ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ରତ୍ନମୟ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିବା ରାଜାମାନେ, ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ, ବର୍ଷା ପରେ ଆକାଶରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଗ୍ରହମାନଙ୍କ ପରି ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ ହେଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଦେଶରେ ରତ୍ନ ଓ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ରଥଗୁଡ଼ିକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଯୋଗାଯୋଗ କରାଯାଇ, ହୃଦୟସ୍ପର୍ଶୀ ଶବ୍ଦରେ ସେମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଦେଶକୁ ପଠାଇଦିଆଗଲା। ଏପରିଭାବେ, ମହାପୁରୁଷ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖରୁ ଉଦ୍ଧାର ପାଇ, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କରି, ଜଗତ୍ନାଥଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସ୍ମରଣ କରି, ନିଜ ଦେଶକୁ ଯାଇଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସମସ୍ତେ ଭଗବାନଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ ଏବଂ ଭଗବାନଙ୍କ ଆଦେଶାନୁସାରେ ନିଜ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପାଳନ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଯେବେ ଜରାସନ୍ଧ ଭୀମସେନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହେଲେ, କୃଷ୍ଣ, ସହଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ପୃଥାପୁତ୍ର ଦୁଇଜଣଙ୍କ ସହିତ ଖଣ୍ଡବପ୍ରସ୍ଥକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ। ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଖଣ୍ଡବପ୍ରସ୍ଥ ପହଞ୍ଚିଲେ, ବିଜୟୀ ନାୟକମାନେ ଶଂଖ ଧ୍ୱନି କରି, ସ୍ନେହୀମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଏବଂ ଶତ୍ରୁମାନେ ବିଷାଦଗ୍ରସ୍ତ ହେଲେ। ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥ ନିବାସୀମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, କାରଣ ମାଗଧ ରାଜା ଦମିତ ହୋଇଛନ୍ତି ଏବଂ ତାଙ୍କ ରାଜାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି ବୋଲି ଭାବିଲେ। ତାପରେ, ଭୀମ, ଅର୍ଜୁନ ଏବଂ ଜନାର୍ଦନ, ରାଜାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳି ଦେଇ, ତାଙ୍କ କୃତ୍ୟ ସମସ୍ତ କଥା ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ରାଜାଙ୍କୁ କୁହିଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣଙ୍କ କୃପା ବୁଝି, ଖୁସିରେ ଅଶ୍ରୁ ପାତିଲେ ଏବଂ ସ୍ନେହରେ କିଛି କୁହିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏପରିଭାବେ, 'ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ' ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର 'କୃଷ୍ଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଆଗମନ' ନାମକ ଏହି ତ୍ରିସତି ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଉଛି। ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ: ଏହିପରେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ମହାବଳୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜରାସନ୍ଧ ବଧ ଓ ତାଙ୍କ ଚମତ୍କାର କାର୍ଯ୍ୟ ଶୁଣି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ କହିଲେ। ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଲେ: ଯେଉଁମାନେ ତିନି ଲୋକର ଆଚାର୍ଯ୍ୟ, ସମସ୍ତ ଜନଙ୍କ ମହାସ୍ୱାମୀ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଯାହା ଅପ୍ରାପ୍ୟ, ତାହା ଲାଭ କରି ମଧ୍ୟ ଶିକ୍ଷାକୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରନ୍ତି। ହେ କମଳନୟନ, ଆପଣ ଏହି ଦୁଃଖିତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ନିଜକୁ ସ୍ୱାମୀ ଭାବିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଉପରେ ଶାସନ କରନ୍ତି—ଏହି କଥା ଏକ ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ। ଏକମାତ୍ର ପରମାତ୍ମାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ମହିମା ବଢ଼େ ନାହିଁ, କମେ ନାହିଁ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅପ୍ରଭାବିତ। ହେ ଅଜୟ, ମାଧବ, ଆପଣଙ୍କ ଭକ୍ତମାନେ 'ମୋର' ଓ 'ତୋର' ଭେଦ ରଖନ୍ତି ନାହିଁ; ଏପରି ଭେଦ ପଶୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଥାଏ। ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଏପରି କହି, ଯଥାସମୟରେ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅନୁମତିରେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଅନେକ ବେଦବିଦ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ କଲେ। ଏମାନେ ଥିଲେ: ବ୍ୟାସ, ଭରଦ୍ୱାଜ, ସୁମନ୍ତୁ, ଗୌତମ, ଅସିତ, ବଶିଷ୍ଠ, ଚ୍ୟବନ, କଣ୍ୱ, ମୈତ୍ରେୟ, କବଷ, ତୃତ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ବାମଦେଵ, ସୁମତି, ଜୈମିନି, କ୍ରତୁ, ପୈଳ, ପରାଶର, ଗର୍ଗ, ବୈଶମ୍ପାୟନ, ଅଥର୍ବା, କଶ୍ୟପ, ଧୌମ୍ୟ, ଭାର୍ଗବ ରାମ, ଆସୁରି, ବୀତିହୋତ୍ର, ମଧୁଛନ୍ଦା, ବୀରସେନ ଓ ଅକୃତବ୍ରଣ। ଏହା ସହିତ ଡ୍ରୋଣ, ଭୀଷ୍ମ, କୃପ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ତାଙ୍କ ପୁଏମାନେ ସହିତ, ଓ ବିଦୁର ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ। ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣର ଲୋକମାନେ, ସମସ୍ତ ରାଜା, ରାଜ୍ୟବାସୀ ଏହି ଯଜ୍ଞ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସୁନାର ହଳ ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞଭୂମି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି, ରାଜାଙ୍କୁ ଦୀକ୍ଷିତ କଲେ। ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞସାମଗ୍ରୀ ସୁନାର ଥିଲା, ପୁରାତନ କାଳରେ ଯେପରି ବରୁଣ ପାଇଁ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର, ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ ଆଦି ଲୋକପାଳମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଵିଦ୍ୟାଧର, ମହାନାଗ, ଋଷି, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ, ପକ୍ଷୀ, କିନ୍ନର, ଚାରଣମାନେ ତାଙ୍କ ସହ ଆସିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ରାଜା ଓ ତାଙ୍କ ରାଣୀମାନେ ଆସି, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରଙ୍କ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ, ଏପରି ମହାତ୍ମା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଉପାସନା କରୁଥିବା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ପାଇଁ ଏହା ଯଥାଯଥିକ ଦେଖିଲେ। ଦେବତୁଳ୍ୟ ପୁରୋହିତମାନେ ଯଥାବିଧି ରାଜସୂୟ କରାଇଲେ, ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ପ୍ରଚେତସ ପାଇଁ କରିଥିଲେ। ଯଜ୍ଞର ଦିନରେ, ଧରାଧୀଶ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଏକାଗ୍ର ହୋଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୋହିତ ଓ ସଭାପତିମାନେଂକୁ ଯଥାଯଥିକ ସମ୍ମାନ କଲେ। ସଭାସଦସ୍ୟମାନେ କିଏ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସମ୍ମାନର ଯୋଗ୍ୟ ତାହା ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ; ତେବେ ସହଦେବ କହିଲେ: ଏହି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଶ୍ୱର ଦେବତା, ସ୍ଥାନ, କାଳ, ଧନ ଏବଂ ସମସ୍ତ କିଛି ଯେଉଁଠି ବିରାଜିତ, ସେଇ ସାତ୍ୱତମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ଅଚ୍ୟୁତ କୃଷ୍ଣ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସମ୍ମାନର ଯୋଗ୍ୟ। ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ, ମନ୍ତ୍ର, ସାଂଖ୍ୟ ଓ ଯୋଗ ସେଠି ଅନୁଷ୍ଠିତ; ସେଉଁଠି ଏହି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଆତ୍ମା କୃଷ୍ଣ। ସେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ଥିତି, ପ୍ରଳୟ କରନ୍ତି; ଯାହା କିଛି ଚାହିଁଅଛି, ଧର୍ମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଫଳ ସେଉଁଠାରୁ ମିଳେ। ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ଜନଙ୍କ ଓ ନିଜ ଆତ୍ମାଙ୍କ ସମ୍ମାନ ହେବା ପାଇଁ ମହାକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସମ୍ମାନ ଦିଆଯାଉ। ଯିଏ ଅନନ୍ୟ ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତି ଚାହେ, ସେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜୀବର ଆତ୍ମା, ନିର୍ବିକାର, ପୂର୍ଣ୍ଣ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ। ସହଦେବ ଏପରି କହି ସ୍ଥିର ହେଲେ; ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ 'ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ' ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସଭାର ହୃଦୟ ବୁଝି, ରାଜା ଆନନ୍ଦ ଓ ସ୍ନେହରେ ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ତାଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମ ଧୋଇ ଶୁଦ୍ଧ ଜଳ ସହ ନିଜ, ଭାଇ, ପତ୍ନୀ, ମନ୍ତ୍ରୀ, ପରିବାର ସହ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ହଳଦୀବର୍ଣ୍ଣ ପିତାମ୍ବର ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ଭୂଷଣ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ, ଅଶ୍ରୁଭରା ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏପରି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନିତ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଲୋକ ହାତ ଜୋଡି ନମସ୍କାର କଲେ, 'ଜୟ! ନମଃ!' ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, ଫୁଲ ଝରିଲା।