ଯୁଦ୍ଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ପୂର୍ବରୁ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ ଦେଇ ଉପଚାର କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ସ୍ନାନ କରିବା ପରେ ଭଲ ଭଲ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ, ରାଜାଙ୍କୁ ଉପଯୋଗୀ ବେଟେଲ ଓ ଅନ୍ୟ ମନୋରଞ୍ଜନ ଦେଇ ଆଦର କରିଥିଲେ। ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ଆଦର ପାଇଁ ରାଜାମାନେ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ନିର୍ମଳ କଣ୍ଠାବଳୟ ପିନ୍ଧି, ବର୍ଷାଋତୁରୁ ମୁକ୍ତ ଗ୍ରହମାନେ ପରି ଚମକୁଥିଲେ। କୃଷ୍ଣ ରତ୍ନ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦ୍ୱାରା ସୁସଜ୍ଜିତ ରଥଗୁଡିକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡା ଦେଇ ଯୋକ୍ତ କରି, ଦୟାମୟ ଶବ୍ଦରେ ରାଜାମାନେକୁ ସମ୍ମାନ କରି ତାଙ୍କ ନିଜ ଦେଶକୁ ପଠାଇ ଦେଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦୟାରେ ଦୁଃଖରୁ ଉଦ୍ଧାର ହୋଇ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଏବଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଚିନ୍ତା କରି ଯାଇଥିଲେ। ଲୋକମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ, ଏବଂ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଦେଶାନୁସାରେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ପ୍ରମାଣିକତାର ସହ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଯରାସନ୍ଧ ଭୀମସେନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହେବା ପରେ, କୃଷ୍ଣ, ସହଦେବଙ୍କ ଆଦର ପାଇଁ, ପୃଥାଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ ସହିତ ଖଣ୍ଡବପ୍ରସ୍ଥ ଯାଇଥିଲେ। ବିଜୟୀ ନାୟକମାନେ ଖଣ୍ଡବପ୍ରସ୍ଥ ପହଁଚି, ନିଜ ଶଙ୍ଖ ଦ୍ଵନି କରି ମିତ୍ରମାନେକୁ ଆନନ୍ଦ ଓ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ବିଷାଦ ଦେଇଥିଲେ। ଏହା ଶୁଣି, ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥର ନିବାସୀମାନେ ମନରେ ଆନନ୍ଦ ହେଲେ, କାରଣ ମଗଧ ରାଜା ଦଳିତ ହୋଇଛନ୍ତି ଓ ନିଜ ରାଜାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇଛି ବୋଲି ଭାବିଲେ। ତାପରେ, ଭୀମ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟର ବିବରଣୀ ଦେଲେ। ଏହା ଶୁଣି, ଯୁଦ୍ଧିଷ୍ଠିର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦୟାର ଅର୍ଥ ବୁଝି, ଆନନ୍ଦ ଅଶ୍ରୁ ପକାଇଲେ ଓ ଭଲପାଇବାରୁ କିଛି କହିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏଠିରେ ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ 'ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଆସିବା' ଦ୍ୱିତୀୟ ଦଶମ ମଣ୍ଡଳର ଅନ୍ତ ହେଲା। ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ: ଏପରି ଭାବେ, ଯୁଦ୍ଧିଷ୍ଠିର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯରାସନ୍ଧ ବଧ ଓ ତାଙ୍କ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଶୁଣି, ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ। ଯୁଦ୍ଧିଷ୍ଠିର କହିଲେ: ତିନି ଲୋକର ଗୁରୁମାନେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ମହାଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୁର୍ଲଭ ଉପଲବ୍ଧି ପରେ ମଧ୍ୟ ଶିକ୍ଷାକୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରନ୍ତି। ହେ ପଦ୍ମନୟନ, ଆପଣ ଦୁଃଖି ମଧ୍ୟରେ ନିଜକୁ ପ୍ରଭୁ ଭାବିଥିବାମାନେ ଉପରେ ଶାସନ କରନ୍ତି; ଏହା ଏକ ଗଭୀର ରହସ୍ୟ। ଏକମାତ୍ର ସ୍ୱରୂପ, ଦ୍ୱିତୀୟ ନାହିଁ, ପରମାତ୍ମାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ ତାଙ୍କ ମହିମା ବୃଦ୍ଧି କିମ୍ବା କ୍ଷୟ ହୁଏ ନାହିଁ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେପରି ଅପ୍ରଭାବିତ। ହେ ଅଜେୟ, ମାଧବ, ଆପଣଙ୍କ ଭକ୍ତମାନେ ମଧ୍ୟରେ 'ମୋର' ଓ 'ତୋର' ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ; ଏହି ଭିନ୍ନତା ପଶୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଭିନ୍ନତା ପରି। ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଏପରି କହି, ଯଜ୍ଞର ଉଚିତ ସମୟରେ, ଯୁଦ୍ଧିଷ୍ଠିର କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ବାଛିଲେ। ବ୍ୟାସ, ଭରଦ୍ୱାଜ, ସୁମନ୍ତୁ, ଗୋତମ, ଅସିତ, ଵଶିଷ୍ଠ, ଚ୍ୟବନ, କଣ୍ବ, ମୈତ୍ରେୟ, କବଷ, ତୃତ, ଵିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ଵାମଦେବ, ସୁମତି, ଜୈମିନି, କ୍ରତୁ, ପୈଳ, ପରାଶର, ଗର୍ଗ, ବୈଶମ୍ପାୟନ, ଅଥର୍ୱା, କଶ୍ୟପ, ଧୌମ୍ୟ, ଭାର୍ଗବ ରାମ, ଆସୁରି, ବୀତିହୋତ୍ର, ମଧୁଚ୍ଛନ୍ଦା, ବୀରସେନା, ଅକୃତବ୍ରଣ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ। ଡ୍ରୋଣ, ଭୀଷ୍ମ, କୃପ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ସହିତ, ଏବଂ ବିଦୁର ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ଶୂଦ୍ର, ଏବଂ ସମସ୍ତ ରାଜା, ପ୍ରଜା, ଯଜ୍ଞ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଆସିଲେ। ତାପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କୃଷି ଉପକରଣ ଦେଇ ଯଜ୍ଞ ଭୂମିକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି, ରାଜାଙ୍କୁ ଦିକ୍ଷା ଦେଲେ। ଯଜ୍ଞ ଉପକରଣ ସମସ୍ତ ସୁବର୍ଣ୍ଣରେ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା, ପୂର୍ବକାଳରେ ଵରୁଣଙ୍କ ପାଇଁ ଯେପରି; ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦି ଲୋକପାଳ, ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ବିଦ୍ୟାଧର, ମହାନାଗ, ଋଷି, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ, ପକ୍ଷୀ, କିନ୍ନର, ଚାରଣ ତାଙ୍କ ସମ୍ବଳ ସହିତ ଆସିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କ ରାଜନୀ ସହିତ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରଙ୍କ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞକୁ ଆସିଲେ। ସମସ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ, ଏହି ଯଜ୍ଞ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିବା ଏକ ଦାୟୀ ରାଜା ପାଇଁ ଯଥାର୍ଥ ଭାବିଲେ। ଦିବ୍ୟ ତେଜସ୍ୱୀ ପୁରୋହିତମାନେ ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ, ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ପ୍ରଚେତସଙ୍କ ପାଇଁ କରିଥିଲେ। ଯଜ୍ଞ ଦିନରେ, ଭୂପତି ସମସ୍ତ ପୁରୋହିତ ଓ ସଭାପତିମାନେକୁ ଯଥାଯଥ ଆଦର କରିଥିଲେ। ସଭାସଦସ୍ୟମାନେ କେଉଁଠି ଉଚ୍ଚତମ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଯୋଗ୍ୟ ବିଚାର କରି, ଏକ ମତ ନେଇପାରିଲେ ନାହିଁ; ସହଦେବ ତାପରେ କହିଲେ: ଅଚ୍ୟୁତ, ସାତ୍ୱତଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ଉଚ୍ଚତମ ସମ୍ମାନ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ; ସମସ୍ତ ଦେବତା, ସ୍ଥାନ, କାଳ, ଧନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି। ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନିଜରେ ଏକା, ଏହି ବିଶ୍ୱ ଅଦ୍ୱିତୀୟ; ଜନ୍ମହୀନ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ, ନାଶ କରନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଏହି ବିଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟ ଘଟେ; ଯାହା ଚାହାଯାଏ—ଧର୍ମ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ—ସମସ୍ତ ତାଙ୍କୁ ଆସେ। ସେହିପାଇଁ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚତମ ସମ୍ମାନ ଦିଅ; ଏହି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଓ ନିଜ ଆତ୍ମାର ସମ୍ମାନ ହେବ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଆତ୍ମା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଯାହାଁ ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ, ଶାନ୍ତ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ; ଅନନ୍ତ ଫଳ ଚାହୁଁଥିବା ଜଣେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ। ସହଦେବ ଏପରି କହି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ମହିମା ଜାଣି, ଚୁପ ହେଲେ; ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ 'ଭଲ, ଭଲ' ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଉକ୍ତି ଶୁଣି, ସଭାର ମନ ଅନୁଭବି, ରାଜା ଆନନ୍ଦ ଓ ପ୍ରେମରେ ହୃଷିକେଶଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ତିନି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଦଝଳ ଧୋଇ, ନିଜ ଜନାନୀ, ଭାଇ, ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ପରିବାର ସହିତ ମୁଣ୍ଡରେ ରଖି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ପୀତବସ୍ତ୍ର ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ଭୂଷଣ ଦେଇ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, ଅଶ୍ରୁଭରା ଚକ୍ଷୁରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏପରି ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନିତ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଲୋକ ହାତ ଜୋଡି 'ଜୟ! ନମସ୍କାର!' ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ଓ ଫୁଲ ଝରିଲା।