରିବେ। ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ତୃପ୍ତି ଓ ପବିତ୍ରତା ଦେଇ, ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିବେ; ଏକ ମଣ୍ଡଳ ତିଆରି କରି, ହରିଙ୍କୁ ସେଠି ସ୍ଥାପିତ କରିବେ।