ଯେତେବେଳେ ମହାପୁରୁଷ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖରୁ ଉଦ୍ଧାର ହେଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଏବଂ ବିଶ୍ୱର ନାଥଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଚିନ୍ତା କରି କରି ବିଦାୟ ନେଲେ। ଲୋକେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ୟଚକିତ ହେଲେ ଏବଂ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଦେଶାନୁସାରେ ନିଜ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ସଉଠିକ ଭାବେ ପାଳନ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହିପରେ, ଯେତେବେଳେ ଭୀମସେନଙ୍କ ହାତରେ ଜରାସନ୍ଧ ବଧ ହେଲେ, ସହଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ କୃଷ୍ଣ, ପୃଥାପୁତ୍ର ଦୁଇଜଣଙ୍କ ସହିତ ବିଦାୟ ନେଲେ। ସେମାନେ ଖଣ୍ଡବପ୍ରସ୍ଥକୁ ପହଁଚି ବିଜୟୀ ନାଦେ ଶଂଖ ଦ୍ୱନି କଲେ, ଯାହା ମିତ୍ରମାନେ ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ ଶତ୍ରୁମାନେ ଦୁଃଖ ପାଇଲେ। ଏହି ଶଂଖ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥର ବାସିନ୍ଦାମାନେ ଅନେକ ଖୁସି ହେଲେ, କାରଣ ମାଗଧ ରାଜା ଦମିତ ହେଲେ ବୋଲି ଏବଂ ନିଜ ରାଜାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଲା ବୋଲି ଭାବିଲେ। ତାପରେ ଭୀମ, ଅର୍ଜୁନ ଏବଂ ଜନାର୍ଦନ, ରାଜାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳି ଦେଇ ସେମାନେ କରିଥିବା ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ବିବରଣୀ ଦେଲେ। ଏହା ଶୁଣି ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦୟା ବୁଝି ଆନନ୍ଦର ଅଶ୍ରୁ ଝରାଇଲେ, ପ୍ରେମରେ କିଛି କହିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହିପରି ଭାବେ, 'କୃଷ୍ଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଆସିବା' ନାମକ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ତାପରେ ଶ୍ରୀ ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ଏପରି ଭାବେ ବଳବାନ୍ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ହାତରେ ଜରାସନ୍ଧ ବଧ ଓ ତାଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ ଶୁଣି ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଖୁସି ହେଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ— "ତିନି ଲୋକର ଅଚାର୍ଯ୍ୟମାନେ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ପ୍ରଭୁମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଦୁର୍ଲଭ ଜିନିଷ ଲାଭ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଶିକ୍ଷାକୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରନ୍ତି। ହେ କମଳନୟନ, ଆପଣ ଦୁଃଖିତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ନିଜକୁ ପ୍ରଭୁ ଭାବୁଥିବାମାନେ ଉପରେ ଶାସନ କରନ୍ତି, ଏହି ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ। ଏକମାତ୍ର ପରମେଶ୍ୱର, ଦ୍ୱିତୀୟ ନାହିଁ, କାର୍ଯ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ମହିମା ବଢେ ନାହିଁ କିମ୍ବା କମେ ନାହିଁ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରଭାବିତ ହୁଏ ନାହିଁ। ହେ ଅଜୟ, ହେ ମାଧବ, ଆପଣଙ୍କ ଭକ୍ତମାନେ 'ମୋର' ଓ 'ତୁମର' ଭେଦ ରଖନ୍ତି ନାହିଁ; ଏଭଳି ଭେଦ ପଶୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖାଯାଏ।" ଏପରି କହି ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଯଜ୍ଞ ସମୟ ଆସିଲେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଅନୁମତିରେ, ବେଦଜ୍ଞ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ—ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ—ତାଙ୍କୁ ଚୟନ କଲେ। ବ୍ୟାସ, ଭରଦ୍ୱାଜ, ସୁମନ୍ତୁ, ଗୌତମ, ଅସିତ, ବଶିଷ୍ଠ, ଚ୍ୟବନ, କଣ୍ବ, ମୈତ୍ରେୟ, କବଷ, ତ୍ରିତ; ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ବାମଦେବ, ସୁମତି, ଜୈମିନି, କ୍ରତୁ, ପୈଳ, ପରାଶର, ଗର୍ଗ, ବୈଶମ୍ପାୟନ; ଅଥର୍ବା, କଶ୍ୟପ, ଧୌମ୍ୟ, ଭାର୍ଗବ ରାମ, ଆସୁରି, ବୀତିହୋତ୍ର, ମଧୁଛନ୍ଦା, ବୀରସେନ, ଅକୃତବ୍ରଣ—ଏମାନେ ଆମନ୍ତ୍ରିତ ହେଲେ। ଏହା ସହିତ, ଦ୍ରୋଣ, ଭୀଷ୍ମ, କୃପ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ ଓ ଜ୍ଞାନୀ ବିଦୁର ସହିତ ଆସିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ଶୂଦ୍ର, ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ଓ ତାଙ୍କ ପ୍ରଜାମାନେ ଯଜ୍ଞ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ତାପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସୁନାର ପଲା ଦ୍ୱାରା କ୍ଷେତ୍ର ଚଷିଲେ ଏବଂ ରାଜାଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ ଆରମ୍ଭ ପାଇଁ ଦୀକ୍ଷିତ କଲେ। ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞସାମଗ୍ରୀ ସୁନାର ଥିଲା, ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ବରୁଣଙ୍କ ପାଇଁ ଯେପରି ହୋଇଥିଲା। ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦି ଲୋକପାଳମାନେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଶିବ ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେମାନଙ୍କ ସହ ଶିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ବିଦ୍ୟାଧର, ମହାନାଗ, ଋଷି, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ, ପକ୍ଷୀ, କିନ୍ନର, ଚାରଣମାନେ ଆସିଲେ। ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କ ରାଣୀମାନେ ସହିତ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରଙ୍କ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞକୁ ଆସିଲେ। ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ ଏବଂ ଭାବିଲେ—ଏହି ଯଜ୍ଞ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା କରୁଥିବା ଜଣେ ପାଇଁ ଉଚିତ। ଦେବତାତ୍ମକ ପ୍ରଭା ଥିବା ପୁରୋହିତମାନେ ଠିକ୍ ଭାବେ ରାଜସୂୟ କରାଇଲେ, ଯେପରି ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ପ୍ରଚେତସଙ୍କ ପାଇଁ ଦେବତାମାନେ କରିଥିଲେ। ଯଜ୍ଞ ଦିନେ, ଭୂମିପତି ରାଜା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନୋଯୋଗରେ ଧନ୍ୟ ପୁରୋହିତମାନେ ଓ ସଭାପତିମାନେ ଉପରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଜଣାଇଲେ। ତାପରେ, ସଭାସଦସ୍ୟମାନେ କିଏ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସମ୍ମାନ ପାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ଏହି ବିଷୟରେ ମତ ଏକତ୍ର କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ସେବେ ସହଦେବ କହିଲେ— "ଅଚ୍ୟୁତ, ସାତ୍ୱତମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସମ୍ମାନ ପାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ। ତାଙ୍କରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ସ୍ଥାନ, କାଳ, ଧନ ଓ ଆଦି ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ। ସେ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ଯଜ୍ଞ ତାଙ୍କରେ ଆଧାରିତ। ହୋମ, ମନ୍ତ୍ର, ସାଂଖ୍ୟ, ଯୋଗ ସମସ୍ତ ତାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦିଶ୍ୟ। ସେ ଏକମାତ୍ର ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଜଗତ୍ ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ, ସଂହାର କରନ୍ତି। ସେ ନିଜେ ଦେଖି ବିଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟ ଘଟାନ୍ତି, ଯାହା ଚାହିଁବା ଧର୍ମାଦି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମଙ୍ଗଳ ତାଙ୍କୁ ଠାରୁ ମିଳେ। ଏହିପରି ହେବାରୁ, ମହାନ କୃଷ୍ଣକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସମ୍ମାନ ଦିଅ। ଏହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଓ ନିଜ ଆତ୍ମାର ସମ୍ମାନ ହେବ। କୃଷ୍ଣ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଆତ୍ମା, ଯିଏ ଅନ୍ୟ କିଛି ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ, ଶାନ୍ତ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ତାଙ୍କୁ ଅନନ୍ତ ଫଳ ଚାହୁଁଥିବା ଜଣେ ମହାନ ଲୋକ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ।" ଏହିପରି କହି ସହଦେବ ଶାନ୍ତ ହେଲେ; ସମସ୍ତ ଉତ୍ତମ ଲୋକ ସେଉଁଠି 'ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ!' ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଏବଂ ସଭାର ମନ ଅନୁଭବି ରାଜା ଆନନ୍ଦ ଏବଂ ପ୍ରେମରେ ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ତିନି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମର ପବିତ୍ର ଜଳ ଧୋଇ, ନିଜ ଭାଇ, ପତ୍ନୀ, ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ପରିବାର ସହିତ ମସ୍ତକରେ ଧରି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ପୀତବସ୍ତ୍ର ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ଭୂଷଣ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ, ଅଶ୍ରୁ ଭରା ଚକ୍ଷୁରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଏପରି ସମ୍ମାନିତ ଦେଖି ସମସ୍ତେ ହାତ ଯୋଡି ନମସ୍କାର କଲେ, 'ଜୟ! ନମସ୍କାର!' ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଫୁଲ ବର୍ଷା ହେଲା। ଏହା ଦେଖି ଦମଘୋଷପୁତ୍ର ଶୃତି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗୁଣଗାନ ଶୁଣି କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ଆସନରୁ ଉଠି ହାତ ଦୀର୍ଘ କରି, ଭୟ ବିନା ଦୁର୍ବଳ ଶବ୍ଦରେ ସଭାକୁ କହିଲେ ଏବଂ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ। ସତ୍ୟବତୀ ପାରମ୍ପରିକ ବେଦବାଣୀ କହେ: 'ପ୍ରଭୁ ହେଉଛନ୍ତି କାଳ, ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ।