ଏହି ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣି, ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥର ନିବାସୀମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, କାରଣ ସେମାନେ ବିଶ୍ୱାସ କଲେ ଯେ ମଗଧରାଜା ଜରାସନ୍ଧ ଅଧୀନ ହୋଇଗଲେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଆଶା ପୂରଣ ହୋଇଛି। ତାପରେ ଭୀମ, ଅର୍ଜୁନ ଏବଂ ଜନାର୍ଦନ କୃଷ୍ଣ, ରାଜାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳି ଦେଇ ସେମାନେ କ’ଣ କ’ଣ କରିଛନ୍ତି ସେ ସମସ୍ତ କଥା ତାଙ୍କୁ ଅବଗତ କରାଇଲେ। ଏହି ଉପଲବ୍ଧି ଶୁଣି, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଏହି ବୁଝିଲେ ଯେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ କୃପା ଅପାର, ତାଙ୍କ ଆନନ୍ଦରେ ଚକିତ ହୋଇ ଲଜ୍ଜା ଓ ପ୍ରେମରେ ନିଜ ଅଖିରୁ ଅଶ୍ରୁ ଝରାଇଲେ, କିଛି କହିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏପରି ଭାବରେ, 'ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ'ର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ଦ୍ଵିତୀୟାର୍ଧର 'କୃଷ୍ଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଆଗମନ' ନାମକ ତିରାତିରିସ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ତା’ପରେ ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ—ଏଭଳି ଭାବରେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଶୁଣିଲେ ଯେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶୂରବଳରେ ଜରାସନ୍ଧ ବଧ ହୋଇଛି ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୌଶଳ ଦେଖି ବଢ଼ି ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ। ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଲେ—ତିନି ଲୋକର ଗୁରୁମାନେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଅଧୀପତିମାନେ ମଧ୍ୟ ଯେଉଁଠି ଲଭ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ, ସେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଶିକ୍ଷାକୁ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଧରନ୍ତି। ହେ କମଳନୟନ, ଆପଣ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଶାସନ କରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ନିଜକୁ ଦୁଃଖୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଧିପତି ବୋଲି ଭାବନ୍ତି; ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ରହସ୍ୟ ଆପଣଙ୍କର। ଏହି ଏକମାତ୍ର ପରମାତ୍ମା, ଦ୍ୱିତୀୟ ନାହିଁ, ତାଙ୍କ କୌଳିନ୍ୟ କିଛି କମେ ନାହିଁ, ବଢ଼େ ନାହିଁ—ଯେପରି ଉଦୟ ଅଦୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅପ୍ରଭାବିତ। ହେ ଅଜୟ, ମାଧବ, ଆପଣଙ୍କ ଭକ୍ତମାନେ 'ମୋର' 'ତୋର' ଭେଦ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ, ଏହି ପ୍ରଭେଦ ପଶୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେପରି। ଏପରି କହି, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଯଥାଯଥ ସମୟରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ବେଦ ଅଭିଜ୍ଞ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ—ବ୍ୟାସ, ଭରଦ୍ୱାଜ, ସୁମନ୍ତୁ, ଗୌତମ, ଅସିତ, ବଶିଷ୍ଠ, ଚ୍ୟବନ, କଣ୍ୱ, ମୈତ୍ରେୟ, କବଷ, ତ୍ରିତ, ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ—ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ବାମଦେବ, ସୁମତି, ଜୈମିନି, କ୍ରତୁ, ପୈଳ, ପରାଶର, ଗର୍ଗ, ବୈଶମ୍ପାୟନ, ଅଥର୍ବା, କଶ୍ୟପ, ଧୌମ୍ୟ, ଭାର୍ଗବ ରାମ, ଆସୁରି, ବୀତିହୋତ୍ର, ମଧୁଚ୍ଛନ୍ଦା, ବୀରସେନ, ଅକୃତବ୍ରଣଙ୍କୁ ବାଛିଲେ। ଡ୍ରୋଣ, ଭୀଷ୍ମ, କୃପ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଆମନ୍ତ୍ରିତ ହେଲେ; ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଓ ବିଦୁର ସହିତ ଆସିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ଶୂଦ୍ର, ସମସ୍ତ ରାଜା ଓ ପ୍ରଜାମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଯଜ୍ଞ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ହାଳ ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞମଣ୍ଡପ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ ଏବଂ ରାଜାଙ୍କୁ ଦୀକ୍ଷିତ କଲେ। ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ସାମଗ୍ରୀ ସୁବର୍ଣ୍ଣରେ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା, ପୂର୍ବେ ବରୁଣ ପାଇଁ ଯେପରି ହୋଇଥିଲା; ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦି ଲୋକପାଳ, ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ବିଦ୍ୟାଧର, ମହାନାଗ, ଋଷି, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ, ପକ୍ଷୀ, କିନ୍ନର, ଚାରଣମାନେ ତାଙ୍କ ସାଥିରେ ଆସିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ରାଜା ଏବଂ ତାଙ୍କ ରାଜମହିଳାମାନେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରଙ୍କ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞକୁ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ ଏବଂ ଭାବିଲେ ଏହା କୃଷ୍ଣଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଯଥାଯଥ। ଦେବମୟ ପ୍ରଭା ଥିବା ପ୍ରହିତମାନେ ଯଥାବିଧି ଏହି ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ କରାଇଲେ, ଯେପରି ପୂର୍ବେ ପ୍ରଚେତସଙ୍କ ପାଇଁ ଦେବତାମାନେ କରିଥିଲେ। ଯଜ୍ଞ ଦିନରେ ଭୂମିପତି ଯଥାଯଥ ଭାବେ ପ୍ରହିତ ଓ ସଭାପତିମାନେଂକୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ସଭାସଦସ୍ୟମାନେ ଏହି ମଧ୍ୟରୁ କିଏ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସମ୍ମାନ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ତାହା ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ; ତେବେ ସହଦେବ କହିଲେ—ଅଚ୍ୟୁତ, ସାତ୍ୱତମାନଙ୍କ ନାଥ, ସମସ୍ତ ଦେବତା, ସ୍ଥାନ, କାଳ, ଧନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଯେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, ସେ ଉଚ୍ୟତମ ସମ୍ମାନ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ। ସେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ତାଙ୍କୁ ଉପହାରିତ, ଅଗ୍ନିହୋମ, ମନ୍ତ୍ର, ସାଂଖ୍ୟ ଓ ଯୋଗ ସମସ୍ତ ତାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦିଶ୍ୟ। ସେ ଏକାକୀ ଏହି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ବିଶ୍ୱ, ନିଜେ ନିଜ ପ୍ରଭାବରେ ଜଗତକୁ ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ଥିତି, ପ୍ରଳୟ କରନ୍ତି। ସେ ନିଜ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କରାନ୍ତି; ଧର୍ମ ଆଦି ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ତାଙ୍କୁ ନିମିତ୍ତ। ତେଣୁ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସମ୍ମାନ ମହାକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦିଅ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଓ ନିଜ ଆତ୍ମାର ସମ୍ମାନ ହେବ। ଯିଏ ଅନନ୍ୟ ଫଳ ଚାହେ, ସେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜୀବର ଆତ୍ମା, ନିର୍ବିକାର, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଉଚ୍ୟତମ ସମ୍ମାନ ଦିଅ। ସହଦେବ ଏପରି କହି ଚୁପ ହେଲେ; ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ ଏହି କଥା ଶୁଣି 'ବହୁତ ଭଲ, ବହୁତ ଭଲ' ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଏହି କଥା ଓ ସଭାର ମନ ଜାଣି, ରାଜା ଆନନ୍ଦିତ ଓ ପ୍ରେମରେ ଭରି ହୃଷୀକେଶ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଦଧୂଳି ସ୍ନାନ କରି, ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀ, ଭାଇ, ମନ୍ତ୍ରୀ, ପରିବାର ସହ ଶିର ଉପରେ ଧରିଲେ। ଅନ୍ତରେ ଅଶ୍ରୁ ଭରି, ହଳଦିଆ ବସ୍ତ୍ର ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ଗହନା ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଚାହିଲେ ନାହିଁ। ଏପରି ସମ୍ମାନ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଲୋକ ହାତ ଜୋଡି 'ଜୟ! ନମସ୍କାର!' ବୋଲି ପ୍ରଣାମ କଲେ ଏବଂ ଫୁଲ ବର୍ଷିଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଦମଘୋଷପୁତ୍ର ଶିଶୁପାଳ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗୁଣଗାନ ଶୁଣି କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ଆସନରୁ ଉଠି, ହାତ ପସାରି ଅଭୟ ଭାବରେ କଠୋର କଥା କହିଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି କଥା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ। ତାଙ୍କ କହିବା ଯେ—ସତ୍ୟବତୀର ବେଦ ପରମ୍ପରା କହେ: 'ପ୍ରଭୁ ହେଉଛନ୍ତି କାଳ, ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ'; କିନ୍ତୁ ବଡ଼ମାନେ ମଧ୍ୟ କେବେ କେବେ ଶିଶୁଙ୍କ କଥାରେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଆପଣମାନେ ମୂଲ୍ୟ ନିର୍ଣ୍ଣୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଶିଶୁଙ୍କ କଥାରେ ଭ୍ରମିତ ହେବେ ନାହିଁ; ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳ ଏହି କଥାରେ ଏକମତ ଯେ କୃଷ୍ଣ ଏହି ସମ୍ମାନ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ। ଯେଉଁମାନେ ତପ, ଜ୍ଞାନ, ନିୟମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ମଳ ଜ୍ଞାନରେ ଦୂର ହୋଇଯାଇଛି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଋଷିମାନେ ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ, ଲୋକପାଳମାନେ ମଧ୍ୟ ଯେଉଁମାନେ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି—ସେମାନେ ଏହି ସଭାର ଅଧିକାରୀ।