ଏହି ଉତ୍କଳ ଭୂମିରେ, ଏକ ପ୍ରଭାତ ଦିନରେ, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରଙ୍କ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଦୂର-ଦୂରରୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ଶୂଦ୍ର, ଏବଂ ସମସ୍ତ ରାଜା ଏବଂ ତାଙ୍କର ପ୍ରଜାମାନେ ଆସିଥିଲେ । ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସୁନା ହଳ ଦ୍ୱାରା ପାରମ୍ପରିକ ରୀତିରେ ଯଜ୍ଞ ଭୂମିକୁ ତୟାରି କରି, ରାଜାଙ୍କୁ ଉପନୟନ କରି ଯଜ୍ଞର ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ । ଯଜ୍ଞ ସାମଗ୍ରୀ ସମସ୍ତ ସୁନାରେ ନିର୍ମିତ ଥିଲା, ପୂର୍ବେ ଯେପରିକି ଭଗବାନ ବରୁଣଙ୍କ ପାଇଁ ହୋଇଥିଲା । ଇନ୍ଦ୍ର, ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଲୋକପାଳମାନେ ତାଙ୍କ ଦଳ ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ ହେଇଥିଲେ । ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ବିଦ୍ୟାଧର, ମହାନାଗ, ଋଷି, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ, ପକ୍ଷୀ, କିନ୍ନର, ଚାରଣ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବ-ଅସୁରଗଣ ମଧ୍ୟ ଯଜ୍ଞ ଶ୍ରୀକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଥିଲେ । ବଡ଼ ବଡ଼ ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କର ରାଣୀମାନେ ସହିତ, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରଙ୍କ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞକୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ । ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ଭାବିଲେ, ଏପରି ମହାଯଜ୍ଞ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଦେଇ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଅର୍ପଣ କରାଯିବା ଉଚିତ । ଦେବମୟ ପୁରୋହିତମାନେ ପ୍ରଚେତସଙ୍କ ପାଇଁ ଦେବତାମାନେ ଯେପରି ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ, ତାହାପରି ଏହି ମହାରାଜଙ୍କ ପାଇଁ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ସମ୍ପାଦନ କରିଥିଲେ । ଯଜ୍ଞ ଦିନରେ, ଭୂମିର ମହାରାଜା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନୋଯୋଗ ସହିତ, ପୁରୋହିତମାନେ ଏବଂ ସଭାପତିମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ତାଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ । ସଭାର ଅନେକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମେମ୍ବରମାନେ, କେଉଁ ଲୋକଙ୍କୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସମ୍ମାନ ଦେବାଯିବ ଭାବି, ସମ୍ମତିକୁ ଆସିପାରିଲେ ନାହିଁ । ଏବେ ସହଦେବ ଉପସ୍ଥିତ ହେଇ କହିଲେ, "ଏହି ସଭାରେ ଏକ୍ୟୁତ, ସାତ୍ୱତମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ କୃଷ୍ଣ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସମ୍ମାନ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ । ତାଙ୍କରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ସ୍ଥାନ, କାଳ, ଧନ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆଛି ।" ସହଦେବ ଏହିପରି କହିଲେ, "କୃଷ୍ଣ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ଯଜ୍ଞ ତାଙ୍କୁ ଉପରେ ଆଧାରିତ, ହୋମ, ମନ୍ତ୍ର, ସାଂଖ୍ୟ ଏବଂ ଯୋଗ ସମସ୍ତ ତାଙ୍କୁ ଉପରେ ନିର୍ବିତ୍ତ । ସେ ଏକମାତ୍ର ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ନିଜ ଆତ୍ମା ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମ, ରକ୍ଷା ଏବଂ ବିନାଶ କରିଥାନ୍ତି । ସେ ଏହି ଦୁନିଆର କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିଥାନ୍ତି, ଧର୍ମ ଆଦି ସର୍ବୋତ୍ତମ ଫଳ ତାଙ୍କୁ ଉପରୁ ଆସେ ।" ସହଦେବ ବୋଲିଲେ, "ଏହିପରି, ମହାକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସମ୍ମାନ ଦିଅ । ଏହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜୀବ ଏବଂ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ସମ୍ମାନ ଦିଆଯିବ । କୃଷ୍ଣ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଆତ୍ମା, ଯାହା କିଛି ଦେଖିନାହିଁ, ଶାନ୍ତ ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ, ତାଙ୍କୁ ଅନନ୍ତ ଫଳ ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକ ସମ୍ମାନ ଦିଅ ।" ସହଦେବ ଏହିପରି କହି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମହତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣି, ଚୁପ ହେଲେ । ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଉକ୍ତି ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ମନ୍ୟୁଷ୍ୟ ତାଙ୍କୁ 'ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ' ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କଲେ । ସଭାର ମନ ଜାଣି, ରାଜା ଆନନ୍ଦିତ ହେଇ, ଭାଗ୍ୟରେ ଭରି, ହୃଷୀକେଶ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ । ତିନି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଦଧୂଳିକୁ ପରିଷ୍କୃତ ଜଳରେ ଧୋଇ, ନିଜ ରାଣୀ, ଭାଇ, ମନ୍ତ୍ରୀ, ପରିବାର ସହିତ ଶିର ଉପରେ ନେଲେ । ମହାମୂଲ୍ୟ ଅଭୂଷଣ ଏବଂ ପୀତବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧାଇ, ଅଂକୁରା ଆଖିରେ ଲୁହା ସହିତ, ତିନି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ । ସମସ୍ତ ଲୋକ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଏପରି ସମ୍ମାନିତ ଦେଖି, ହାତ ଯୋଡି 'ଜୟ! ନମସ୍କାର!' ବୋଲି ଅଞ୍ଜଳି କଲେ, ଫୁଲର ବର୍ଷା ହେଲା । ଏହି ସମ୍ମାନ ଦେଖି, ଦମଘୋଷପୁତ୍ର ଶିଶୁପାଳ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗୁଣଗାନ ଦ୍ୱାରା କ୍ରୋଧିତ ହେଇ, ତାଙ୍କ ଆସନରୁ ଉଠି, ହାତ ଘୁଲାଇ, ନିର୍ଭୟ ଭାବରେ ସଭାରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ କଥା କହିଲେ । ସତ୍ୟବତୀ ଶାଖାର ବେଦ ଉକ୍ତି କହେ: 'ପ୍ରଭୁ ହେଉଛନ୍ତି କାଳ, ଅଦୱୟ' । କିନ୍ତୁ ବୃଦ୍ଧମାନେ ମଧ୍ୟ କେବେ କେବେ ଶିଶୁର କଥାରେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଯାଆନ୍ତି । ଶିଶୁପାଳ କହିଲେ, "ତୁମେ ଯୋଗ୍ୟତା ବିଚାରରେ ପ୍ରଥମ, ଶିଶୁର ଅବୁଦ୍ଧି କଥାରେ ଭ୍ରମିତ ହେଉନାହିଁ । ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସଭାପତିମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେବାକୁ ଅନୁମୋଦନ କରିଛନ୍ତି । ତାପରି, ତ୍ୟାଗ, ଜ୍ଞାନ, ନିୟମରେ ଯେଉଁମାନେ ଅନୁଷ୍ଠିତ, ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଦୂଷ୍ୟତା ନିଷ୍କାଷିତ, ବ୍ରହ୍ମରେ ଅବସ୍ଥିତ ଉତ୍ତମ ଋଷିମାନେ, ଲୋକପାଳମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି ।" ଶିଶୁପାଳ ଏହିପରି ଅପମାନ କଥା କହିଲେ, "ସଭାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକମାନେ ଉପେକ୍ଷା କରି, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପାଳିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ଯେପରି କାଉ ହବିଷ୍ୟ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ । ଏହି ଗୋପ, ଜାତି, ଶ୍ରେଣୀ, କୁଳ ନାହିଁ, କୌଣସି କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ନାହିଁ, ନିଜେ ଚାହିଁ କାମ କରେ, ଗୁଣ ନାହିଁ—କିପରି ସମ୍ମାନ ଦିଆଯିବ ?" "ଯୟାତିଙ୍କ ଶାପରେ ତାଙ୍କ କୁଳ ଅପମାନିତ, ଶୁଭ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ବିଦୱେଷ କରନ୍ତି, ସଦା ମଦ୍ୟପାନରେ ଆସକ୍ତ—କିପରି ସମ୍ମାନ ଦିଆଯିବ ?" "ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନେ ଯେଉଁ ଭୂମିକୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ତାହା ଛାଡି, ବ୍ରହ୍ମତ୍ୱ ନାହିଁ, ଏହି ଅପରାଧୀମାନେ ସମୁଦ୍ରରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇ, ଲୋକମାନେ ଦୁଃଖିତ କରନ୍ତି ।" ଏହିପରି ଅନେକ ଅଶୁଭ କଥା କହି, ଶିଶୁପାଳ ତାଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ ହରାଇଲେ । ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ, ଏକ ସିଂହ ଯେପରି ଶ୍ରୁଗାଳର ହୁଁକାର ଶୁଣି, କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ । ଲୋକମାନେ ଏହି ଅସହ୍ୟ ନିନ୍ଦା ଶୁଣି, କାନ ଢାକି, ସଭାଛାଡି ଗଲେ, ଶିଶୁପାଳଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ । ଯେଉଁ ଲୋକ ଭଗବାନ କିମ୍ବା ତାଙ୍କ ଭକ୍ତଙ୍କ ନିନ୍ଦା ଶୁଣି, ସେଉଁଥିରୁ ଚାଲିନଥିଲେ, ସେ ଧର୍ମରୁ ପତିତ ହୁଏ । ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ, ମତ୍ସ୍ୟ, କେକୟ, ଶୃଞ୍ଜୟ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟ କ୍ରୋଧିତ ହେଇ, ଅସ୍ତ୍ର ହାତରେ ନେଇ, ଶିଶୁପାଳକୁ ମାରିବାକୁ ଉଠିଲେ । ଶିଶୁପାଳ, ଅସ୍ଥିର ନ ହୋଇ, ତଳୱାର ଏବଂ ଢାଳ ନେଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ଥିବା ରାଜାମାନେ ଉପରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ କଥା କହିଲେ । ଏତେବେଳେ, ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ନିଜ ପକ୍ଷରେ ଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ରୋକି, କ୍ରୋଧରେ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶିଶୁପାଳଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ । ଶିଶୁପାଳଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁରେ ଭୟଙ୍କର ଚଞ୍ଚଳତା ହେଲା, ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ଅନୁୟାୟୀ ରାଜାମାନେ ପ୍ରାଣ ବଞ୍ଚାଇବାକୁ ଦିଗ୍ଦିଗାନ୍ତରେ ପଳାଇଗଲେ ।