ନାରଦ, ଏବେ ଶୁଣ, କଥାର ଶେଷରେ କ’ଣ ଘଟିଲା। ସେ ସମୟରେ, ଭଗବାନ୍ ହରି ସ୍ୱୟଂ ଭକ୍ତମାନେ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଚାରିପଟେ ବିଜୟ ଓ ନମସ୍କାରର ଧ୍ୱନି ଉଠିଲା। ହରି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ, ନିଜ ପଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଂଖ ଧ୍ୱନିତ କଲେ, ଏବଂ ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱୟଂ ନିଜ ପରି କରିଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ହରି ଅନ୍ୟ ଶ୍ରୋତାମାନଙ୍କୁ ବି ମେଘ ଭଳି କଳାବର୍ଣ୍ଣ ଦେଇ, ପୀତାମ୍ବର ପିନ୍ଧାଇ, ମୁକୁଟ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ କରିଦେଲେ। ଗାଁରେ ଯେଉଁମାନେ ଘୋଡ଼ା ପାଳକ ବା ଅନ୍ୟ ନିମ୍ନବର୍ଗରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଦୟାରୁ ସେଠି ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବସିଗଲେ। ଏହିପରି ଦୟାରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଯୋଗୀମାନେ ଯାନ୍ତି, ସେହି ହରିଧାମକୁ ସେମାନେ ପ୍ରେଷିତ ହେଲେ। ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ସହ ଗୋପାଳ ମଣ୍ଡଳୀ ଗୋଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠି କେବଳ ଗୋପମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ। ଭଗବାନ୍ ଏହି ଶ୍ରବଣରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଭକ୍ତମାନେ ଉପରେ ଅପାର କୃପା କଲେ। ଯେପରି ଆୟୋଧ୍ୟାବାସୀମାନେ ପୂର୍ବରୁ ରାମଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ରିତ ହେଇଥିଲେ, ଏହିପରି କୃଷ୍ଣ ମଧ୍ୟ ସେମାନେକୁ ଗୋଲୋକକୁ ନେଇଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପହଞ୍ଚିବା ଯୋଗୀମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ। ସେଉଁଠି ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ବା ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ପହଞ୍ଚିପାରନ୍ତିନାହିଁ—କିନ୍ତୁ ଏହି ଭାଗବତ ଶ୍ରବଣର ଫଳରେ ସେମାନେ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏଠାରେ ଘୋଷଣା କରାଯାଉଛି—ସପ୍ତାହିକ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଦିବ୍ୟ ଫଳ ମିଳେ, ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ କଥାର ଶବ୍ଦକୁ କାନ ଦେଇ ଶୁଣିଥିବା ଲୋକମାନେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନେଉନ୍ଥିବେ ନାହିଁ, ଗର୍ଭସ୍ଥ ଶିଶୁମାନେ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ବହୁ ବର୍ଷ ଧରି କଠିନ ତପସ୍ୟା, ବାୟୁ, ପାଣି ଓ ପତ୍ର ଭୁଞ୍ଜିବା, ଦୀର୍ଘ ଯୋଗାଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଦୁର୍ଲଭ ପଦ ମିଳେନାହିଁ, ତାହା ଏହି ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣରେ ସହଜରେ ଲାଭ ହୁଏ। ମହାର୍ଷି ଶାଣ୍ଡିଳ୍ୟ, ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଚିତ୍ରକୂଟରେ ବସି, ଏହି ପବିତ୍ର ଇତିହାସକୁ ପଠନ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦରେ ଲୀନ ହୋଇ। ଏହି କଥା ଅତ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ର; ଏହାକୁ ଏକଥର ଶୁଣିଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ଏହା ପଢ଼ିଲେ ପିତୃଦେବତାମାନେ ତୃପ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି; ଦୈନିକ ପାଠରେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ ହୁଏ, ପୁନର୍ବାର ଜନ୍ମ ନାହିଁ। ଏବେ ଛଉଟିଏ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ—ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ ସପ୍ତାହିକ ପାଠର ବିଧି। କୁମାରମାନେ କହିଲେ: ଏବେ ଆମେ ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣର ବିଧି ବିସ୍ତାର କରିବା। ଏହି ଉପକ୍ରମ ସାଧାରଣତଃ ସଙ୍ଗୀ, ବନ୍ଧୁ ବା ଧନ ସହିତ କରାଯାଏ। ପ୍ରଥମେ ଜ୍ୟୋତିଷୀକୁ ଡାକି, ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିବା ଉଚିତ; ବିବାହ ଭଳି ଉତ୍ସବ ପାଇଁ ଯେପରି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ୟବସ୍ଥା ହୁଏ, ସେପରି ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ନଭସ୍, ଆଶ୍ୱିନ, ଉର୍ଜା ଓ ମାର୍ଗଶୀର୍ଷ ମାସ ଏହି କଥା ପାଠାର ଶୁଭ ଓ ପବିତ୍ର ସମୟ; ଏହି ମାସ ଶ୍ରୋତାମାନେ ପାଇଁ ମୁକ୍ତିର ସୂଚକ। ଅନ୍ୟ ମାସ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଅନୁଚିତ; ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ିଦେବା ଉଚିତ। ଅନ୍ୟ ଶ୍ରୋତା, ଯେଉଁମାନେ ଏହି ସତ୍କାର୍ଯ୍ୟରେ ଏକାଗ୍ର, ସେମାନେ ଚୟନ କରାଯିବା ଉଚିତ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଞ୍ଚଳରେ ଏହି ସନ୍ଦେଶ ପ୍ରଚାର କରିବା ଆବଶ୍ୟକ—ଏଠି କଥା ପାଠ ହେବ, ଗୃହସ୍ଥମାନେ ଆସନ୍ତୁ। କିଛି ହରିକଥା ଓ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ମହିମା ଦୂରେ ଅଛି; ନାରୀ, ଶୂଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଶିକ୍ଷାରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଞ୍ଚଳର ନିଷ୍କାମ ଭାବରେ କୀର୍ତ୍ତନ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ ଭକ୍ତ ଭୈଷ୍ଣବମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପାଇଁ ଚିଠି ପଠାଯିବା ଉଚିତ। ଏହି ସତ୍ସଙ୍ଗ ସପ୍ତାହ ଧରି ହେବା ଦୁର୍ଲଭ ସୁଯୋଗ; ଏଠି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ରସ ରହିଛି। ଯେମାନେ ଭାଗବତର ଅମୃତ ଶ୍ରବଣ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ୍, ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ଏଠାକୁ ପ୍ରେମରେ ଆସନ୍ତୁ। କେତେବେଳେ ଯଦି ସ୍ଥାନ ନ ମିଳେ, ଏକ ଦିନ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ହେଉ, ଯେପରି ହେଉ, ଉପସ୍ଥିତି ନିଶ୍ଚିତ କରିବା ଉଚିତ; ଏଠି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ। ଏଭଳି, ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ନମ୍ରତା ସହ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ; ଆଗତ ଅତିଥିମାନେ ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ସୁବିଧା ଦେବା ଦରକାର। ତୀର୍ଥ, ଅରଣ୍ୟ ଅଥବା ଘରେ ଯେଉଁଠି ଏହା ଶୁଣାଯିବ, ସେଠି ପୃଥିବୀ ବିସ୍ତୃତ ଥିଲେ ଏହି କଥା ପାଠ ପାଇଁ ଉପୟୁକ୍ତ। ପରିଶ୍ରମ ସହ ଶୁଧି, ମାଟି ପରିଷ୍କାର, ଚନ୍ଦନ ଓ ଅଳଙ୍କାର କରିବା ଉଚିତ; ଘରସାମଗ୍ରୀ କୋଣେ ରଖିଦିଆଯିବା ଉଚିତ। ପାଞ୍ଚ ଦିନ ପରେ, ପୂର୍ବରୁ ପିଛାଇଥିବା ଚଉକି ଓ ଚାଦର ଶୁଧ କରିବା; ଉଚ୍ଚ ମଣ୍ଡପ ତିଆରି, କଦଳୀ ଗଛ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭା ଦେବା। ଫଳ, ଫୁଲ, ପତ୍ର ଓ ଚାଉନୀ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭାବନ୍ତ କରିବା; ଚାରିଦିଗରେ ପତାକା ତୋଳିବା, ସମୃଦ୍ଧିର ଉଜ୍ୱଳତା ଦେଖାଯିବ। ଉପରକୁ ସପ୍ତ ଲୋକର ଚିତ୍ର ଅଙ୍କିତ କରିବା; ସେଠି ନିଷ୍କାମ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବସି, ଜାଗୃତ ହେବେ। ପ୍ରଥମେ, ସେମାନଙ୍କ ଆସନ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ଭାବେ ରଖିବା; ପାଠକ ପାଇଁ ବିଶେଷ ଦିବ୍ୟ ଆସନ ତିଆରି କରିବା। ପାଠକ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରିବେ, ଶ୍ରୋତା ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ; କିମ୍ବା ପାଠକ ପୂର୍ବକୁ ହେଲେ, ଶ୍ରୋତା ଉତ୍ତରକୁ। ଏହିପରି, ପୂଜ୍ୟ ଓ ପୂଜକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପୂର୍ବ ଦିଗ ବିଶେଷ; ଶ୍ରୋତାମାନେ ପାଇଁ ଏହି ବ୍ୟବସ୍ଥା ଦେଶକାଳ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି। ପାଠକ ଏକ ନିଷ୍କାମ, ଭୈଷ୍ଣବ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବେଦ ଜ୍ଞାନରେ ପରିପକ୍ୱ, ଉଦାହରଣ ଦେବାରେ ପ୍ରତିଭାଶାଳୀ, ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନିର୍ଲୋଭ ହେବା ଉଚିତ। ଯେଉଁମାନେ ଅନେକ ମତରେ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ଅଛନ୍ତି, ନାରୀ ଆସକ୍ତ, ବା କୁସଂସ୍କାର ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶୁକଦେବଙ୍କ ଶାସ୍ତ୍ର ପାଠରେ ଅନୁଚିତ, ଯଦିଓ ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞ ହେଉନ୍ତି। ପାଠକ ପାଖରେ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ଏକ ଏପରି ଜ୍ଞାନୀ ରଖିବା ଉଚିତ; ଯିଏ ସନ୍ଦେହ ନିବାରଣ କରିବେ ଓ ଲୋକମାନେକୁ ଜ୍ଞାନ ଦେବେ। ପାଠକ ଦିନ ଆରମ୍ଭ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ମୁଣ୍ଡନ କରିବେ; ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ପରେ ଶୁଧି ଓ ସ୍ନାନ କରି, ଦୈନିକ ସନ୍ଧ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟ କର୍ମ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଭାବେ କରିବା ପରେ ବିଘ୍ନ ନାଶକ ଭଗବାନଙ୍କ ପୂଜା କରିବେ।