ସମ୍ମିଳିତ ସଭାରେ ସହଦେବ କହିଲେ—ଏହି ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ଏକମାତ୍ର ଅଦ୍ୱିତୀୟ ପ୍ରଭୁ ଅଛନ୍ତି। ସେଉଁଠି ଦ୍ୱିତୀୟ କେହି ନାହାନ୍ତି। ଜନ୍ମହୀନ ସେଇ ପ୍ରଭୁ ନିଜେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ସଂହାର କରନ୍ତି। ସେଉଁଠି ସେ ନିଜ ଚେତନାରେ ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟ କରାନ୍ତି, ଏଠାରେ ଯେଉଁଠି ଧର୍ମାଦି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ଚାହାଯାଏ, ସେସବୁ ମଧ୍ୟ ସେଉଁଠୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଏହି କାରଣରୁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚତମ ସମ୍ମାନ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ। ଏହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଓ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ ଦିଆଯିବ। କୃଷ୍ଣ ଦେବ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଆତ୍ମା, ଯିଏ ଅନ୍ୟ କିଛି ଦେଖନ୍ତି ନାହାନ୍ତି, ସଦା ଶାନ୍ତ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ତାଙ୍କୁ ଅସୀମ ଦାନର ଫଳ ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏପରି କହି ସହଦେବ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମହିମା ଜାଣି, ଶାନ୍ତ ହେଇ ରହିଲେ। ସଭାରେ ଉପସ୍ଥିତ ସମସ୍ତ ମହାପୁରୁଷ ତାଙ୍କୁ ‘ଶାବାଶ୍, ଶାବାଶ୍!’ ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ଓ ସଭାସଦସ୍ୟଙ୍କ ହୃଦୟ ବୁଝି, ରାଜା ଆନନ୍ଦ ଓ ସ୍ନେହରେ ଭରି ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଦ ପରିଷ୍କୃତ ଜଳ ଧୋଇ, ନିଜ ଭାଇ, ପତ୍ନୀ, ମନ୍ତ୍ରୀ, ବନ୍ଧୁବାନ୍ଧବ ସହିତ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରି ଅନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ପିତାମ୍ବର ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ଅଳଙ୍କାର ଦେଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, ଆଖି ଲୁହାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବାକୁ ବି ଅସମର୍ଥ ହେଲେ। ଏହିପରି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଖି ସମସ୍ତ ଲୋକ ହାତ ଜୋଡି ‘ଜୟ! ନମସ୍କାର!’ ବୋଲି ଧ୍ୱନି କଲେ ଓ ପୁଷ୍ପବର୍ଷା କଲେ। ଏବେ, ଦମଘୋଷ ପୁତ୍ର ଶିଶୁପାଳ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗୁଣଗାନ ଶୁଣି କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ, ଆପଣ ଆସନରୁ ଉଠି, ହାତ ପ୍ରସାରି, ଭୟ ନ କରି, ସଭାରେ କଠୋର ଶବ୍ଦରେ କଥା କହିଲେ ଓ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି ଅପଶବ୍ଦ କଲେ। ସେ କହିଲେ—ସତ୍ୟବତୀ ପ୍ରମ୍ପରାର ବେଦ କହେ: ‘ପ୍ରଭୁ ହେଉଛନ୍ତି କାଳ, ଅପରିହାର୍ୟ।’ କିନ୍ତୁ କେବେ କେବେ ବୃଦ୍ଧମାନ୍ୟଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ବି ଶିଶୁର କଥାରେ ବିମୂଢ଼ ହୋଇଯାଏ। ତୁମେ ମୂଲ୍ୟବୋଧରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହିପରି ଶିଶୁସ୍ବଭାବୀ କଥାରେ ଭ୍ରମିତ ହେଉନାହାଁ। ସଭାର ସମସ୍ତ ମହାରାଜା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଏହି ମହାସମ୍ମାନ ଦେବାକୁ ସମ୍ମତି ଦେଇଛନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ତପ, ଜ୍ଞାନ ଓ ବ୍ରତରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି, ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଅଜ୍ଞାନ ଦୂର ହୋଇଛି, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରହ୍ମରେ ନିଷ୍ଠିତ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଯଦ୍ୟପି ସଭାର ମୁଖ୍ୟ, ତଥାପି ଏକ ଗୋପାଳକ, ଯିଏ ନିଜ ବଂଶକୁ କଳଙ୍କିତ କରିଛି, ସେ କିପରି ଏହି ସମ୍ମାନ ପାଇବ? ଯେପରି ଏକ କାଉଁଠିଆ କଉଁ ହବିଷ୍ୟ ରୁଚିକର ନୁହେଁ। ଯିଏ କୌଳୀନ୍ୟ, ଆଶ୍ରମ, ବଂଶରୁ ବଞ୍ଚିତ, କୌଣସି କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ନାହିଁ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଚଳନ୍ତି, ଗୁଣ ନାହିଁ, ସେ କିପରି ପୂଜାର ଅର୍ହ? ତାଙ୍କ ବଂଶକୁ ଯୟାତି ଶାପ ଦେଇଥିଲେ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକେ ବି ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ସଦା ମଦ୍ୟପାନରେ ଲିପ୍ତ—ସେମାନେ କିପରି ପୂଜାର ଅର୍ହ? ଏମିତି, ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରାହ୍ମର୍ଷିମାନେ ଅନୁସୃତ ଭୂମି ତ୍ୟାଗ କରିଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତେଜ ହରାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ଲୋକଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଦେଉଛନ୍ତି, ଚୋରମାନେ ପରି। ଏପରି ଅନେକ ଅପଶକୁନ କଥା କହି, ନିଜ ଭାଗ୍ୟ ହରାଇ, ଶିଶୁପାଳ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅପମାନ କଲେ। କିନ୍ତୁ ପ୍ରଭୁ, ସିଂହ ଯେପରି ଶିଆଳର ଚିତ୍କାରକୁ ଅଗ୍ରାହ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେପରି ଚୁପ୍ପି ରହିଲେ। ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଏହି ଅସହ୍ୟ ନିନ୍ଦା ଶୁଣି, ସଭାସଦସ୍ୟମାନେ କାନ ଢାକି, ସଭା ଛାଡ଼ି ଚଲିଗଲେ ଏବଂ ଚେଦିରାଜାକୁ ଶାପ ଦେଲେ। ଯେଉଁଠି ଭଗବାନ କିମ୍ବା ଭକ୍ତଙ୍କ ନିନ୍ଦା ହୁଏ, ଶୁଣି ବସି ରହିବା ଧର୍ମହାନି, ସେ ଯେତେ ଧାର୍ମିକ ହେଉନାହିଁ, ତଥାପି ପତିତ ହୁଏ। ତାପରେ, ପାଣ୍ଡବପୁତ୍ରମାନେ, ମତ୍ସ୍ୟ, କେକୟ, ଶୃଞ୍ଜୟ ଆଦି ରାଜାମାନେ କୃଧ୍ଧ ହୋଇ ଶସ୍ତ୍ର ନେଇ, ଶିଶୁପାଳଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଚେଦିରାଜା ଅଶାନ୍ତ ହୋଇ, ତାଳ୍ୱାର ଓ ଢାଲ ନେଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପକ୍ଷର ରାଜାମାନେ ଉପରେ ତିରସ୍କାର କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରଭୁ ଉଠି, ନିଜ ପକ୍ଷର ଲୋକଙ୍କୁ ରୋକି, କ୍ରୋଧରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶିଶୁପାଳଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ। ଏହା ଦେଖି ବଡ଼ ଉପଦ୍ରବ ହେଲା; ଶିଶୁପାଳଙ୍କ ଅନୁଗାମୀ ରାଜାମାନେ ଜୀବନ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଚାରିଦିଗରେ ପଳାଇଗଲେ। ଏହିବେଳେ ଚେଦିରାଜାଙ୍କ ଦେହରୁ ଏକ ଦିପ୍ତିମାନ ଆତ୍ମା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ ବସୁଦେବଙ୍କ ଶରୀରରେ ପ୍ରବେଶ କଲା, ସମସ୍ତ ଲୋକ ଦେଖିଲେ, ଯେପରି ଗଗନରୁ ଉଲ୍କା ଭୂମିକୁ ପଡ଼େ। ଏହି ଶିଶୁପାଳ ତିନି ଜନ୍ମ ଧରି ଶତ୍ରୁତାର ଅଗ୍ନିରେ ଜଳି, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରି, ସେଠି ଲୟ ହେଲେ; କାରଣ, ଯେଉଁ ଭାବରେ ମନ ଲଗାଯାଏ, ସେଉଁଠି ପରଜନ୍ମ ମିଳେ। ଏହା ପରେ, ରାଜା ଯଜ୍ଞର ସମାପନରେ ପ୍ରାଚାର୍ଯ୍ୟ ଓ ସହାୟକମାନେ ଉପରେ ବହୁ ଦାନ ଦେଲେ, ସମ୍ମାନ ଦେଲେ, ଓ ଶାସ୍ତ୍ରୋକ୍ତ ରୀତିରେ ଅବଭୃଥ୍ ସ୍ନାନ କଲେ। ରାଜାଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, କୃଷ୍ଣ, ଯୋଗେଶ୍ୱର, ବନ୍ଧୁମାନେ ଅନୁରୋଧ କରିଥିବାରୁ କିଛି ମାସ ରହିଲେ। ତାପରେ, ରାଜାଙ୍କ ଅନୁମତି ନଥିଲେ ବି, ଦେବକୀନନ୍ଦନ ସ୍ୱପତ୍ନୀ ଓ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ନିଜ ସହରକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ। ଏପରି ଭାବେ ଦୁଇ ଭୈକୁଣ୍ଠବାସୀଙ୍କ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶାପ ଦ୍ୱାରା ପୁନଃପୁନ ଜନ୍ମ ଓ ଏହି ଉପାଖ୍ୟାନ ତୁମକୁ ଏକାଗ୍ର ଭାବେ କହିଲି। ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ସମାପ୍ତିରେ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବ, ମନୁଷ୍ୟ ଓ ଦେବତାମାନେ ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମାନ ପାଇ, ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ନିଜ ଲୋକକୁ ଯାଇ, କୃଷ୍ଣ ଓ ଯଜ୍ଞର ପ୍ରଶଂସା କଲେ। କିନ୍ତୁ ଦୁର୍ୟୋଧନ ଛାଡ଼ି, ଯିଏ କଳିର ଅଂଶ ଓ ପାପୀ, ସେ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଏହି ମହାସମୃଦ୍ଧି ଦେଖି ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ଶିଶୁପାଳ ବଧ, ରାଜାଙ୍କ ମୋକ୍ଷ ଓ ମହାଯଜ୍ଞ ସମ୍ପର୍କରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଏହି ଚରିତ୍ର ଯିଏ ପଢ଼େ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ।